I SA/Gl 1106/10

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi R.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Pełnomocnik skarżącego, będący adwokatem, przedstawił jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zastrzegł jednak, że "skarga w niniejszej sprawie dotyczy decyzji określającej odsetki od należności głównej, których kwota, zdaniem skarżących, nie powinna być wliczana do przedmiotu zaskarżenia i stąd nie powinna podlegać opłacie". Według wniosku skarżący uzyskuje wynagrodzenie w wysokości 1500 zł brutto i ma na utrzymaniu dwójkę dzieci oraz bezrobotną żonę. We wniosku nie wskazano żadnego majątku. Na wezwanie referendarza sądowego do uzupełnienia danych zawartych we wniosku, wystosowane niedawno w postępowaniu w innej sprawie skarżącego, o sygn. akt I SA/Gl 1077/10, jego pełnomocnik nadesłał większość wymaganych dokumentów, które generalnie potwierdzają powyższe oświadczenia, w szczególności: umowę o pracę skarżącego, zaświadczenie, że jego małżonka jest osobą bezrobotną, która nie nabyła jeszcze prawa do zasiłku, oraz kserokopie: zeznań podatkowych tych osób za ubiegły rok i decyzji o wykreśleniu z ewidencji prowadzonych przez nich działalności gospodarczych. Skarżący i jego małżonka oświadczyli, że zamieszkują osobno – każde u swoich rodziców, na których utrzymaniu pozostają. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Na wstępie należy odnieść się do poglądu pełnomocnika skarżącego, w świetle którego skarga w niniejszej sprawie, jako dotycząca decyzji określającej wysokość odsetek, w istocie nie podlega wpisowi. Kwestia ta ma przecież zasadnicze znaczenie dla rozpoznania wniosku o zwolnienie od kosztów, gdyż przyjęcie stanowiska strony oznaczałoby, że wniosek ten jest bezprzedmiotowy. Tego rodzaju konkluzja nie znajduje jednak uzasadnienia w treści art. 217 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepis ten stanowi wprawdzie, że do wartości przedmiotu zaskarżenia nie wlicza się odsetek i kosztów związanych z należnością główną, lecz chodzi wyłącznie o sytuację, gdy skarga odnosi się do aktu określającego "należność główną". W takim przypadku tylko kwota wspomnianej należności, np. kwota zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją, staje się wartością przedmiotu zaskarżenia, niezależnie od tego, czy została ona powiększona o odsetki. Jeżeli natomiast – tak jak w rozpatrywanej sprawie – przedmiotem zaskarżenia jest akt dotyczący jedynie odsetek, "wówczas one będą stanowiły należność główną, determinującą wartość przedmiotu zaskarżenia" (Por. M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 217 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 2 [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2009). Przystępując zatem do rozpoznania wniosku, zaznaczyć trzeba, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych lub tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona skarżąca w wystarczającym stopniu wykazała, iż powyższa przesłanka została spełniona. Z dokumentów przedstawionych w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1077/10 wynika bowiem, że skarżący uzyskuje wynagrodzenie w wysokości, która nie może być uznana za wystarczającą dla pokrycia zarówno wszystkich wydatków życiowych rodziny, jak i kosztów sądowych. Jest tak zwłaszcza dlatego, że ma on na utrzymaniu dwójkę dzieci oraz bezrobotną małżonkę, która nie uzyskuje żadnych dochodów. Podkreślić ponownie wypada, że brak podstaw do tego, by w jakimkolwiek stopniu podważać powyższe ustalenia, którą są zgodnie z oświadczeniami strony skarżącej. Znajdują one przecież pełne potwierdzenie w treści dokumentacji zgromadzonej w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1077/10, zwłaszcza zeznań podatkowych, decyzji o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej oraz zaświadczenia w sprawie bezrobocia. Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.