I SA/Gl 1083/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. w kwestii skargi kasacyjnej z dnia 30 czerwca 2016 r. złożonej przez pełnomocnika skarżącej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 kwietnia 2016 r. postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Wyrokiem wydanym w niniejszej sprawie w dniu 15 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A Sp. z o.o. w Z. na decyzję utrzymującą w mocy decyzję określającą skarżącej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Od tego orzeczenia pełnomocnik skarżącej wniósł skargę kasacyjną datowaną na 30 czerwca 2016 r. W dniu 6 lipca 2016 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach wydał zarządzenie o wezwaniu pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, a to w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Doręczenie tego wezwania miało następujący przebieg. W dniu 14 lipca 2016 r. przesyłkę tę złożono w placówce pocztowej. Równocześnie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata umieszczono zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej oraz o możliwości jej odbioru. Powtórnie uczyniono to w dniu 22 lipca 2016 r., a w dniu 30 lipca 2016 r. przesyłkę zwrócono z adnotacją, że nie została podjęta w terminie. Wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej jak dotąd nie zostało wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu wobec niewykonania wskazanego wezwania. Odnotowania bowiem wymaga, że w myśl art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej w skrócie: p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Konieczność taka zachodzi wówczas, gdy od skargi kasacyjnej należny jest wpis stosunkowy. Jak bowiem wynika z art. 230 §§ 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi kasacyjnej, pobiera się wpis. Art. 231 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, że w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna pobiera się wpis stosunkowy, który zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia a zasady jego obliczania określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia wydanego na podstawie art. 233 p.p.s.a. Niewątpliwie zatem skarga kasacyjna od wyroku dotyczącego skargi na decyzję utrzymującą w mocy decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego, czyli należności pieniężnej, powinna zawierać podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, a jego brak uniemożliwia nadanie jej prawidłowego biegu. Mając na względzie powyższe, zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., natomiast jeżeli pismem tym jest skarga kasacyjna, to zastosowanie ma art. 178 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. Zdarzeniem inicjującym bieg wskazanego terminu jest więc doręczenie wezwania adresatowi, które w rozpatrywanym przypadku uznać należało za dokonane w dniu 28 lipca 2016 r. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który wobec osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej ma zastosowanie w razie niemożności doręczenia organowi uprawnionemu do ich reprezentowania przed sądem lub pracownikowi upoważnionemu do odbioru pism (art. 67 § 2 p.p.s.a.). W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie o wykonaniu czynności z art. 73 §§ 1-3 p.p.s.a. świadczą adnotacje operatora pocztowego umieszczone na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Zgodnie z nimi, jak już wspomniano, przesyłka ta była dwukrotnie awizowana: po raz pierwszy – w dniu 14 lipca 2016 r., powtórnie – w dniu 22 lipca 2016 r., a w dniu 30 lipca 2016 r. zwrócono ją nadawcy z informacją, że nie została podjęta w terminie. Oznacza to, że czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 28 lipca 2016 r., a doręczenie należało uznać za dokonane w tym dniu. W rezultacie wezwanie do uzupełnienia w terminie siedmiu dni braku formalnego skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej powinien był wykonać najpóźniej w czwartek 4 sierpnia 2016 r., czego wszak nie uczynił. Mając to na uwadze, jego skargę kasacyjną należało odrzucić, co uczyniono na podstawie powołanego art. 178 p.p.s.a. Z tych względów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.