I SA/Gl 101/07

Dnia 4 czerwca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Dumana po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia odrzucić skargę W dniu [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w K. wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] roku nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie zmiany ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w K. z dnia [...] roku, nr [...], określającej zobowiązanie podatkowe "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. za rok 1999. W decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K., "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością została pouczona o możliwości wywiedzenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, którą w myśl art. 53 § 1 i 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Spółka winna była wnieść w terminie 30 dni od doręczenia decyzji, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Powyższa ostateczna decyzja została doręczona pełnomocnikowi Spółki – adw. R. W. w dniu [...] roku, toteż ostatnim terminem w którym Spółka uprawniona była do złożenia skargi był dzień [...] roku, ponieważ jednak dzień ten przypadał na niedzielę, jako złożoną z zachowaniem terminu należało uważać także skargą wniesioną do właściwego organu w dniu [...] roku. W dniu [...] roku pełnomocnik skarżącej Spółki nadał w Urzędzie Pocztowym datowaną na dzień [...] roku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. adresując ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Powyższa skarga odebrana została przez Wojewódzki sąd Administracyjny w dniu [...] roku. [...] roku skarga "A’ Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. została przesłana według właściwości do Dyrektora Izby Skarbowej w K., który odebrał ją [...] roku, po czym w dniu [...] roku przesłał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach skargę wraz z odpowiedzią na nią oraz aktami administracyjnymi. W dniu [...] roku pełnomocnik "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia 19 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowienie to zostało pełnomocnikowi strony skarżącej doręczone w dniu [...] roku. Ponieważ nie zostało ono zaskarżone przez żadną ze stron postępowania, stało się ono prawomocne w dniu [...] roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] roku nr [...] podlega odrzuceniu, jako wniesiona z uchybieniem terminu. W świetle dyspozycji art. 53 § 1 p.p.s.a., o którego treści skarżący został pouczony w wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzji, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym warunkiem skutecznego złożenia skargi zgodnie z dyspozycją 54 § 1 p.p.s.a. jest złożenie jej za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Konkludując, za skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego uważa się złożenie jej, czy to osobiście, czy też za pośrednictwem poczty, do organu, którego działanie jest przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie ostatecznego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie tylko czynność nadania skargi do Dyrektora Izby Skarbowej w K. można traktować jako spełniającą powyższe warunki. Ponieważ jednak pełnomocnik strony skarżącej wniósł skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach należy uznać, że została ona wniesiona bez wymaganego ustawą procesową pośrednictwa właściwego organu. Na gruncie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak jest odpowiednika art. 65 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, czy też art. 170 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa, w świetle których podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem terminu określonego przepisami prawa uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Unormowanie takie jest wprawdzie zapisane w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), której art. 98 stanowi, że w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. od dnia 1 stycznia 2004 roku), skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie 30 dni, sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przy czym takie wniesienie skargi uważane było za dokonane z zachowaniem terminu, jednak utraciło ono moc z dniem 1 stycznia 2006 roku. Brak więc w obecnym stanie prawnym analogicznych norm procesowych musi prowadzić do wniosku, że wniesienie skargi za pośrednictwem niewłaściwego organu, w tym sądu, a także wniesienie skargi bezpośrednio do sądu obciąża stronę skarżącą ryzykiem nieprzekazania jej właściwemu do udzielenia odpowiedzi na skargę organowi w terminie do jej wniesienia. Termin ten uważa się bowiem za zachowany jedynie z chwilą złożenia lub nadania jej z pośrednictwem poczty do organu właściwego, w tym wypadku Dyrektora Izby Skarbowej w K.. W tym wypadku wniesienie za pośrednictwem właściwego organu nastąpiło w dniu [...] roku, tj. w dniu przekazania jej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach Dyrektorowi Izby Skarbowej w K., a więc po terminie, który nie został stronie przywrócony. Mając na uwadze powyższe ustalenia a także dyspozycję art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.