I SA/Gl 1059/16

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 września 2016 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a zwolnić skarżącą od opłat sądowych. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od opłat sądowych. Podkreśliła, że nie pozostaje obecnie z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym oraz że jej dochody w postaci emerytury oraz niewielkiego wynagrodzenia za pracę na niepełnym etacie nie pozwalają jej bez pomocy syna na pokrycie kosztów utrzymania oraz spłatę ciążących na niej zobowiązań. Na wezwanie do uzupełnienia danych zawartych we wniosku pełnomocnik skarżącej przedstawił dokumenty, które potwierdzają te oświadczenia, w szczególności: wyciąg z rachunku bankowego skarżącej (stale utrzymuje się na nim saldo ujemne, a w ostatnim miesiącu odnotowano wpływ emerytury pomniejszonej w wyniku zajęcia egzekucyjnego, w kwocie 1236,79 zł), zaświadczenie jej pracodawcy (według niego średnie wynagrodzenie wynosi 342,17 zł netto miesięcznie), zeznania podatkowe za ubiegły rok oraz kopię harmonogramu spłaty kredytu (wskazuje ona, że kredyt wynosi 132.664,41 zł, a jego miesięczna rata 887,97 zł). Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r., poz. 718) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie rozpoznającego wniosek w świetle materiału dowodowego sprawy nie ulega wątpliwości, że przesłanka ta zachodzi w przypadku skarżącej. Wprawdzie uzyskuje ona stały dochód w postaci emerytury i wynagrodzenia, ale jego wysokość, zwłaszcza po zmniejszeniu tego pierwszego świadczenia w wyniku zajęcia egzekucyjnego, jest niewielka, a większa jego część musi być przeznaczona na spłatę zobowiązania kredytowego w znacznej wysokości. Ponadto obecnie skarżąca nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym i samodzielnie musi pokrywać związane z tym koszty. W takim stanie poniesienie jakiegokolwiek dodatkowego wydatku może wiązać się dla niej z uszczerbkiem utrzymania koniecznego. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.