I SA/Gl 1023/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2014 r. postanawia: odrzucić skargę. Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy decyzję organu I instancji określającą A sp. z o.o. w C. (dalej: "strona skarżąca" lub "Spółka") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2014 r. w kwocie [...] zł oraz podatek do zapłaty w kwocie [...] zł. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej adresowanej do pełnomocnika Spółki i zawierającej powyższą decyzję wynika, że została ona doręczona w dniu [...] r. W dniu 17 czerwca 2019 r. (data nadania) Spółka reprezentowana przez pełnomocnika Zarządu Spółki M. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wskazaną wyżej decyzję. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 lipca 2019 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do wykazania, że należy do kręgu osób mogących być pełnomocnikiem skarżącej Spółki przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, że Spółka działa bez pełnomocnika. Przesyłka polecona zawierająca powyższe wezwanie została doręczona upoważnionemu pracownikowi adresata w dniu 14 sierpnia 2019 r. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Z uwagi na powyższe wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez jej podpisanie oraz złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (KRS) – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka polecona zawierająca powyższe wezwanie, skierowana do Spółki na adres jej siedziby, została zwrócona przez Urząd Pocztowy w C. do tutejszego Sądu z adnotacją "zwrot – nie podjęto w terminie". Z uwagi na wskazanie w skardze adresu do doręczeń innego niż adres siedziby Spółki, na adres ten skierowano ponowne wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi przez jej podpisanie oraz złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do podpisania skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS) – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka polecona zawierająca powyższe wezwanie została, wobec niemożności doręczenia jej adresatowi, awizowana w dniu 28 października 2019 r., a następnie awizowana powtórnie w dniu 5 listopada 2019 r. W dalszej kolejności, wobec nieodebrania przesyłki w terminie, Urząd Pocztowy w K. dokonał jej zwrotu do tutejszego Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona z uchybieniem terminu, a ponadto strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "ppsa", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że wskazany wyżej trzydziestodniowy termin, liczony od dnia doręczenia pełnomocnikowi Spółki decyzji, tj. od dnia [...] r., upłynął zatem w dniu [...] r. Spółka wniosła natomiast skargę w dniu 17 czerwca 2019 r., a więc po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. Stosownie z kolei do art. 58 § 1 pkt 2 ppsa sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Wniesienie skargi po terminie stanowi zatem podstawę do jej odrzucenia. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "ppsa", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Winna zatem odpowiadać wymaganiom, stawianym przez art. 46 ppsa oraz art. 47 tej ustawy. W myśl zaś art. 46 § 1 pkt 4 ppsa każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ponadto zgodnie z art. 28 § 1 ppsa, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Zgodnie zaś z art. 29 ppsa przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z powyższego wynika, że organy lub osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych lub jednostek organizacyjnych muszą udowodnić, że mają prawo do działania za stronę, a udowodnienie umocowania musi mieć formę dokumentu złożonego lub okazanego sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu (por. M. Niezgódka – Medek; Komentarz do art. 29 ppsa, zawarty w zbiorze LEX). Skoro Sąd musi dysponować dokumentem potwierdzającym należytą reprezentację strony, to brak takiego dokumentu stanowi brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 ppsa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku zaś, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do złożenia takiego dokumentu obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, do jej odrzucenia. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że stosownie do art. 73 ppsa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72 tej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. W myśl z kolei art. 83 § 2 ppsa jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Mając na uwadze przytoczone wyżej regulacje, przyjdzie stwierdzić, że skoro przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi została awizowana po raz pierwszy w dniu 28 października 2019 r., a następnie po raz drugi w dniu 5 listopada 2019 r., to doręczenie – zgodnie z art. 73 ppsa i art. 83 § 2 ppsa – nastąpiło z dniem 12 listopada 2019 r. (wtorek), gdyż dzień 11 listopada 2019 r. (poniedziałek) – zgodnie z art. 1 pkt 1 lit. k) ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 90) – był dniem wolnym od pracy. Co za tym idzie, siedmiodniowy termin na wykonanie tego wezwania upłynął z dniem 19 listopada 2019 r. Mając na względzie uchybienie terminowi do wniesienia skargi oraz nieuzupełnienie braków formalnych skargi, na podstawie kolejno: art. 58 § 1 pkt 2 ppsa oraz art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.