I SA/Gl 1006/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. wobec zażalenia skarżącego z dnia 17 października 2015 r. na postanowienie z dnia 28 września 2015 r. postanawia odrzucić zażalenie. W dniu 22 października 2015 r. Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach wydał zarządzenie o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia z dnia 17 października 2015 r., które skarżący wniósł na postanowienie z dnia 28 września 2015 r. o odrzuceniu innego, wcześniej złożonego zażalenia. Skarżący wniósł zażalenie na to zarządzenie, jednakże zostało ono oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II FZ 1008/15. Wobec tego Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach zarządził w dniu 27 stycznia 2016 r. wezwać skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 22 października 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia z dnia 17 października 2015 r. w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia tego zażalenia. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 5 lutego 2016 r. W dniu 16 lutego 2016 r. skarżący uiścił kwotę należną tytułem wpisu od zażalenia i złożył wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Wniosek ten został jednak załatwiony odmownie postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 marca 2016 r., które stało się prawomocne z dniem 31 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zażalenie z dnia 17 października 2015 r. podlega odrzuceniu wskutek uchybienia terminowi do wykonania wezwania do uiszczenia wpisu od tego pisma. Należy bowiem mieć na względzie, że zgodnie z art. 230 §§ 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako: p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od zażalenia, pobiera się wpis. Natomiast na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest zażalenie – jego odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Odniesienie powyższego do rozpatrywanego przypadku prowadzi do konkluzji, że skoro wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia skarżący odebrał w dniu 5 lutego 2016 r., to kwotę należną tym tytułem powinien był zapłacić najpóźniej w piątek 12 lutego 2016 r., czego wszak nie uczynił. Stwierdzenie zaistnienia tej okoliczności musiało więc skutkować odrzuceniem zażalenia, a kwalifikacji tej nie mógł zmienić fakt, że wymagana kwota została uiszczona w dniu 16 lutego 2016 r., czyli po terminie, który skarżącemu nie został przywrócony. Podkreślić bowiem należy, że termin do wykonania wezwania do uiszczenia wpisu od zażalenia został określony w art. 220 § 1 p.p.s.a. i wynosi siedem dni. Oznacza to, że jako termin ustawowy nie może podlegać przedłużeniu ani skróceniu, a jego bezskuteczny upływ determinuje konieczność zastosowania rygoru, jakim wezwanie zostało opatrzone. Negatywne dla wezwanego konsekwencje niewykonania wezwania należy zatem wyciągnąć także wówczas, gdy – tak, jak w rozpatrywanym przypadku – dokona on wymaganej czynności procesowej, lecz już po terminie, w którym powinien był to uczynić. Z tych względów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne. Dla porządku wymaga jedynie dodania, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 220 § 3 p.p.s.a.