I SA/Gl 1022/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Madej (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia NSA Eugeniusz Christ, asesor WSA Teresa Randak, Protokolant Monika Adamus, po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe 2) zwrócić skarżącemu połowę wpisu sądowego w kwocie 250 zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt złotych). J. K. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., którą utrzymano mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. w sprawie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania podatkowego w sprawie wniosku o zwolnienie od podatku od nieruchomości za 2004 r. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i powtórzyło argumentację zawarta w uzasadnieniu swej decyzji, że na przeszkodzie prowadzenia postępowania w przedmiocie zaniechania poboru podatku od nieruchomości, której właścicielem jest skarżący stoi zmiana stanu prawnego, obowiązująca od 1 stycznia 2001 r., a sprowadzająca się do pozbawienia organów podatkowych prawa do decydowania o zaniechaniu poboru podatku (art. 22 Ordynacji podatkowej). Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że wniosek podatnika w zakresie umorzenia zaległości podatkowej jest przedmiotem odrębnego postępowania. Na rozprawie w dniu 22 lipca 2005 r. pełnomocnik skarżącego złożył oświadczenie o cofnięciu skargi argumentując, że w świetle obowiązującego stanu prawnego zaskarżenie orzeczenia o umorzeniu postępowania, które nie może się toczyć z uwagi na brak podstawy prawnej, jest niezasadne i zbędne, zaś wniesienie skargi wynikało z niedostatecznej orientacji skarżącego w zakresie aktualnego brzmienia przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U, Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przewiduje, że skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiążę sąd. Jedynie w przypadku, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W niniejszej sprawie, umocowany prawidłowo pełnomocnik skarżącego, złożył jednoznaczne i umotywowane oświadczenie o cofnięciu skargi. Jednocześnie sąd nie dopatrzył się przesłanek do uznania tego cofnięcia za niedopuszczalne, zatem – będąc związanym wolą strony – orzekł o umorzeniu postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny mi. Równocześnie, w oparciu o przepis art. 232 § 1 pkt 2 powyższej ustawy, sąd orzekł o zwrocie z urzędu połowy wpisu pobranego od cofniętej skargi.