I SA/Gl 1069/16

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać adwokatowi Ł. F. wynagrodzenie od Skarbu Państwa w kwocie w kwocie 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 27,60 zł) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 8 listopada 2016 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy, ustanawiając mu adwokata, którym wyznaczony został adwokat Ł. F.. Pełnomocnikowi temu postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2017 r. przyznano wynagrodzenie za postępowanie w pierwszej instancji w kwocie 295,20 zł, po czym złożył on opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o przyznanie na jego rzecz związanych z tym kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu i z oświadczeniem, że koszty te nie zostały pokryte w żadnej części. Zarządzeniem z dnia 6 lipca 2017 r. stwierdzono, że opinię tę sporządzono z zachowaniem zasad należytej staranności. Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej P.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W świetle przepisu przejściowego zawartego w § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714, dalej rozporządzenie) w niniejszej sprawie obecnie należy uwzględnić przepisy właśnie tego aktu prawnego. Stanowi on mianowicie, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe, ale jedynie do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Tymczasem pełnomocnik otrzymał już wynagrodzenie za postępowanie w instancji pierwszej i dokonał czynności, za którą w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia przewidziano wynagrodzenie (opłatę) już za instancję drugą, tj. sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wynagrodzenie to, jeżeli – tak jak w rozpatrywanym przypadku – sprawę prowadzi ten sam adwokat – wynosi 50% opłaty określonej w pkt 1. Stosownie z kolei do § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia opłata ta w sprawach innych niż wymienione w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a i c, to 240 zł. Sprawa należy właśnie do tej kategorii, co przesądzono w prawomocnym postanowieniu z dnia 11 kwietnia 2017 r., skoro stosowane w tym orzeczeniu wcześniej obowiązujące przepisy wyróżniały w rozpatrywanym zakresie dokładnie te same grupy spraw, jak te przewidziane w rozporządzeniu. Pełnomocnikowi przysługuje zatem wynagrodzenie w kwocie 120 zł, co skądinąd stanowi 50 % wynagrodzenia netto, jakie przyznano mu postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2017 r. W myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia opłatę tę trzeba podwyższyć o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, tj. o 27,6 zł. Wobec powyższego na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 4 ust. 3, § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz § 22 rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.