I SA/Gl 1014/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu [...] r. Minister Finansów udzielił B. C. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Interpretację doręczono stronie w dniu 28 października 2009 r. z pouczeniem o trybie i terminie jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. W dniu 6 listopada 2009 r. (data nadania 30 października 2009 r.) wpłynęły do organu interpretacyjnego dwa pisma B. C., z których jedno zawierało żądanie ponownego rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji, drugie zaś oznaczone zostało jako skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Po bezskutecznym wezwaniu strony do sprecyzowania, jak należy zakwalifikować powyższe pisma, Minister Finansów uznał je odpowiednio za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz za skargę do sądu administracyjnego na interpretację z dnia [...] r. nr [...]. Przekazując Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach skargę, Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na niezachowanie przez stronę skarżącą trybu zaskarżenia interpretacji podatkowej. Organ poinformował ponadto, iż odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została udzielona skarżącemu w piśmie z dnia 16 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jednocześnie art. 52 § 1 P.p.s.a. stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Na podstawie art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto, na podstawie art. 53 § 2 cytowanej ustawy, w przypadku, o którym mowa w art. 52 § 3, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z akt niniejszej sprawy wynika, iż skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego została wniesiona przez B. C. w terminie, przewidzianym do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący skierował wprawdzie do organu interpretacyjnego takie wezwanie, jednak uczynił to jednocześnie z wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Zaznaczyć należy, iż organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 16 grudnia 2009 r. i od doręczenia tej odpowiedzi liczyć należy trzydziestodniowy termin, przewidziany do wniesienia skargi na interpretację podatkową. Skarga na powyższą interpretację, wniesiona w dniu 30 października 2009 r. jest zatem przedwczesna i jako taka podlega odrzuceniu. Z uwagi na to – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. - skargę powyższą należało odrzucić.