I SA/Gl 1104/10

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. S. i R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a zwolnić skarżących od kosztów sądowych. Pełnomocnik skarżących, będący adwokatem, przedstawił ich wnioski o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Według tych wniosków skarżący mają na utrzymaniu dwójkę dzieci i nie posiadają żadnego majątku. Dochody – w postaci wynagrodzenia za pracę w wysokości 1500 zł brutto – wykazał jedynie skarżący. Na wezwanie referendarza sądowego do uzupełnienia danych zawartych we wniosku, wystosowane niedawno w postępowaniu w innej sprawie skarżących, o sygn. akt I SA/Gl 1077/10, ich pełnomocnik nadesłał większość wymaganych dokumentów, które generalnie potwierdzają powyższe oświadczenia, w szczególności: umowę o pracę skarżącego, zaświadczenie, że skarżąca jest osobą bezrobotną, która nie nabyła jeszcze prawa do zasiłku, oraz kserokopie: zeznań podatkowych skarżących za ubiegły rok i decyzji o wykreśleniu z ewidencji prowadzonych przez nich działalności gospodarczych. Skarżący oświadczyli, że zamieszkują osobno – każde u swoich rodziców, na których utrzymaniu pozostają. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych lub tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Odnosząc te uwagi do niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że strona skarżąca w wystarczającym stopniu wykazała, iż powyższa przesłanka została spełniona. W świetle dokumentów przedstawionych w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1077/10 nie ulega wątpliwości, że wysokość stałych dochodów uzyskiwanych przez skarżących, czyli wynagrodzenia skarżącego, nie może wystarczyć na pokrycie zarówno kosztów sądowych, jak i wszystkich niezbędnych wydatków życiowych, nawet jeżeli wziąć pod uwagę fakt, iż skarżący zamieszkują osobno, korzystając z pomocy finansowej rodziców. Nie można tracić z pola widzenia także i tego, że mają oni na utrzymaniu dwójkę dzieci oraz że skarżąca jest osobą bezrobotną, nie osiągającą obecnie żadnych dochodów. Podkreślić ponownie wypada, że brak podstaw do tego, by w jakimkolwiek stopniu podważać powyższe ustalenia, którą są zgodnie z oświadczeniami strony skarżącej. Znajdują one przecież pełne potwierdzenie w treści dokumentacji zgromadzonej w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1077/10, zwłaszcza zeznań podatkowych, decyzji o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej oraz zaświadczenia w sprawie bezrobocia. Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.