I SA/Gl 1017/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Monika Krywow (spr.), Anna Rotter, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 19 maja 2023 r. nr COF.OUR.6375.37965.2019 KA.PK.ZZ 14480975 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z 19 maja 2023 r., nr COF.OUR.6375.37965.2019 KA.PK.ZZ 14480975, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej jako wierzyciel), działając na podstawie art. 134 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz, 775, dalej jako k.p.a.) w związku z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm., dalej jako u.p.e.a.) oraz w związku z art, 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1689), stwierdził, że zażalenie P. K. (dalej jako zobowiązany, skarżący) wniesione na postanowienie własne z dnia 28 marca 2023 r. nr COF.OUR.6375.37965.2019 ŁD.TB.P 14480975 zostało złożone z uchybieniem terminu na jego wniesienie. Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wierzyciel, w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez zobowiązanego, przekazał 6 lutego 2023 r. za pomocą platformy ePUAP, do Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. tytuł wykonawczy o numerze 4401E1-29/KA/2023. Przedmiotowy tytuł obejmował na dzień 6 lutego 2023 r. zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2020 roku do maja 2022 roku w kwocie 688,90 zł oraz koszty upomnienia w wysokości 16,00 zł. W oparciu o ww. tytuł wykonawczy Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. przekazał wierzycielowi wyegzekwowane od Zobowiązanego należności w łącznej kwocie 856,44 zł (688,90 zł kwota główna+ 151,54 zł odsetki+ 16,00 zł koszty upomnienia), które w całości pokryły zobowiązanie objęte ww. tytułem wykonawczym. 6 marca 2023 r. organ egzekucyjny przekazał wierzycielowi drogą elektroniczną pismo zobowiązanego z 27 lutego 2023 r., stanowiące zarzut na postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o ww. tytuł wykonawczy wraz z załącznikami oraz kopertą. 28 marca 2023 r. wierzyciel wydał postanowienie, na podstawie art. 34 u.p.e.a., w związku ze złożonym przez zobowiązanego zarzutem w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuł wykonawczy o numerze 4401E1-29/KA/2023 z 6 lutego 2023 roku. W pouczeniu postanowienia z 28 marca 2023 r. wierzyciel wskazał, że przysługuje Zobowiązanemu zażalenie, które wnosi się w terminie 7 dni od daty otrzymania ww. postanowienia organu pierwszej instancji. Postanowienie z dnia 28 marca 2023 r. doręczone zostało zobowiązanemu 31 marca 2023 roku. Pismem nadanym dnia 5 maja 2023 r. zobowiązany wniósł zażalenie na ww. postanowienie z dnia 28 marca 2023 r. oświadczając, że nie przyjmuje do wiadomości stwierdzenia zawartego w przedmiotowym postanowieniu oddalającym zarzut nieistnienia obowiązku. Mając na uwadze doręczenie w dniu 31 marca 2023 r. postanowienia wierzyciela z dnia 28 marca 2023 r. Wierzyciel stwierdził, termin do złożenia zażalenia upłynął z dniem 7 kwietnia 2023 roku. Wobec powyższego zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdził, że zażalenie zobowiązanego zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W skardze na powyższe postanowienie zobowiązany podniósł, że doszło do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego na podstawie nieistniejącego zobowiązania opłat abonamentowych za lata od stycznia 2020 do maja 2022 roku za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w R.. Wniósł o zwrot wyegzekwowanych kwot z dokonanych zajęć w I S.A. oraz w B S.A. Ponadto wniósł o wyrejestrowanie go przez Pocztę Polską S.A. jako abonenta z dniem 1 czerwca 2022 r. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że od 2019 roku do roku 2021 prowadził korespondencję w kwestii nieistnienia obowiązku uiszczania abonamentu za okres od 2014 roku do 2019 roku, za pośrednictwem różnych urzędów w tym Urzędu Skarbowego w R., Naczelnika Urzędu Skarbowego w R., Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, KRRiT w Warszawie. Jednocześnie od początku tj. 2019 r. prowadził korespondencję z Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., gdzie składał oświadczenia i akty notarialne z 2013 roku na rozdzielność majątkową i podział majątku z moją byłą żoną B. K., które potwierdziły że mieszkanie przy ul. [...] w C. wraz z wyposażeniem pozostawił swojej żonie. Decyzja KRRiT w Warszawie z dnia 5 luty 2020 rok, którą w załączeniu przedstawił pozwoliła w efekcie na odstąpienie od zajęcia wierzytelności przez Naczelnika Urzędu Skarbowego R.. Poprzez jego oświadczenia, informował Pocztę Polską S.A. o fakcie braku korzystania odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego. Oświadczył, że nigdy nie miał, ani teraz nie ma odbiornika telewizyjnego, który by był zarejestrowany w Poczcie Polskiej, z którą zresztą nigdy nie miał kontaktu w tym zakresie. Nigdy nie była w stosunku do niego prowadzona jakakolwiek egzekucja, a rzekomy dowód rejestracji, zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/ telewizyjnych z 10 września 2008 r., na który powołuje się Wierzyciel, jako podstawa do postanowienia, nigdy nie otrzymał, a tym bardziej w chwili obecnej. Ponadto poinformował, że od 2010 r. stale się hospitalizuje i posiada orzeczenie o trwałej niepełnosprawności, a od 2013 do 2017 r. przebywał na rencie z powodu złego stanu zdrowia. Od 2017 r. do nadal na emeryturze mając jednocześnie świadczenie tytułu niepełnosprawności. Z racji wykonywania swojego zawodu jako projektant, inspektor nadzoru, kierownik budowy, biegły sądowy korzysta tylko i wyłącznie z komputera przenośnego za pomocą którego ma kontakt ze światem i osobami, z którymi współpracuje. W 2022 roku odebrał upomnienie za okres od stycznia 2020 roku do maja 2022 roku za niby korzystanie z odbiornika telewizyjnego i radiofonicznego. W związku z powyższym przedstawił w załączeniu pismo jakie wystosował do Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z przedstawieniem jego stanowiska w przedmiotowej sprawie w zakresie wyegzekwowanych kwot "z tytułu niby nie zapłaconego abonamentu". Konkludując stwierdził, że działania Wierzyciela świadczy o braku woli do jej zakończenia, braku zrozumienia zaistniałej sytuacji i stanowi sposób nękania jego osoby. W odpowiedzi na skargę Wierzyciel wniósł o jej oddalenie. Wskazał na istnienie obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym zaznaczając, że Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji umorzyła zaległości w płatności opłaty abonamentowej za okres od stycznia 2014 r. do grudnia 2019, zgodnie z żądaniem zobowiązanego, a więc za okres nieobjęty tytułem wykonawczym nr 4401E1-29/KA/2023 z dnia 6 lutego 2023 r. Umorzenie dotyczyło wcześniejszych zaległych opłat abonamentowych, do których wierzyciel wystąpił z żądaniem ich zapłaty, co potwierdza, że Skarżący posiadał wiedzę o istnieniu obowiązku z tytułu zaległych opłat abonamentowych i w okolicznościach twierdzeń o braku odbiornika, nie podjął żądnych działań aby uregulować status formalnoprawny znoszący obowiązek regulowania opłat abonamentowych. Wierzyciel zaznaczył także, że w piśmie z 15 lipca 2022 r. oraz korespondencji e-mail z 23 lipca 2022 r. zobowiązany został poinformowany jakie czynności należy podjąć, aby wyrejestrować odbiornik RTV, jednakże tego nie uczynił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaznaczenia wymaga, że w niniejszym postępowaniu kontroli Sądu zostało poddane postanowienie Wierzyciela stwierdzające uchybienie przez zobowiązanego terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z 28 marca 2023 r. Zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 34 § 1 tej ustawy organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Stosownie zaś do art. 33 § 2 u.p.e.a. wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Art. 34 § 3 u.p.e.a. stanowi, że na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie. Stosownie do art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy ustawa tak stanowi, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu, zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Zatem w świetle powyższego, w postępowaniu wywołanym zarzutami na prowadzenie egzekucji, na postanowienie Wierzyciela zawierające jego stanowisko, zobowiązanemu służy zażalenie, które może on wnieść, jednakże w terminie siedmiu dni od jego otrzymania. Z art. 134 k.p.a. znajdującego zastosowanie także do zażaleń z uwagi na odesłanie zawarte w art. 144 te ustawy wynika zaś, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia m.in. uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowienie to jest ostateczne. Należy zaznaczyć, że uchybienie ustawowemu terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy w zakresie odwołania/zażalenia nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia w oparciu o art. 134 k.p.a. W konsekwencji stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania/zażalenia nie zależy od uznania organu odwoławczego. Termin do wniesienia odwołania jest bowiem terminem wyznaczonym przez ustawodawcę, a organ nie ma wpływu na jego długość, niemożliwe jest więc jego przedłużenie. W niniejszej sprawie nie jest sporne, że postanowieniem z 28 marca 2023 r. wierzyciel oddalił zarzuty skarżącego zgłoszone w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego względem niego na podstawie tytułu wykonawczego wierzyciela o numerze 4401E1-29/KA/2023 obejmującego należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2020 roku do maja 2022 roku oraz koszty upomnienia. Postanowienie to zostało skierowane do zobowiązanego i doręczone mu 31 marca 2023 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki. Zatem siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął zobowiązanemu 7 kwietnia 2023 r. Tymczasem zażalenie na powyższe postanowienie zostało wniesione 5 maja 2023 r. (data nadania w placówce pocztowej), a zatem po upływie prawie miesiąca. Jednocześnie w postanowieniu z 28 marca 2023 r. skarżący został prawidłowo poinformowany o zasadach i terminach zaskarżenia tego postanowienia. Oznacza to, że prawidłowo wierzyciel stwierdził w zaskarżonym postanowieniu uchybienie terminu do wniesienia zażalenia przez skarżącego. Sąd wskazuje przy tym, że w postępowaniu dotyczącym postanowienia stwierdzającego uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia nie orzeka się merytorycznie, w tym wypadku w zakresie zgłoszonych zarzutów. Postanowienie to bowiem powoduje bezskuteczność odwołania/zażalenia, czego następstwem jest ostateczność decyzji/zażalenia wykluczająca merytoryczną kognicję organu odwoławczego. Innymi słowy nie jest dopuszczalne wypowiadanie się zarówno przez organ, jak i Sąd co do istnienia obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Tymczasem skarżący w niniejszej sprawie nie kwestionował w skardze faktu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, a wskazywał na nieistnienie obowiązku, co jak zostało wskazane, nie podlegało kontroli w niniejszym postępowaniu. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) orzekł jak w sentencji.