I SA/Gl 1072/14

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi B. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wskutek wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, B. L. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o "zniesienie wszelkich kosztów" (patrz pismo z dnia 24 października 2014 r.). Wniosek ów, mocą zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I WSA w Gliwicach z dnia 29 października 2014 r. uznano za wniosek o przyznanie prawa pomocy. W dniu 6 listopada 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego, do Sądu wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu (druk PPF z dnia 6 listopada 2014 r.). W jego motywach skarżący nawiązał do merytorycznych aspektów z jego skargi. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną i synem. Zeznał dalej, że jest współwłaścicielem mieszkania o pow. 61,4 m2, a łączny dochód w tym gospodarstwie stanowi kwotę 3.545,00 zł brutto. Zestawiając przywołane wyżej oświadczenie z analizą akt administracyjnych sprawy, referendarz sądowy zdecydował o wezwaniu skarżącego do złożenia dodatkowych oświadczeń i przedłożenia dokumentów źródłowych. Wezwanie z dnia 12 listopada 2014 r., zawierające cztery punkty zobowiązujące wnioskodawcę do udokumentowania okoliczności podniesionych we wniosku, doręczono skarżącemu w dniu 18 listopada 2014 r. W piśmie tym zawarto pouczenie, iż niezastosowanie się do jego treści w terminie 7 dni może zostać potraktowane jako brak należytego wykazania przez stronę spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy określonych w art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Do dnia dzisiejszego wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został uzupełniony. Z kolei w dniu 22 listopada 2014 r. skarżący uiścił należny w tej sprawie wpis sądowy od skargi. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Intencją wnioskującego jest w tej sprawie uzyskanie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Rozstrzygnięcie wniosku sprowadza się więc do zbadania, czy spełniona została przesłanka wynikająca z treści art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Stosownie bowiem do jego brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przy czym słowo "wykazać", użyte w treści art. 246 P.p.s.a. oznacza dowieść, udokumentować czy udowodnić, a nie jedynie oznajmić czy poinformować (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 863/11, LEX nr 1104158). Wnioskodawca, chcąc skorzystać z prawa pomocy, powinien liczyć się z koniecznością udzielania wszelkich wyjaśnień odnoszących się do jego sytuacji materialnej, a także udokumentowania podnoszonych we wniosku o przyznanie prawa pomocy okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 881/11, LEX nr 1069777). Przyszło zatem stwierdzić, że skarżący nie uczynił zadość obowiązkowi współpracy z Sądem, ponieważ nie nadesłał wymaganych dokumentów źródłowych. Fakt ten uniemożliwia weryfikację jego oświadczeń. Akcentowana tutaj bierność procesowa skarżącego nie pozwala uwzględnić jego wniosku; w orzecznictwie pojawił się nawet pogląd, w świetle którego w takiej sytuacji wykluczona jest możliwość jego merytorycznego rozpoznania, a uzasadnione jest pozostawienie go bez rozpoznania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2005 r., sygn. I OZ 842/05). Należy w tym miejscu jeszcze wyjaśnić, że sygnalizowane wyżej mankamenty dowodowe wniosku nie pozwalają przede wszystkim zbilansować dochodów i wydatków w gospodarstwie domowym skarżącego, co ma istotne znaczenie z uwagi na wysokość wpisu sądowego od skargi, który został w tej sprawie ustalony na najniższym poziomie w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Co znamienne, wpis ten został przez skarżącego uiszczony. Niniejsze orzeczenie nie oznacza jednak, że skarżący nie będzie mógł ponowić wniosek w sytuacji, gdy uzna to za konieczne i uzasadnione. W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.