I SA/Gl 1059/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę. Zaskarżoną w sprawie decyzją nr [...], wydaną w dniu [...] r., Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] r., nr [...], określającą I.P. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie [...] zł. Po wniesieniu niepodpisanej skargi na to rozstrzygnięcie organu odwoławczego podatniczka złożyła pisemne oświadczenie o cofnięciu tej skargi. Pisma te zostały przekazane wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy przez organ odwoławczy, który wniósł o umorzenie postępowania sądowego. W tej sytuacji Przewodniczący Wydziału zarządził w dniu 8 listopada 2011 r. wezwanie skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia tego pisma. Wezwanie to doręczono stronie w dniu 17 listopada 2011 r. i dotychczas nie zostało wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Określa je art. 46 p.p.s.a., wskazując w § 1 pkt 4, iż pismo strony winno zawierać jej podpis. Z kolei stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., jednakże jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez Sąd. Odniesienie powyższego do analizowanego przypadku wymaga stwierdzenia, że skoro takie wezwanie doręczono skarżącej w dniu 17 listopada 2011 r., to winno ono być wykonane najpóźniej w dniu 24 listopada 2011 r., a ponieważ skarżąca tego nie uczyniła, skargę przez nią wniesioną należało odrzucić. Niezbędne jest zarazem dodanie, że bez wpływu na tę kwalifikację pozostaje cofnięcie skargi. Oświadczenie takie wywołuje bowiem skutek w postaci umorzenia postępowania, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu [zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07, LEX nr 335007]. Nie ulega zaś wątpliwości, że w niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony, gdyż, jak już wspomniano, skarga nie była podpisana a skarżąca – pomimo wezwania – nie uzupełniła tego braku formalnego. W takiej sytuacji skargę tę należało odrzucić w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co też uczyniono.