I SA/Gl 1020/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. i M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia odrzucić skargę M. S. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło, że A. S. i M. S. uchybili terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr ewid. [...], poz. rej. wym. [...], ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok [...] w kwocie [...]zł, za które ponoszą odpowiedzialność solidarnie jako wspólnicy spółki cywilnej "A". Na to rozstrzygnięcie organu odwoławczego podatnicy wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, inicjując niniejsze postępowanie. Ponieważ jednak pierwsze pismo sądowe, skierowane do M. S. na adres wskazany w skardze, zostało zwrócone z adnotacją "adresat wymeldowany", a podjęte następnie czynności zmierzające do ustalenia miejsca zamieszkania skarżącego ostatecznie doprowadziły do złożenia przez A. S. w piśmie z dnia 3 stycznia 2011 r., uzupełnionym pismem z dnia 5 lipca 2011 r., oświadczenia, iż zamieszkuje on w Republice Austrii, w W. przy [...] [...], na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 lipca 2011 r. wezwano go do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Próbę doręczenia tej przesyłki zrealizowano w dniu 20 lipca 2011 r. Następnie została ona zwrócona – jako niepodjęta – nadawcy. Z tego względu w dniu 23 sierpnia 2011 r. Przewodniczący Wydziału zarządził doręczenie tej przesyłki za pośrednictwem konsula. Zgodnie jednak z pismem Wydziału Konsularnego Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Wiedniu z dnia 10 października 2011 r. także ona została zwrócona z adnotacją, iż adresat nie odebrał jej w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 299 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Z kolei art. 299 § 2 tej ustawy stanowi, że w razie niedopełnienia tego obowiązku sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Zdarzeniem inicjującym bieg wskazanego terminu jest więc doręczenie takiego wezwania adresatowi. Winno to nastąpić poprzez przekazanie pisma osobiście podmiotowi wezwanemu, jednakże nie jest to możliwe, gdy – tak, jak w niniejszej sprawie – przejawia on bierność polegającą na niepodejmowaniu przesyłek do niego kierowanych. W takim przypadku, zdaniem Sądu, dla oceny skuteczności doręczenia przesądzające znaczenie ma stwierdzenie czy obiektywnie adresat miał możliwość otrzymania przesyłki. Pozytywna weryfikacja tej kwestii stanowi zaś podstawę domniemania doręczenia, czyli prowadzi do przyjęcia fikcji, iż doręczenie to zostało zrealizowane. Z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanym przypadku, gdyż obydwie próby doręczenia wezwania osobiście skarżącemu wieńczyło zwrócenie tej przesyłki nadawcy z powodu jej niepodjęcia przez adresata. Nie ulega przy tym wątpliwości, że ustalenie czasu nastąpienia skutku doręczenia wymaga powiązania z pierwszą z nich, którą powzięto w dniu 20 lipca 2011 r., gdyż celem kolejnej było jedynie potwierdzenie określonego zachowania strony. Konsekwencją powyższego jest natomiast uznanie, że dwumiesięczny termin do wykonania wezwania przez skarżącego upłynął z dniem 20 września 2011 r. (wtorek) w związku z czym skargę przez niego wniesioną należało odrzucić na podstawie powołanych wyżej przepisów.