I SA/Gl 1101/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, , , po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości w kwestii wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 18 maja 2015 r. p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do złożenia zażalenia. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia 18 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie strony skarżącej na postanowienie z dnia 2 marca 2015 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że nie wykazano, iż osoba podpisana pod tym zażaleniem jest upoważniona do reprezentowania strony skarżącej, jak również, że jest upoważniona do wniesienia tego środka odwoławczego. Odpis powyższego postanowienia został doręczony stronie skarżącej w dniu 9 czerwca 2015 r. W piśmie z dnia 20 czerwca 2015 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 22 czerwca 2015 r., strona skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 18 maja 2015 r. Jednocześnie w piśmie tym zawarła zażalenie na to postanowienie. Uzasadniając wniosek strona oświadczyła, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej "i z tego powodu nie mogła uzyskać porady prawnej w terminie 7 dni i przygotować stosownego zażalenia". Następnie strona skarżąca w terminie uzupełniła braki formalne powyższego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej także "ppsa"), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i 2 ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Stosownie z kolei do art. 87 § 4 ppsa równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, w pierwszej kolejności należy wskazać, że wniosek o przywrócenie terminu nie jest spóźniony, ponieważ nie upłynęło nawet siedem dni od dnia uchybienia terminu, który ma być przywrócony. Jednocześnie składając zażalenie strona skarżąca dokonała czynności, której nie dokonała w terminie. Zaistniała sytuacja daje zatem możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w zakresie istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się bardzo rygorystyczne kryteria oceny postawy osoby, która dokonała czynności procesowej po terminie (por. poglądy przytoczone przez B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 8 wydanie, Warszawa 2006, s. 334 i n.). W orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż od strony dokonującej czynności procesowej wymagać należy zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162/01, Palestra 2004, nr 1, s. 225). Oceny w tym zakresie dokonuje się poprzez przyjęcie kryteriów idealnego wzorca osoby należycie dbającej o swoje interesy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r., sygn. akt II CRN 448/71, OSPiKA 1972, nr 7-8, poz. 144). W związku z powyższym "przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 560/00 niepubl., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997r., sygn. akt SA/Sz 630/96, publ. Lex nr 30748). Kryteria oceny braku winy są zatem sformułowane surowo. W literaturze i orzecznictwie podkreśla się, iż "o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. (...) W konsekwencji więc brak winy w uchybieniu terminu możemy przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, teksty, wzory i formularze, wydanie IV, Warszawa 1970, s. 136, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002 r., nr 23, s.1059). Odnosząc powyższe uwagi ogólne do niniejszej sprawy, stwierdzić trzeba, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy. Tymczasem za takie nie mogą być uznane, w ocenie Sądu, okoliczności wskazane przez stronę we wniosku z dnia 20 czerwca 2015 r. Przypomnieć należy, że strona wskazała, iż z powodu trudnej sytuacji finansowej nie mogła uzyskać porady prawnej i w terminie 7 dni przygotować zażalenia. W pierwszej kolejności wskazać zatem trzeba, że zażalenie nie jest sformalizowanym pismem, którego sporządzenie wymagałoby udziału prawnika. Nadto, strona w toku postępowania składała już liczne zażalenia, które były formalnie poprawne i wszczynały postępowanie zażaleniowe. Podnieść przy tym należy, że Sąd nie zaniedbał obowiązku pouczenia strony o zasadach obowiązujących odnośnie terminu i formy zażalenia. Wobec tego, w ocenie Sądu, nic nie stało na przeszkodzie, aby zażalenie na postanowienie z dnia 18 maja 2015 r. zostało wniesione w terminie. Wnioski te tym bardziej popiera fakt, że w toku postępowania L. W., będący w świetle nadesłanego do sprawy KRS-u wspólnikiem spółki, wielokrotne deklarował, że jest doktorem habilitowanym nauk prawnych, a zatem osobą, która dysponuje wiedzą z pewnością wystarczającą do sporządzenia tego rodzaju środka zaskarżenia. W świetle powyższego wskazana we wniosku przeszkoda, która uniemożliwiła stronie dotrzymania terminu, nie stanowi o braku jej winy w uchybieniu terminu. Zdaniem Sądu podmiot dbający należycie o swe interesy winien tak zorganizować swoje sprawy, aby spoczywające na nim obowiązki zostały dokonane w terminie. Niezłożenie zatem zażalenia w terminie jest, w ocenie Sądu, wynikiem niezachowania należytej staranności procesowej przez skarżącą, która w ostateczności sama zażalenie sporządziła i je wniosła. W związku z powyższym na podstawie art. 86 § 1 ppsa orzeczono jak w sentencji.