I SA/Gl 1058/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej – umorzenie zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę wskutek wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym postanawia 1) zwolnić skarżącą od kosztów sądowych; 2) ustanowić dla skarżącej radcę prawnego. W ramach urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 10 października 2011 r., nadesłanego przy skardze w tej sprawie, M.M. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W motywach żądania oświadczyła, że obecnie nie pracuje i nie stać jej na opłaty sądowe, ani na ustanowienie radcy prawnego. Dodała przy tym, że nie posiada żadnych oszczędności. W druku formularza skarżąca zeznała, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z córką i synem. Jej jedyny majątek stanowi udział (1/9) w drodze dojazdowej o pow. 125 m2. Do dochodów rzeczonego gospodarstwa zaliczyła zasiłek alimentacyjny w łącznej kwocie 900 zł oraz zasiłek rodzinny w kwocie 182 zł. Dokonawszy analizy oświadczenia w zestawieniu z dokumentacją zawartą w aktach administracyjnych tej sprawy, pismem z dnia 14 listopada 2011 r., referendarz sądowy zobowiązał skarżącą do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie dodatkowych oświadczeń oraz przedłożenie dokumentów źródłowych. W wyznaczonym siedmiodniowym terminie skarżąca nadesłała plik dokumentów oraz pismo z dnia 23 listopada 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), w którym wyjaśniła, że całość wpływów na jej rachunek bankowy przekazuje na konto jej ojca, z którego ostatecznie są pokrywane wydatki związane z utrzymaniem jej gospodarstwa domowego. W oparciu o nadesłane dokumenty ustalono, co następuje. Skarżąca wraz z dziećmi mieszka w lokalu mieszkalnym należącym do jej ojca. Ojciec skarżącej udostępnia jej lokal nieodpłatnie, przy czym jest ona zobowiązana do ponoszenia wydatków związanych z jego utrzymaniem. W chwili obecnej dochód jej gospodarstwa zamyka się w kwocie 1082 zł, na którą składają się świadczenia alimentacyjne na rzecz jej dzieci oraz zasiłki rodzinne. Po rozpoznaniu wniosku zważono, co następuje: Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a., stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Prawo to może być przyznane w zakresie częściowym lub całkowitym (art. 245 § 1 P.p.s.a.). Z uwagi na to, że M.M. zwróciła się do Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie radcy prawnego, jej wniosek podlega rozpoznaniu w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. albowiem dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Jest więc regułą, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w tym zakresie, gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Odnosząc te uwagi do najogólniej pojmowanej sytuacji materialnej skarżącej, stwierdzić trzeba, że wykazała ona, iż wskazana wyżej przesłanka zastosowania dobrodziejstwa procesowego jaką jest prawo pomocy zachodzi w jej przypadku. Nie sposób bowiem przyjąć, że przy dochodzie na członka rodziny w kwocie 360 zł, skarżąca będzie w jakikolwiek sposób mogła partycypować w kosztach sądowych sprawy z jej skargi. Wprawdzie zgromadzony materiał źródłowy jest częściowo niejasny, w szczególności w tej części, która dotyczy faktycznego miejsca zamieszkania skarżącej i jej dzieci oraz związanych z tym kosztów utrzymania, nie mniej jednak wszystkie zauważone mankamenty rozstrzygnięto na korzyść skarżącej. Nie można bowiem w toku rozpoznania wniosku przyjąć, że ciężar ponoszenia kosztów sądowych zostanie przerzucony na rodziców skarżącej, w sytuacji, gdy oni sami w znacznej mierze pomagają skarżącej w jej niedostatku. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. oraz w oparciu o wskazane wyżej przepisy.