I SA/Gl 1115/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Monika Krywow, po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie podatku od towarów i usług za marzec 2016 r. p o s t a n a w i a skargę odrzucić Działający w imieniu A sp. z o.o. w K. tymczasowy pełnomocnik szczególny wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, oznaczone w sentencji postanowienia, w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie podatku od towarów i usług za marzec 2016 r.. Na podstawie zarządzenia z dnia 14 października 2019 r. Sąd wezwał tymczasowego pełnomocnika szczególnego do złożenia pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi bądź wojewódzkim sądem administracyjnym oraz dokumentu z którego wynika umocowanie osób je udzielających, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie zostało doręczone tymczasowemu pełnomocnikowi szczególnemu w dniu [...] r. Braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności podkreślić trzeba, że do skutecznego przeprowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego z udziałem osoby prawnej (w tej sprawie: spółki z ograniczoną odpowiedzialnością) konieczne jest, by już w momencie wnoszenia skargi do sądu posiadała ona zdolność procesową. Wymóg ten wynika z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."), który stanowi, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stwierdzenie natomiast w składzie organów takiego podmiotu braków, które uniemożliwiają mu działanie, obliguje sąd do wezwania go do ich uzupełnienia (art. 58 § 2 p.p.s.a.), a jeżeli nie zostaną one uzupełnione w wyznaczonym terminie – do odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a.). W analizowanym przypadku skargę w imieniu spółki z o.o. wniósł jej tymczasowy pełnomocnik szczególny, którego umocowanie, zgodnie z art. 138m § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), obejmuje reprezentowanie tej spółki jedynie przed organem podatkowym i tylko do czasu, gdy sąd ustanowi dla niej kuratora. Skarga ta nie mogła więc skutecznie zainicjować postępowania sądowoadministracyjnego. Jak bowiem słusznie podkreśla się w orzecznictwie (zob. m. in. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 374/19 czy postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2019 r., sygn. akt III SAB/Wa 37/19), tymczasowy pełnomocnik szczególny nie jest osobą uprawnioną do działania w imieniu spółki z o.o. przed sądem administracyjnym, gdyż nie został ustanowiony do zastępowania ustawowych bądź statutowych organów tej spółki, lecz jedynie do reprezentowania jej przed organem podatkowym do czasu aż sąd ustanowi dla niej kuratora celem powołania organów, a w razie potrzeby – jej likwidacji [art. 42 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. - Dz. U. z 2019 r., poz. 1145 ze zm.)]. Także w niniejszej sprawie oznaczało to, że tymczasowy pełnomocnik szczególny nie posiadał uprawnienia do złożenia w imieniu skarżącej spółki skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego ani nie został umocowany do jej reprezentowania przed tym sądem. Sąd wezwał przy tym występującego w sprawie tymczasowego pełnomocnika szczególnego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi bądź wojewódzkim sądem administracyjnym oraz dokumentu z którego wynika umocowanie osób je udzielających, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie zostało doręczone w dniu 30 października 2019 r., a powyższy brak nie został uzupełniony. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.