I SA/Gl 1003/08

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych - interpretacji w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a zwolnić skarżącą od kosztów sądowych. Pełnomocnik skarżącej, wnosząc skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 24 maja 2010 r. o odrzuceniu jej skargi, przedstawił jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że jedyne źródło utrzymania jej, jej małżonka oraz jej pełnoletniego, studiującego syna stanowią jej renta oraz stypendium socjalne jej syna w wysokości odpowiednio 1636,10 i 400 zł brutto. Zwróciła nadto uwagę na zły stan swojego zdrowia wymagający sporych wydatków na leki i rehabilitację oraz na potrzebę finansowania nauki syna, odbywającej się poza miejscem zamieszkania. Wnioskodawczyni załączyła dokumenty, które generalnie potwierdzają powyższe okoliczności, w szczególności: kopię "odcinka" renty za ostatni miesiąc (według niego skarżącej wypłacono kwotę 1367,85 zł). Okoliczności te są udokumentowane także materiałami zgromadzonymi podczas rozpoznawania poprzednich wniosków strony, m.in. zaświadczeniami organów podatkowych, że małżonek i syn skarżącej nie wykazali żadnych przychodów do opodatkowania. Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2010 r. ustanowiono skarżącej adwokata, oddalając jej wniosek w pozostałym zakresie odnoszącym się do zwolnienia od wpisu od skargi. Wcześniejszy jej wniosek został oddalony w całości postanowieniem z dnia 16 marca 2009 r. Mając na względzie powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 P.p.s.a. obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych lub tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosując przytoczony przepis w rozpatrywanej sprawie, należy mieć przy tym na względzie, że skarżącej przyznano już prawo pomocy w zakresie częściowym, tj. postanowieniem 11 stycznia 2010 r. ustanowiono dla niej adwokata. Tym samym zadośćuczynienie jej obecnemu wnioskowi o zwolnienie od kosztów sądowych w praktyce oznaczałoby, że niejako "na raty", w dwóch etapach, przyznano by jej prawo pomocy w zakresie całkowitym, na który – w myśl art. 245 § 2 P.p.s.a. – składają się oba analizowane dobrodziejstwa procesowe. To z kolei skłania do uwzględnienia podczas oceny wniosku także surowszych kryteriów wynikających z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Według niego przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Odnosząc te uwagi do najogólniej pojmowanej sytuacji materialnej skarżącej, stwierdzić trzeba, że przesłanka powyższa została w wystarczającym stopniu wykazana. W przeciwieństwie do postępowania w przedmiocie pierwszego jej wniosku obecnie większość jej oświadczeń jest należycie udokumentowana, zakres żądania umożliwia też zwolnienie od kosztów sądowych, co wykluczał już sam sposób sformułowania drugiego z wniosków. Skądinąd zresztą zwolnienie to uzasadnia aktualna sytuacja procesowa strony, która stoi przed koniecznością uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Podkreślić zatem należy, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego skarżąca uzyskuje wprawdzie stały dochód, lecz jego wysokość nie może być uznana za wystarczającą na opłacenie zarówno kosztów utrzymania trzyosobowej rodziny, jak i kosztów sądowych, choćby w niewielkiej wysokości. Podnieść przy tym trzeba, że jej małżonek nie osiąga żadnych dochodów, pozostając w istocie na jej utrzymaniu, zaś niewielkie stypendium socjalne jej studiującego syna z pewnością nie pozwala mu na niezależność finansową. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.