I SA/Gl 1092/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta C. na sprawozdanie z audytu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie prawidłowości gospodarowania środkami publicznymi obejmującymi część oświatową subwencji ogólnej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 3 października 2018 r. Miasto C. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na sprawozdanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z przeprowadzonego audytu wraz z zaleceniami, oznaczone w sentencji niniejszego postanowienia, w przedmiocie prawidłowości gospodarowania środkami publicznymi obejmującymi część oświatową subwencji ogólnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 – 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "ppsa"), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty, czynności, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach wymienionych enumeratywnie w treści tego przepisu. Mając na uwadze, że sprawozdanie z audytu nie jest decyzją ani postanowieniem, rozważenia wymagało, czy stanowi ono akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Zgodnie z tym przepisem, sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, orzekając w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zaskarżone w niniejszej sprawie sprawozdanie z audytu zostało wydane na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 508 ze zm., dalej "u.k.a.s"), zgodnie z którym z przeprowadzonego audytu właściwy organ sporządza odpowiednio 1) sprawozdanie, 2) opinię, 3) zalecenie - które doręcza się audytowanemu. Zgodnie zaś z ust. 2 pkt 1 ww. przepisu sprawozdanie, opinia lub zalecenie wraz z dokumentacją z audytu mogą być przekazywane podmiotom sprawującym nadzór lub kontrolę nad działalnością audytowanego. Podmiot, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, jest obowiązany, w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia sprawozdania, opinii lub zalecenia, zawiadomić właściwy organ o sposobie wykorzystania informacji z audytu lub o przyczynach ich niewykorzystania. Audytowany jest obowiązany w terminie wyznaczonym przez właściwy organ poinformować ten organ o podjętych działaniach w związku z doręczonym sprawozdaniem, opinią lub zaleceniem (art. 97 ust. 3 i ust. 4 u.k.a.s.) W ocenie Sądu sprawozdanie z audytu nie może być uznane za inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Nie dotyczy ono bowiem przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnień bądź obowiązków strony skarżącej wynikających z przepisów prawa, ogranicza się jedynie do ustaleń faktycznych odnośnie wywiązywania się przez nią z obowiązków nałożonych tymi przepisami. W niniejszej sprawie organ w dokumencie stanowiącym sprawozdanie z audytu nie nałożył na stronę skarżącą w sposób władczy żadnych obowiązków. Analiza zaskarżonego sprawozdania z audytu - jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Administracji Skarbowej - wskazuje, że zawiera ono w swej treści opis dostrzeżonych nieprawidłowości oraz zalecenia, które nie tworzą nowej sytuacji prawnej strony skarżącej, nie nakładają na nią żadnych obowiązków, które mogłyby zmieniać jej sytuację, a jedynie wzywają do przestrzegania prawa w zakresie obowiązków związanych z gromadzeniem danych stanowiących podstawę do naliczania części oświatowej subwencji ogólnej. Powyższe oznacza, że w wydanym sprawozdaniu z audytu nie nałożono na stronę skarżącą żadnych obowiązków, nie kształtuje ono praw i obowiązków strony, a jedynie stanowi środek dowodowy, który może być wykorzystany w innym postępowaniu, a ustalenia w nim zawarte mogą być kwestionowane przez stronę tego postępowania. Gwarancją obrony strony przed ustaleniami sprawozdania z audytu będzie więc udział strony w postępowaniu, w którym sprawozdanie to będzie traktowane jako dowód. Natomiast wydane w następstwie takiego postępowania rozstrzygnięcie w formie decyzji będzie objęte kontrolą sądowoadministracyjną. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznając skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.