I SA/Gl 1005/09

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek, podkreślił, że dochody uzyskiwane z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, określonej przez niego na kwotę 304.000 zł brutto, są przeznaczane na spłatę jego licznych zobowiązań publiczno-i prywatnoprawnych, które objęte są toczącymi się przeciwko niemu postępowaniami egzekucyjnymi i wynoszą łącznie 7.242.000 zł. Wpis od skargi, czyli najwyższa opłata, jaka może wchodzić w rachubę w postępowaniu, wynosi 2000 zł. Skarżący wnosił już o przyznanie prawa pomocy w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 810/09, jednak jego wniosek został oddalony postanowieniem Sądu z dnia 28 grudnia 2009 r. Mając na względzie powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 P.p.s.a. obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych lub tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie tego faktu. Innymi słowy, na skutek wskazanych przez nią dowodów musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, iż nie jest ona w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Odnosząc te uwagi do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że powyższa przesłanka nie została spełniona, przy czym w ocenie rozpoznającego wniosek konstatację taką można poczynić bez wzywania o nadesłanie dokumentów źródłowych oraz złożenie dodatkowych oświadczeń. Z samej treści wniosku wynika bowiem, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w znacznej skali, uzyskując bardzo duże, zdecydowanie ponadprzeciętne dochody, wprost niewspółmiernie przewyższające koszty sądowe w niniejszej sprawie. Wpis od skargi nie przekracza przecież nawet jednego procenta dochodów miesięcznych zadeklarowanych we wniosku (stanowi dokładnie 0,65% tego dochodu). Poniesienie kosztów sądowych nie może być więc uznane za odczuwalne obciążenie finansowe dla skarżącego, a tym samym nie może wiązać się z uszczerbkiem utrzymania koniecznego dla niego i jego rodziny. Nie można również tracić z pola uwagi, że prawo pomocy w założeniu jest przede wszystkim instytucją umożliwiającą dostęp do sądu podmiotom znajdującym się w ubóstwie. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że na wnioskodawcy ciążą zobowiązania w bardzo dużej wysokości. Trwająca przymusowa spłata tych należności, przekraczających wszak wielokrotnie wysokość kosztów sądowych w sprawie, nie uniemożliwiła mu przecież prowadzenia działalności gospodarczej oraz osiągania dochodów z tego tytułu. Niepodobna zatem przyjąć, że konieczność opłacenia kosztów sądowych w takiej wysokości, jaka wymagana jest w niniejszym postępowaniu, wywrze jakikolwiek odczuwalny negatywny skutek w analizowanym zakresie. Odnotować wreszcie wypada, że do analogicznych wniosków doszedł Sąd w przywołanym wyżej postanowieniu z dnia 28 grudnia 2009 r., uznając skądinąd, iż skarżący jest w stanie bez uszczerbku utrzymania koniecznego uiścić koszty sądowe w wysokości kilkukrotnie wyższej niż w rozpatrywanej sprawie. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.