I SA/Gl 1109/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik - Bury (spr.), po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S., M1. S1. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 4 marca 2022 r. nr SKO.F/41.4/941/2021/15889 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Decyzją z dnia 4 marca 2022 r., wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: organ odwoławczy, Kolegium) uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji oraz ustaliło podatnikom – M. S. i M1. S1. (dalej: skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie 14.983,00 zł. Z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (UPD) pełnomocnikowi skarżących powyższej decyzji organu odwoławczego wynika, że pierwsze UPD utworzone zostało w dniu 4 marca 2022 r., powtórne UPD – w dniu 12 marca 2022 r. zaś termin doręczenia to 18 marca 2022 r.; zgodnie z powyższym UPD, brak jest daty odbioru rzeczonej korespondencji elektronicznej. W piśmie nadanym w dniu 5 sierpnia 2022 r. pełnomocnik skarżących wniósł za pośrednictwem organu skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej po upływie terminu, względnie oddalenie w przypadku przywrócenia terminu. Kolegium zwróciło też uwagę, że zaskarżona decyzja została skierowana na prawidłowy adres elektroniczny pełnomocnika skarżących. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2022 r. prawomocnym od dnia 1 grudnia 2022 r. Sąd odmówił przywrócenia terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest spóźniona i dlatego musi podlegać odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: P.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2) P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z analizy akt sprawy wynika, po pierwsze - na co zwracał już uwagę Sąd w postanowieniu z dnia 16 listopada 2022 r. o odmowie przywrócenia terminu – że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżących, w drodze fikcji doręczenia, z dniem 18 marca 2022 r. W aktach administracyjnych znajduje się wydruk UPD, z którego jednoznacznie wynika, że zaskarżona decyzja w postaci dokumentu elektronicznego była dwukrotnie awizowana - w dniu 4 marca 2022 r. oraz następnie w dniu 12 marca 2022 r. Ponadto na UPD znajduje się zapis "Brak daty odbioru" oraz "Termin doręczenia 18 marca 2022 r.", co oznacza, że zaskarżona decyzja nie została przez adresata odebrana i nastąpiło jej doręczenie zastępcze. Analizowane UPD jest dokumentem spełniającym ustawowe wymagania, zawierającym wszystkie niezbędne informacje dotyczące przesyłanych zawiadomień o umieszczeniu dokumentu, terminie dostępności, faktycznym odbiorze, czy też uznaniu za doręczony. Tym samym uznać należy, że skoro pierwsza informacja o dokumencie elektronicznym miała miejsce w dniu 4 marca 2022 r. ("Data utworzenia pierwszego UPD"), to skutek prawny doręczenia decyzji nastąpił w dniu 18 marca 2022 r. Z kolei skarga od decyzji została wniesiona dopiero w dniu 5 sierpnia 2022 r. (data nadania w placówce pocztowej) a zatem po upływie trzydziestodniowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności, który bezskutecznie upłynął z dniem 19 kwietnia 2022 r. (wtorek). Trzydziesty dzień terminu przypadał bowiem na niedzielę 17 kwietnia 2022 r. zaś kolejnym dniem był poniedziałek wielkanocny 18 kwietnia 2022 r. a więc również dzień ustawowo wolny od pracy. Uchybiony termin do wniesienia skargi nie został ponadto skarżącym przywrócony. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2) P.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.