I SA/Gl 102/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek Sędzia NSA Eugeniusz Christ /spr./ Asesor WSA Teresa Randak Protokolant staż. ref. Aleksandra Doruch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2005r. sprawy ze skargi D.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej D.S. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego kwotę 179 /sto siedemdziesiąt dziewięć/ złotych Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po rozpatrzeniu sprawy z odwołania pani D.S. od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych za naczepę o numerze rej. [...] działając na podstawie 17,18, 21 ust.1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych /tekst jedn. Dz.U. z 2001r. Nr 79, poz.856/ , art.9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /tekst jedn. Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz.84/ oraz art.233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz.926 z późn.zm./ utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że decyzją z dnia [...] organ podatkowy pierwszej instancji określił stronie wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za naczepę o numerze rejestracyjnym [...], wskazując na zaległości za lata 1998-2002 i pierwszą ratę podatku za 2003r. wraz z odsetkami. W odwołaniu od tej decyzji strona wniosła o jej uchylenie i zarzuciła organowi podatkowemu dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i opodatkowanie pojazdu, który został sprzedany w dniu [...] i skasowany czego dowodem była umowa sprzedaży i zaświadczenie o przyjęciu do składnicy złomu. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że istnieją podstawy prawne do opodatkowania przedmiotowego pojazdu. Zgodnie bowiem z art.9 ust.1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /tekst jedn. Dz.U. Nr 9 z 2002r. poz.84/ obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych i jednostkach organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej będących właścicielami środków transportowych. W myśl art.9 ust. 4 i 5 tej ustawy, obowiązek ten powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego – od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty, natomiast wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został na stałe wycofany z ruchu /wyrejestrowany/ lub zbyty. Z przepisu wynika zatem, że tylko dwie przesłanki stanowią podstawę do zakończenia obciążenia podatnika obowiązkiem podatkowym zbycie pojazdu lub wycofanie na stałe z ruchu – przy czym ustawodawca precyzuje, że wycofanie to musi mieć postać wyrejestrowania. Organ odwoławczy stwierdził, że aby ustalić, do której kategorii należy zezłomowanie pojazdu należy sięgnąć do ustawy szczególnej, obejmującej całość praw i obowiązków związanych z posiadaniem pojazdów – tzn. do ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym /w czasie powstawania zaległości –Dz.U. Nr 98, poz.602 z późn.zm./. W art.78 tej ustawy, uregulowano kwestię zbycia – czyli przeniesienia na inną osobę nabywcy złożenia zawiadomienia o zbyciu do organu rejestrującego, który dokonuje stosownych wpisów ewidencję pojazdów. Zatem zbycie ma charakter konstytutywny, a wpis o wyrejestrowaniu jest deklaratoryjny. Natomiast w art.79 – wymieniono okoliczności inne niż zbycie pojazdu, których wystąpienie spowoduje wyrejestrowanie pojazdu, jeżeli właściciel złoży odpowiedni wniosek. Ta regulacja wskazuje na konstytutywny charakter czynności wyrejestrowania, tworzący nowy stan prawny. Zdaniem organu odwoławczego z brzmienia przepisów oraz faktu odrębnego uregulowania tych przesłanek wynika, iż zezłomowanie nie jest "zbyciem" pojazdu w rozumieniu ustawy i podlega konieczności wyrejestrowania ze skutkami podatkowymi przewidzianymi w art.9 ust.4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wskazał, że w niniejszej sprawie strona dokonała zezłomowania pojazdu w dniu [...] – według zaświadczenia z dnia [...] nr [...] o przyjęciu pojazdu do składnicy złomu i jego fizycznym skasowaniu. Natomiast wycofała pojazd z ruchu dopiero w dniu [...] – według danych z Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w B.. W świetle powyższych przepisów organ odwoławczy uznał datę wyrejestrowania za datę wygaśnięcia obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych i wskazał, że obowiązek ten ciążył na podatniczce za lata objęte postępowaniem z pierwszą ratą podatku za 2003 rok włącznie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że w aktach sprawy znajduje się wprawdzie dokument zatytułowany "umowa kupna – sprzedaży" zawartej w dniu [...], jednakże nie można uznać na jej podstawie, że pojazd został zbyty gdyż zdaniem Kolegium nie stanowi ona wiarygodnego dowodu w tej sprawie. Z treści tej "umowy" wynika, że jest ona integralną częścią czynności zezłomowania pojazdu /mimo rozbieżności w datach sporządzenia/, a nie samodzielnym aktem zmieniającym sytuację prawną pojazdu gdyż: - umowa ta została spisana z firmą A J. H. i B.W. tą samą, która odebrała pojazd do zezłomowania – opisane powyżej zaświadczenie nr [...] jest dołączone do tej umowy z zapisem "Załącznik nr 2"; - z umowy tej wynika, że nie ma w niej ceny, która jest przecież zasadniczym elementem sprzedaży; - w zaświadczeniu o zezłomowaniu, wydanym z datą miesiąca późniejszą, jako właściciela naczepy nadal wskazano podatniczkę. Z powyższego wynika, że pojazd został wyrejestrowany z powodu zezłomowania, co zgodnie z prawem wywołuje skutki w sferze podatkowej dopiero z końcem miesiąca, w którym pojazd został wycofany z ruchu. Ponadto Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że strona w ogóle nie uiszczała wskazanego podatku, więc zasadne było wszczęcie postępowania podatkowego w celu określenia zobowiązania podatkowego i kwoty zaległości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca pani D.S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając zaskarżonym decyzjom rażące naruszenie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa a w szczególności przepisów art.120, 121, 123 § 1, 124, 187 § 1, 191, 192, 194 § 3 , 200 § 1, 209 § 1, 4,5 i art.210 § 1, 4 oraz naruszenie przepisów prawa materialnego. Uzasadniając skargę skarżąca wskazała, że przed wydaniem decyzji organ pierwszej instancji powiadomił ją postanowieniem jedynie o możliwości złożenia ponownych dokumentów mających świadczyć o prawie do ulg, a nie powiadomił jej o prawie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz zakończeniu postępowania dowodowego. Decyzja organu pierwszej instancji nie zawierała ponadto uzasadnienia faktycznego wbrew przepisom art.210 Ordynacji podatkowej. Skarżąca podniosła również, że organ drugiej instancji jako podstawę rozstrzygnięcia podał przepisy o zbyciu pojazdów, natomiast całkowicie pominął kwestię, że był to pojazd specjalny. Naczepa ta została zakupiona jako pojazd specjalny i we wcześniejszych latach tak była rejestrowana. Dlatego zdaniem skarżącej organy podatkowe nie zebrały w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Jako błędne i pozbawione logiki uznała skarżąca stwierdzenie organu odwoławczego, że zezłomowanie nie jest tożsame ze zbyciem pojazdu. Tak więc przedmiotowy podatek od środków transportu był nienależny z dwóch powodów: po pierwsze, że objęto tym podatkiem pojazd specjalny, a po drugie pojazd ten został zezłomowany /oddany na złom/ w grudniu 1998r. Z tych przyczyn według skarżącej decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Dodatkowo skarżąca stwierdziła, że organy obu instancji uniemożliwiły jej wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego wbrew przepisom art.200 § 1 Ordynacji podatkowej, a tym samym uniemożliwiły jej "branie czynnego udziału w postępowaniu, składaniu wniosków dowodowych" co miało niewątpliwy wpływ na wynik sprawy. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Natomiast odnosząc się do zarzutu dotyczącego zwolnienia przedmiotowej naczepy od podatku wyjaśnił, że zwolnienie dla pojazdów specjalnych wprost jest ustanowiona w art.12 ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych od dnia 1 stycznia 2002r., wcześniej zaś opodatkowanie takich pojazdów negowało orzecznictwo NSA. Zwolnienie to odsyła do rozumienia pojęcia "pojazdy specjalne" według przepisów o ruchu drogowym. Zgodnie z art.2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym – samochód ciężarowy to pojazd przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków, zaś pojazd specjalny – konstrukcyjnie nie przeznaczony do przewozu ładunków. Przedmiotowa naczepa została zarejestrowana jako "ciężar-specjal." i ma oznaczoną ładowność. Zdaniem Kolegium środek transportowy o wskazanym przeznaczeniu jest pojazdem ciężarowym wyspecjalizowanym, nie jest pojazdem specjalnym, gdyż przeznaczony jest do przewozu ładunków. Kolegium wskazało, że zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 grudnia 2000r. w sprawie szczegółowych czynności organów związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów – Dz.U. Nr 4 z 2001r. poz.37 /jak i wcześniej obowiązującego załącznika nr 1 do zarządzenia Ministra Komunikacji z dnia 19 grudnia 1983r./ pojazdy są sklasyfikowane ze względu na przeznaczenie. Naczepa do przewozu cementu zaliczona została do samochodów ciężarowych o numerze 06, pochodnej oznaczony ze względu na specjalizację – pojemnik o numerze 04. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że także Klasyfikacja Środków Trwałych rozdziela w grupie 7 podgrupie 74 samochody ciężarowe i samochody specjalne, przy tych drugich wskazuje przykłady ułatwiające klasyfikację podmiotów i nie zawiera w sobie betonomieszarek. Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia procedury kolegium wskazało, że organ podatkowy pierwszej instancji zaprosił stronę w celu złożenia wyjaśnień oraz również do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Rzeczywiście natomiast nie sprecyzował uzasadnienia faktycznego w decyzji, co jednak sanowało Kolegium w swojej decyzji. Ponadto Kolegium zauważyło, że nie zebrało żadnych dodatkowych dowodów w sprawie, poprzestając na przedstawieniu rozważań prawnych i ocenie materiału wcześniej zgromadzonego. Odstąpiło zatem od zastosowania art.200 Ordynacji podatkowej biorąc pod uwagę art.235 oraz stanowisko WSA wyrażone np. w wyroku z dnia 19 maja 1999r. /sygn.akt I SA/Łd 213/98/. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się zasadna. Stosownie do treści art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269/ sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest przez wojewódzkie sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem, a więc legalności podjętych rozstrzygnięć co oznacza, że Sąd nie bada w zasadzie kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości. Zgodnie natomiast z treścią art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ zwanej dalej ustawą p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w części lub w całości, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołana wyżej regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, że skarga podlega uwzględnieniu jedynie wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji lub postanowienia dopuściły się naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania i to w takim stopniu, który sprawia, że naruszenie to miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub daje podstawę do wznowienia postępowania podatkowego. W razie uwzględnienia skargi sąd z urzędu określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku /art.152 ustawy p.p.s.a./. W razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala /art.151 ustawy p.p.s.a./. Zasadniczym przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była kwestia opodatkowania środka transportowego w postaci naczepy do przewozu cementu zarejestrowanej jako "ciężar-specjal", która została zezłomowana w 1998r.Organ podatkowy drugiej instancji uznał, że pojazd ten nie był pojazdem specjalnym, a fakt jego zezłomowania nie stanowi okoliczności powodującej zwolnienie od opodatkowania, gdyż w tym przypadku istotna jest czynność wyrejestrowania. Skarżąca podnosiła natomiast, że naczepa ta została przez nią zakupiona jako pojazd specjalny i we wcześniejszych latach tak była zarejestrowana, a ponadto w grudniu 1998r. naczepę rozłomowano, co – zdaniem skarżącej – jest tożsame ze zbyciem pojazdu. Poza sporem było, że przedmiotowy pojazd został wyrejestrowany , wycofany z ruchu w dniu [...], a decyzja przedmiotowa podatkowa określała zobowiązania podatkowe za lata 1998-2003. Zgodnie z treścią przepisu art.8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /t. jedn. Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz.84 ze zm./ opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegały przyczepy i naczepy o ładowności powyżej 5 ton a od 1 stycznia 2002r. przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadające dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton bądź równą lub wyższą niż 12 ton. Obowiązek podatkowy ciążył na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych, a w wypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciążył na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności. Przepis art.9 ust.4 cytowanej ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998r. do 31 grudnia 2002r. stanowił, że "Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust.1 i ust.1a, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został na stałe wycofany z ruchu /wyrejestrowany/ lub zbyty". W razie zaistnienia okoliczności mających wpływ na powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego osoby i jednostki, o których mowa w ust.1 i ust.1a, były zobowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu stosowną informację /wykaz/, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tej okoliczności. Powołane wyżej przepisy wyraźnie stanowią, że wycofanie pojazdu z ruchu na stałe powoduje wygaśnięcie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych i nie jest uzależnione ani od wyzbycia się pojazdu ani od jego fizycznej likwidacji. "Wygaśnięcie obowiązku podatkowego jest wyłącznie następstwem stałego wycofania z ruchu rozumianego jako następstwo wyrejestrowania środka transportowego. Nie wystarczy zatem faktyczne wycofanie z ruchu środka transportowego jako wynik jego uszkodzenia, powodującego niemożność poruszania się po ciągach komunikacyjnych, konieczne jest dokonanie wyrejestrowania na stałe w trybie przewidzianym przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 14 kwietnia 1993r. w sprawie rejestracji, ewidencji i oznaczania pojazdów /Dz.U. Nr 37, poz.164/". /patrz wyrok NSA z dnia 22 maja 1997r. sygn.akt I SA/Wr 1573/96 – Wspólnota 1998/20/26/. "Obowiązek podatkowy ciążył na właścicielu środka transportowego niezależnie od tego, czy używał on pojazdu czy też nie, a zgodnie z art.9 ust.4 ustawy z 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek ten wygasa dopiero z chwilą wyrejestrowania pojazdu" /patrz wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2000r. sygn akt III SA 875/99/. Należy przy tym również przytoczyć wyrażone przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 czerwca 2004r. sygn. akt IV 449/03 stanowisko zgodnie z którym "O tym kto jest właścicielem pojazdu, nie decyduje wpis w dowodzie rejestracyjnym, lecz dokumenty poświadczające uzyskanie prawa własności takie jak umowa, faktura itp". /Wspólnota 2004/14/55/. Wynika to z faktu, że podatek od środków transportowych jest podatkiem majątkowym, związanym z posiadaniem prawa własności. Dlatego też organy podatkowe określając zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych zobowiązane były do dokonania stanowczych ustaleń co do osoby właściciela konkretnego pojazdu. W sytuacji, gdy strona postępowania przedstawia dowód z dokumentu, z którego wynika, iż przedmiotowy pojazd został przez nią zbyty, a następnie "zezłomowany" rzeczą organów podatkowych było dokładne wyjaśnienie tej okoliczności. Samo stwierdzenie, że "umowa kupna - sprzedaży:" zawarta w dniu [...] nie stanowi wiarygodnego dowodu w sprawie oraz ustalenie, że z treści tej "umowy" wynika, że jest ona integralną częścią czynności zezłomowania pojazdu, a nie samodzielnym aktem zmieniającym sytuację prawną pojazdu – nie jest wystarczające. Fakt, iż w umowie cen kupna – sprzedaży określono zwrotem "bezgotówkowo" nie oznacza bezskuteczności czy nieważności tej umowy. Ponadto w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie ustosunkował się do twierdzeń podatniczki, iż przedmiotowy pojazd został przez nią nabyty jako pojazd specjalny i we wcześniejszych latach tak był zarejestrowany. Oceny tego faktu dokonał dopiero w odpowiedzi na skargę. W świetle powyższych ustaleń słuszny okazał się zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez organy podatkowe, szczególnie organ odwoławczy, przepisu art.200 § 1 Ordynacji podatkowej stanowiący gwarancję realizacji zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu, prawa strony do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca wskazała bowiem okoliczności i fakty uzasadniające jej stanowisko oraz zgłosiła żądania i zarzuty co wobec braku jakiegokolwiek faktycznego uzasadnienia tej decyzji oraz obszernego i szczegółowego ustosunkowania się do przedstawionych zarzutów organu, który wydał decyzję, nakładało na organ odwoławczy szczególny obowiązek respektowania prawa strony wynikającego z art.123 § 1 oraz art.200 § 1 Ordynacji podatkowej. Z tych przyczyn Sąd uznał, że w niniejszej sprawie skarżąca uprawdopodobniła istnienie związku przyczynowego między naruszeniem przez organ odwoławczy obowiązku wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, wskazanego w art.200 § 1 Ordynacji podatkowej, a pozbawienie jej prawa do oceny całego zebranego materiału dowodowego i zaoferowania nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że Sąd aprobuje wyrażony w orzecznictwie sąowoadministracyjnym pogląd zgodnie z którym "Wynikający z art.200 § 1 Ord. PV obowiązek wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego ciąży także na organie odwoławczym, bez względu na to, czy w toku postępowania odwoławczego zebrano dodatkowe dowody" /tak wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2004r. sygn.FSK 156/04 Pr. Podat. 2004/9/2/. Podziela również stanowisko zawarte w uchwale pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2003r. sygn. FPK 5/03, iż "Do istotnych wad postępowania należy zaliczyć niedopełnienie obowiązku wynikającego z art.200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja Podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz.926 ze zm./ co narusza podstawową zasadę procedury podatkowej zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Obowiązek wynikający z art.200 Ordynacji podatkowej ciąży także na Kolegium Samorządowym, Kolegium Odwoławczym, ponieważ przepis ten odnosi się także do organu odwoławczego. Ustosunkowanie się organu I instancji do zarzutów odwołania stanowi część składową materiału dowodowego i podlega ocenie organu odwoławczego na równi ze wszystkimi innymi dowodami ujawnionymi w postępowaniu. Przepis art.227 § 2 Ordynacji podatkowej jest wyrażony w sposób kategoryczny, co oznacza, że ustosunkowanie się na piśmie organu podatkowego do przedstawionych zarzutów ma charakter obligatoryjny" /ONSA 2004/2/46/. Na koniec należy wskazać, że organ odwoławczy wydając decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji rozstrzyga sprawę merytorycznie po ponownym jej rozpatrzeniu. Z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy orzekł co do jej meritum nie dysponując treścią uchwał Rady Miejskiej w B. dotyczących wysokości stawek. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organu odwoławczego będzie podjęcie niezbędnych czynności prowadzących do zebrania całego materiału dowodowego, w tym również zbadania okoliczności powołanych przez skarżącą w odwołaniu i skardze, a następnie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący tak zgromadzonych dowodów i ich ocenę – zgodnie z regułami ustanowionymi w art.191 Ordynacji podatkowej – ze stanowczym wskazaniem czy dana okoliczność została udowodniona i przy zachowaniu uprawnień strony określonych przepisami Ordynacji podatkowej. Z uwagi na powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym mowa w art.145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy p.p.s.a., a uwzględniając skargę zastosował przepis art. 152 tej ustawy. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z treścią art.200 w związku z art.209 ustawy p.p.s.a.