I SA/Gl 1062/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. j. w likwidacji w R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie czynności egzekucyjnych postanawia: odrzucić skargę. Skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., skargę na decyzję tego organu wymienianą w sentencji niniejszego orzeczenia. Postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2017 r. utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 17 października 2017 r. o odmowie przyznania skarżącej prawa pomocy. Od wskazanego orzeczenia nie przysługiwał środek zaskarżenia. W dalszej kolejności na mocy zarządzenia z dnia 6 grudnia 2017 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...]zł. Skierowaną na adres skarżącej spółki przesyłkę, zawierającą odpis wyżej wymienionego postanowienia Sądu z dnia 4 grudnia 2017 r. oraz wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, awizowano dwukrotnie w dniu 12 grudnia 2017 r. oraz w dniu 20 grudnia 2017 r. Wobec nie odebrania przesyłki w terminie, nastąpił jej zwrot do Sądu. Zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2017 r. uznano, że skutek doręczania skarżącej wskazanej przesyłki poleconej nastąpił w dniu 27 grudnia 2017 r., zatem termin do jego uiszczenia upływał z dniem 3 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako nieopłacona. Stosownie bowiem do art. 230 §§ 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Z kolei na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa jednak wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga – jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zdarzeniem inicjującym bieg wskazanego terminu jest więc doręczenie wezwania adresatowi, które w niniejszej sprawie uznać należało za dokonane w dniu 27 grudnia 2017 r. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który ma zastosowanie w przypadku niemożności dokonania doręczenia adresatowi bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej – stanowi art. 67 § 2 p.p.s.a., W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.). W rozpatrywanym przypadku przesyłka zawierająca wezwanie skarżącej do uiszczenia w terminie siedmiu dni wpisu od skargi była dwukrotnie awizowana (pierwotnie – w dniu 12 grudnia 2017 r.; powtórnie – w dniu 20 grudnia 2017 r.), po czym w dniu 28 grudnia 2017 r. została zwrócona do nadawcy. W świetle art. 73 § 4 p.p.s.a. skutek doręczenia tej przesyłki nastąpił więc w dniu 27 grudnia 2017 r. Dzień 26 grudnia 2017 r. bowiem był dniem ustawowo wolnym od pracy, a zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Oznacza to, że wpis od skargi skarżąca winna był zapłacić najpóźniej w dniu 3 stycznia 2018 r. Jako że tego nie uczyniła, skargę przez nią wniesioną należało odrzucić i dlatego wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne. Stąd dla porządku jedynie przypomnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 220 § 3 p.p.s.a.