I SA/Gl 1081/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2009r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej - umorzenie zaległości podatkowej uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia [...] Nr [...] – działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 67 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. ze zm.) oraz w oparciu o uprawnienia określone w art. 5 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. Nr 106, poz. 489 z późn. zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania podatniczki pani E. S. od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] Nr [...], mocą której odmówiono umorzenia zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za lata 2003 – 2007 w łącznej wysokości [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości [...]zł – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy stwierdził, że pismem z dnia 7 maja 2008 r. pełnomocnik pani E. S. zwrócił się z wnioskiem do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. o umorzenie zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych w ramach pomocy de minimis. Organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania w sprawie, w dniu [...] wydał dwie decyzje odmawiające umorzenia zaległości podatkowych: pierwsza dotycząca podatku od towarów i usług i druga odnosząca się do zryczałtowanego podatku dochodowego. W odwołaniu od przedmiotowej decyzji pełnomocnik strony wniósł o jej uchylenie w całości wskazując na naruszenie art. 67a § 1 pkt 3 oraz błędną ocenę w sprawie. Rozstrzygając o odwołaniu organ drugiej instancji wskazał na treść art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej podnosząc, że decyzje wydawane na podstawie tego przepisu podejmowane są w ramach tzw. uznania administracyjnego w sytuacji, gdy wystąpi którakolwiek z przesłanek wyboru tj. ważny interes podatnika lub interes publiczny. Przesłanka "ważnego interesu podatnika" wymaga ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania podatkowego "dla niego i jego zadań" (?). Poprzez "interes publiczny" należy rozumieć m.in. skutki jakie wystąpią wskutek odmowy udzielenia ulgi. Organ odwoławczy zauważył, że w interesie publicznym leży również pozyskiwanie środków na działalność Państwa, których w przedmiotowej sprawie przez długi okres było ono pozbawione. Organ drugiej instancji ustalił, że zobowiązana posiada dochody, które winny zabezpieczyć egzystencję rodziny, lecz równocześnie nie posiada środków finansowych na zapłatę swoich zobowiązań wynoszących łącznie około [...]zł. Zwrócił uwagę na stabilność obrotów firmy podatniczki w okresie ostatnich dwóch lat. Stwierdził, że niewątpliwie egzekucja tych zobowiązań zagraża jej egzystencji oraz egzystencji jej małoletniego syna wobec czego uznał (odmiennie niż organ podatkowy pierwszej instancji), że spełnione są przesłanki "ważnego interesu podatnika". Następnie organ odwoławczy przybliżył odwołującej się pojęcie ważności interesu publicznego twierdząc, że jest to dobro publiczne w postaci dochodów podatkowych budżetu Państwa, z których zaspakajane są potrzeby materialne i niematerialne ogółu społeczeństwa – w tym podatniczki. Wskazał, że zobowiązanie strony powstało w związku z zadeklarowaniem należnego podatku, który nie został uiszczony. "Zadeklarowanie i nieuiszczenie przez podatniczkę zadeklarowanego podatku z pewnością nie było zgodne z interesem publicznym, który został w ten sposób pozbawiony dochodu, z uwagi na naruszenie tegoż interesu przez nią". Zdaniem organu odwoławczego niewątpliwie w interesie społecznym leży utrzymywanie miejsc pracy i pokrywanie związanych z tym społecznych kosztów pracy, a także umożliwienie funkcjonowania przedsiębiorcom, lecz powyższe nie stanowi z zasady o zaistnieniu przesłanki "ważnego interesu publicznego". Nie jest sytuacją szczególną, jako aksjonat (zasada), fakt niemożności zapłaty zobowiązania podatkowego. Reasumując organ odwoławczy wskazał, że odpowiedzialny przedsiębiorca, powinien rozważnie podejmować swoje decyzje w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej – w tym terminowo dokonywać czynności prawnych związanych z działalnością i przewidywać niekorzystne sytuacje mogące mieć wpływ na jego funkcjonowanie. Organ podkreślił, że ryzyko niepowodzenia jest nieodłącznym elementem każdej podjętej działalności gospodarczej i przerzucanie tego ryzyka na Państwo jest społecznie niesprawiedliwe i nieuzasadnione. W przedmiotowej sprawie ustalono, że występuje w niej przesłanka ważnego interesu podatnika, lecz korzystając z prawa wyboru organ odwoławczy postanowił nie udzielać ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ podatkowy drugiej instancji stwierdził, że ­ jak przedstawiono wyżej art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej oparty jest na zasadzie uznania administracyjnego i nawet spełnienie obu przesłanek występujących w tym przepisie nie zobowiązuje organu orzekającego do wydania pozytywnej decyzji, zaznaczyć należy, że organ odwoławczy stwierdził istnienie przesłanki "ważnego interesu podatnika", organy podatkowe są jedynie zobowiązane do rozpatrzenia wniosku, ­ niewątpliwie sytuacja w firmie podatniczki musiała ulec poprawie bowiem uiściła podatek od towarów i usług za dwa miesiące 2008 r. w terminie, jednakże należy zwrócić uwagę, że podatniczka nie płaciła tegoż podatku przez pięć lat i okres dwu miesięczny jest zbyt krótki by uznać, że ta poprawa ma charakter trwały ponadto płacenie podatków jest obowiązkiem czynionym przez wielu podatników, ­ strona początków swojej złej sytuacji upatruje w upadłości swoich dwóch kontrahentów (w latach 1999 – 2002), którzy nie uiścili zobowiązanej kwoty w wysokości [...]zł plus należne odsetki za zwłokę. Niewątpliwie mogło to spowodować trudności finansowe firmy, jednakże te trudności winny być proporcjonalne do wysokości zaległości a tak nie jest (łączna kwota zobowiązań pani S. wynosi około [...]zł), zobowiązana miała także możliwość umorzenia przynajmniej części zobowiązań podatkowych drogą postępowania restrukturyzacyjnego z czego nie skorzystała, ­ pełnomocnik strony wskazał również na wzorowe prowadzenie działalności gospodarczej przez panią E. S. wyrażające się z zlikwidowaniu wcześniejszych poślizgów w płatnościach ze strony kontrahentów, regularnym regulowaniu należności podatkowych oraz zrealizowaniu Programu naprawczego, z tym, że regularnie reguluje strona podatki dopiero od dwóch miesięcy a jaki program zrealizowała strona nie wiadomo (wezwanie z Urzędu pozostało bez odpowiedzi), ­ pełnomocnik strony wskazuje również na fakt, że podatniczka dokonuje wpłat na poczet zaległości. Zaznaczyć należy, że dokonuje wpłat poborcy skarbowemu w ramach przymusowego ściągania należności. Świadczy to o możliwości zapłaty zaległości podatkowych, oczywiście nie jednorazowo lecz w ratach. Poborca wyegzekwował w 2008 r. od strony kwotę [...]zł ([...]zł zarachowano na należność główną) , w tym okresie z rachunku bankowego wyegzekwowano kwotę [...]zł. (kwotę [...]zł zarachowano na należność główną). Powyższe dane dotyczą podatku od towarów i usług, na poczet zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym wnioskodawczyni nie dokonała w 2008 r. żadnej wpłaty. Pełnomocnik strony nie wskazał nowych argumentów uzasadniających przyznanie wnioskowanej ulgi. Według organu odwoławczego zebrany materiał w sprawie w kwestii "ważnego interesu publicznego" strony nie potwierdził jego zaistnienia, gdyż interes publiczny przejawia się też w jednolitym dla wszystkich systemie podatkowym. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej podatniczka nie wskazała jaki słuszny interes – w ujęciu obiektywnym – przemawia za odstąpieniem od tej zasady, gdyż podniesione przez nią argumenty o tym nie świadczą. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca pani E. S. wniosła o jej uchylenie jako wydanej z obrazą prawa w wyniku nierzetelnej analizy decyzji organu pierwszej instancji wydanej z rażącym pominięciem jej osoby jako uprawnionej do otrzymania z mocy prawa i ustawy o pomocy publicznej z dnia 30 kwietnia 2004 r. – pomocy de minimis tj. nie udzielenia jej ulgi, o którą wnosiła we wniosku z dnia 7 maja 2008 r. Skarżąca ponadto zarzuciła decyzji organu pierwszej i drugiej instancji naruszenie art. 6, 7, 8, 10 i innych k.p.a., nierzetelność rozpatrzenia wniosku, bezzasadność uzasadnienia odmowy umorzenia zaległości, nieczułość wobec niej jako matki po rozwodzie samotnie wychowującej niepełnoletnie dziecko, działanie na szkodę Państwa, nie przyjęcia do wiadomości dokonania przez nią programu naprawczego i jego skutecznej realizacji, bezzasadność i absurdalność uzasadnienia organu pierwszej i drugiej instancji. Skarżąca stwierdziła, że odmowa umorzenia należności oznacza zagładę jej rodziny i firmy, a więc konieczność korzystania z pomocy Państwa przez nią i dziecko oraz brak wpływów podatkowych z jej firmy. Uzasadniając skargę skarżąca podniosła, że uzasadnienie decyzji odwoławczej pozostaje w sprzeczności do samej decyzji skoro w uzasadnieniu uznano "ważny interes podatnika" – czynnik podstawowy do umorzenia zobowiązania, zaś uznanie sytuacji firmy za trudną oraz wskazanie na stabilizację obrotów firmy w okresie ostatnich dwóch lat to modelowa wręcz sytuacja do przyznania pomocy de minimis. Skarżąca podkreśliła, że od czerwca 2008 r. terminowo reguluje należne państwu podatki dochodowy i VAT. Płacić jednak może albo zobowiązanie bieżące albo zaległe. Strona skarżąca wskazała, że organ odwoławczy pominął przyczyny zaistnienia podatkowych zaległości, nie uwzględnił faktu bardzo wysokich bieżących płatności, błędnie ustalił jej sytuację materialną (finansową), obie instancje stwierdziły jej "ubogość" i brak jakiegokolwiek majątku jednak nie uwzględniły tego w swych decyzjach. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i wyjaśniając, że wnioskowana przez skarżącą pomoc de minimis (opisana w art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej) zalicza się do drugiej grupy pomocy publicznej. Nie zwalnia to jednak organu od rozpatrzenia zasadniczych przesłanek udzielenia ulg (opisanych w art. 67a Ordynacji prawa). Jeżeli nie występują one w rozpatrywanej sprawie lub organ podatkowy uzna, że nie udziela wnioskowanej ulgi to nie ma obowiązku i możliwości badania sprawy dalej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji warto zauważyć, że w jej podstawie prawnej, podobnie jak w podstawie prawnej decyzji pierwszoinstancyjnej, powołano przepis art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, zaś w uzasadnieniu decyzji organu podatkowego pierwszej instancji ustalono, że wnioskodawca jest przedsiębiorcą, a zaległość objęta wnioskiem związana jest z działalnością gospodarczą oraz wskazał, że w takim przypadku organ podatkowy ma również, zgodnie z treścią art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej obowiązek dodatkowego stosowania kryteriów wynikających z przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404). Organ podatkowy pierwszej instancji wyraził pogląd, że organ podatkowy po wpłynięciu wniosku podatnika – przedsiębiorcy dokonuje oceny wniosku w dwóch aspektach: celowości udzielenia ulgi na podstawie art. 67a, a następnie, gdy oceni, że udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiącej pomoc publiczną jest celowe, dokonuje weryfikacji dopuszczalności takiej pomocy i zakwalifikowanie jej do jednej z trzech kategorii określonych w art. 67b Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy nie zakwestionował tego stanowiska. Organ odwoławczy zaaprobował również pogląd organu pierwszej instancji, że ważnemu interesowi podatnika przeciwstawiony jest interes publiczny, a jednocześnie stwierdził, że zebrany w sprawie materiał w kwestii "ważnego interesu publicznego" strony nie potwierdził jego zaistnienia, co mimo ustalenia przez ten organ "ważnego interesu podatnika", skutkowało utrzymaniem w mocy rozstrzygnięcie odmawiającego udzielenia wnioskowanej ulgi. Dodatkowo w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wyraził pogląd, że brak przesłanek z art. 67a bądź uznanie o nieudzielenie wnioskowanej ulgi skutkuje "brakiem obowiązku i możliwości badania sprawy dalej". Organy podatkowe uznały więc, że brak zaistnienia przesłanek opisanych w art. 67a Ordynacji podatkowej powoduje niemożność zastosowania przepisu art. 67b tej ustawy i czyni bezprzedmiotowym dalsze postępowanie w sprawie podatnika przedsiębiorcy, a nadto, że wymienione w art. 67a przesłanki ważnego interesu podatnika i ważnego interesu publicznego bądź muszą wystąpić łącznie (decyzja odwoławcza) bądź są przeciwstawne (decyzja pierwszej instancji). W myśl art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Stosownie do treści art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielić ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które stanowią pomoc de minimis – w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że w przypadku, gdy z wnioskiem o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych występuje podatnik prowadzący działalność gospodarczą organ podatkowy rozpatrujący taki wniosek obowiązany jest zbadać, przy uwzględnieniu występujących w sprawie okoliczności, zaistnienia przesłanek i warunków opisanych w art. 67a i art. 67b Ordynacji podatkowej. Przepis art. 67a Ordynacji podatkowej ma charakter ogólny w tym znaczeniu, że dotyczy wszystkich podatników, zaś przepis art. 67b tej ustawy jest przepisem szczególnym odnoszącym się wyłącznie do podatników prowadzących działalność gospodarczą. Oznacza to, że udzielenie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a Ordynacji podatkowej, na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, uzależniona jest od stwierdzenia dopuszczalności takiej pomocy przy zastosowaniu jednego z trzech trybów opisanych w art. 67 § 1 pkt 1 – 3 Ordynacji podatkowej, a więc wykazania, że wnioskowana przez przedsiębiorcę ulga nie stanowi pomocy publicznej (pkt 1), stanowi pomoc de minimis (pkt 2) lub stanowi pomoc publiczną związaną z określonym celem (pkt 3). Od ustalenia tej okoliczności zależy dalszy tok postępowania w sprawie udzielenia ulgi, gdyż w pierwszym przypadku wystarczające będzie zbadanie przesłanek opisanych w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, w drugim konieczne będzie odniesienie się do warunków określonych w przepisach wspólnotowych, a w trzecim przypadku uwzględnienie szeregu wymogów wynikających z przepisów regulujących dopuszczalność tego rodzaju pomocy. Po ustaleniu warunków dopuszczalności udzielenia podatnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą ulgi w jednym z trzech trybów w przewidzianych art. 67b § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy bada czy wnioskowana i przewidziana prawem ulga uzasadniona jest ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Przy ocenie istnienia przesłanek wymienionych w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej istotne są wszelkie okoliczności mające znaczenie dla ustalenia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. W przypadku podatnika – przedsiębiorcy ocena ta powinna być poprzedzona ustaleniami, o których mowa w art. 67b § 1 Ordynacji podatkowej. Ustalenia te decydują o możliwości udzielenia podatnikowi – przedsiębiorcy ulgi z art. 67a Ordynacji podatkowej, a jednocześnie mogą stanowić uzasadnienia interesu podatnika lub interesu publicznego oraz ich znaczenia. Dlatego też stanowisko organu pierwszej instancji, zgodnie z którym, skoro za udzieleniem ulgi nie przemawia ważny interes publiczny traci sens ustalanie czy ulga jest dopuszczalną pomocą de minimis nie znajduje uzasadnienia. Podobnie jak stanowisko organu odwoławczego, który po ustaleniu istnienia ważnego interesu podatnika w udzieleniu wnioskowanej ulgi uznał, że skoro za jej przyznaniem nie przemawia interes publiczny to korzystając z prawa wyboru ulgi nie udzielił. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ odwoławczy nie badał warunków z art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej ani też nie odniósł się do tego przepisu. W tym miejscu warto przypomnieć, że przepis art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej wymienia dwie przesłanki uzasadniające możliwość zastosowania przewidzianych tym przepisem ulgi ważny interes podatnika lub interes publiczny. Wskazany przepis nie uzależnia udzielenia ulgi od zaistnienia obu tych przesłanek. Stwierdzenie choćby jednej z nich rodzi skutek w postaci konieczności rozstrzygnięcia o udzieleniu lub odmowie udzielenia ulgi (w ramach tzw. uznania organu podatkowego). Decydując o udzieleniu lub odmowie udzielenia ulgi organ podatkowy obowiązany jest uzasadnić dokonany wybór w sposób jasny, logiczny i przekonujący. Pojęcia interesu podatnika czy interesu publicznego nie stanowią zwrotów przeciwstawnych w tym znaczeniu, że ważny interes publiczny wyłącza możliwość zastosowania ulgi przy ustalaniu istnienia ważnego interesu podatnika. Zarówno interes podatnika jak i interes publiczny to przesłanki uzasadniające udzielenie ulgi a nie odmowy jej przyznania. Z treści art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej nie wynika by "interes publiczny" w rozumieniu tego przepisu warunkował udzielenie ulgi. "Ważny interes publiczny" w żadnym razie nie jest interesem strony, jak chce tego organ odwoławczy, zaś podatnika po wykazaniu istnienia swojego ważnego interesu nie miała obowiązku wskazania jaki "słuszny interes" - w ujęciu obiektywnym – przemawia za odstąpieniem od zasady jednolitego dla wszystkich systemu podatkowego. Pojęcie "słuszny interes" nie występuje w przepisie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Należy również zauważyć, że zaskarżona decyzja doręczona została osobie, którą organ odwoławczy uznał za pełnomocnika podatniczki. Z udzielonego przez podatniczkę pełnomocnictwa (tej osobie) wynika natomiast, że pełnomocnictwo udzielone zostało zgodnie z przepisami k.c. do reprezentowania podatniczki wobec "instytucji, urzędów oraz prowadzenia mojej sprawy wobec Urzędu Skarbowego z tytułu umorzenia należności podatkowych oraz działań windykacyjnych". Z tak udzielonego pełnomocnictwa nie wynika umocowanie do działania przed innym organem niż Urząd Skarbowy. Udzielenie pełnomocnictwa jest jednostronną czynnością prawną o charakterze upoważniającym co oznacza, że umocowany jest jedynie uprawniony do działania w cudzym imieniu w zakresie wyznaczonym treścią pełnomocnictwa (tak wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 października 2007 r. sygn. akt I SA/Łd 250./07). Uprawnienie pełnomocnika do wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych istnieje tylko wtedy, gdy mocodawca tego uprawnienia nie wyłączył albo nie ograniczył. Skoro więc ograniczono zakres udzielonego pełnomocnictwa przez wymienienie konkretnego organu i niewskazanie np., że pełnomocnik jest umocowany do występowania także w instancjach właściwych w sprawie, to brak jest podstaw do rozszerzającej wykładni tego pełnomocnictwa (tak wyrok NSA z dnia 15 września 2006 r. sygn. akt I FSK 1200/05). Udzielone w rozstrzyganej sprawie podatkowej pełnomocnictwo obejmowało swoim zakresem wyłącznie postępowania prowadzone przed urzędem skarbowym, w którym zostało złożone. W treści pełnomocnictwa nie zawarto upoważnienia do reprezentowania podatniczki w całym postępowaniu podatkowym, w tym w postępowaniu odwoławczym. Dokonanie więc pełnomocnikowi ustanowionemu do prowadzenia sprawy jedynie przed organem podatkowym pierwszej instancji - wobec Urzędu Skarbowego (z tytułu umorzenia należności podatkowych) – doręczenia w postępowaniu odwoławczym, m.in. zaskarżonej decyzji, naruszało przepis art. 123 § 1, art. 137 § 4 i art. 145 § 1 Ordynacji podatkowej, a przez to stanowi podstawę do wznowienia postępowania w myśl art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy, o ile nie naruszy to normy art. 229 Ordynacji podatkowej, przeprowadzi dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów pozwalających na dokonanie stanowczych ustaleń w zakresie spełnienia przez podatniczkę wymogów z art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej albo zleci przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Następnie oceni czy wnioskowana ulga stanowi pomoc de minimis w zakresie i na zasadach określonych bezpośrednio w obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących tej pomocy. Po ustaleniu tych okoliczności zbada czy stwierdzony przez ten organ – istniejący ważny interes podatnika – przemawia za udzieleniem wnioskowanej ulgi, a dokonując rozstrzygnięcia negatywnego dla podatniczki wyjaśni przyczyny takiego postępowania. Organ odwoławczy będzie miał na uwadze ocenę prawną Sądu s sprowadzającą się do stanowiska, że w sprawie udzielenia ulgi podatnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą (działalność transportową), konieczne jest zbadanie warunków z art. 67b § 1 Ordynacji podatkowej przed przystąpieniem do stosowania art. 67a § 1 tej ustawy oraz, że "ważny interes podatnika" i "interes publiczny" jako przesłanki udzielenia ulgi nie muszą wystąpić łącznie, zaś istnienie "interesu publicznego" należy rozpatrywać jako przesłankę pozytywną przemawiającą za udzieleniem ulgi, a nie wykluczającą jej przyznanie. Interes publiczny, o którym mowa w art.67a § 1 Ordynacji podatkowej, uzasadnia udzielenie ulgi, a nie odmowę jej udzielenia. Z tych przyczyn Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego art. 67a § 1 i art. 67b § 1 Ordynacji podatkowej w sposób mający wpływ na wynik sprawy, a prowadzone postępowanie odwoławcze naruszało prawa strony, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej i dlatego na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. Z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie zachodzi potrzeba stosowania art. 152 tej ustawy, a wobec braku wniosku z art. 210 wymienionej wyżej ustawy nie orzekł o kosztach postępowania.