I SA/Gl 1036/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] w przedmiocie określenia skarżącej miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w miesiącach: od września do grudnia 2013 r., od stycznia do grudnia 2014 r. oraz od stycznia do lipca 2015 r. na nieruchomości przy ulicy [...] w B. Na wskazaną decyzję organu drugiej instancji skarżąca wniosła skargę do tut. Sądu. Z kolei w dniu 8 grudnia 2017 r. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że w ostatnim czasie otrzymała od Prezydenta Miasta B. wezwanie do uregulowania należności w kwocie [...] zł tytułem opłaty za gospodarowanie odpadami. Dalej podała, że w organicznym zakresie, bowiem jedynie w interesie członków spółdzielni prowadzi działalność gospodarczą. Działalność ta jest działalnością bezwynikową, powodującą, że wszystkie ewentualne straty w działalności muszą zostać pokryte przez jej członków. W ocenie skarżącej realizacja decyzji Kolegium w chwili obecnej wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowuje skutki trudne do odwrócenia. Konieczność dokonania zapłaty nienależnej, znacznej kwoty spowoduje, że ze względu na brak zabezpieczenia i zaplanowania przedmiotowego wydatku w harmonogramie rzeczowo- finansowym na rok 2017 doprowadzi do uszczuplenia praw członków spółdzielni, trudnych do odwrócenia w przyszłości. Uszczuplenie praw nastąpi w sposób faktyczny, bowiem spółdzielnia będzie musiała pozyskać środki na realizację wypłaty, a każdorazowo pozyskanie takich środków wiąże się z poniesieniem kosztów. Ponadto w przypadku uwzględnienia skargi wniesionej w niniejszej sprawie, koniecznym będzie odwrócenie wszystkich skutków dokonanej zapłaty, a to może okazać się niemożliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Sąd może wstrzymać w drodze postanowienia wykonanie aktu organu administracji, jeżeli zaistnieją określone w tym przepisie warunki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inicjatywa do wykazania tego typu przesłanek przysługuje więc skarżącym, a ich istnienie strona skarżąca winna uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie twierdzeń skarżących - działający w tym przypadku wyłącznie na ich wniosek - Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów. W doktrynie przyjmuje się, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający ogólny wywód strony. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Skarżący winien objaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania skutków zdefiniowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., co dodatkowo powinno znaleźć potwierdzenie w dokumentach źródłowych, dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Konieczna jest zatem spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione stosownych dowodów nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. postanowienie NSA z 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 684/13). Tymczasem w niniejszej sprawie do akt nie złożono żadnych dowodów, które uprawdopodabniałyby wskazywane przez skarżącą okoliczności i które pozwoliłyby na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wyrządzenia skarżącej szkody. W uzasadnianiu wniosku o wstrzymanie przedstawiono argumenty przemawiające zdaniem skarżącej za wstrzymaniem wykonania aktu, jednakże w żaden sposób nie skonkretyzowano sytuacji finansowej skarżącej. Wszelako w ocenie Sądu, same twierdzenia strony skarżącej nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Poza złożeniem wniosku i jego krótkim uzasadnieniem, skarżąca nie wykazała i nie udokumentowała swojej aktualnej sytuacji finansowej. Nie przedłożono wraz z wnioskiem żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować aktualną kondycję finansową skarżącej oraz potwierdzających możliwość zaistnienia okoliczności wskazanych w uzasadnieniu wniosku. Sąd zauważa ponadto, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por.: postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Nadto wskazać należy, iż Sąd badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku skarżącego, ale również na ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Brak wszelako w aktach sprawy dowodów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji . Mając zatem na uwadze wszystko powyższe, wobec nie wykazania przez skarżącą istnienia przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz ograniczenia się do twierdzeń, nie popartych żadną dokumentacją, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.