I SA/Gl 1117/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a pozostawić wniosek bez rozpoznania. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] dotyczące ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej – J. J. wniósł na powyższe zarządzenie zażalenie oraz złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy. W piśmie z dnia 19 grudnia 2012 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do wezwania dołączony został druk PPF. Przesyłka zawierająca wezwanie oraz stosowny formularz doręczona została skarżącemu w dniu 10 stycznia 2013 r. Zarządzeniem z dnia 31 stycznia 2013 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wskazując, iż skarżący nie złożył urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Od powyższego zarządzenia skarżący złożył w terminie sprzeciw. Zaakcentował w nim, że jego zdaniem w sprawie "nie naruszono braków formalnych", uniemożliwiających procedowanie. Stwierdził, że nie zgadza się z tezą uzasadnienia, gdyż "według przepisów wniosek nie wymaga szczególnej formy stąd winien zostać rozpoznany". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Badając zatem ponownie – z uwagi na skutecznie wniesiony sprzeciw - wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy stwierdzić w pierwszej kolejności należy, iż wniosek ten, jako kwalifikowane pismo procesowe, winien być złożony na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 P.p.s.a.). W przypadku osoby fizycznej, ubiegającej się o przyznanie przywileju procesowego w postaci prawa pomocy, zastosowanie znajduje tzw. druk PPF, co wynika z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2003 r., Nr 227, poz. 2245). Treść przytoczonych wyżej regulacji prawnych jednoznacznie wskazuje, że wbrew temu, co twierdzi skarżący, wniosek o przyznanie prawa pomocy musi przybrać określoną, przewidzianą przepisami prawa formę. Z kolei, zgodnie z art. 257 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpatrywanej sprawie przesyłka zawierająca wezwanie referendarza sądowego do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF (w której znajdował się również druk tego formularza, który należało wypełnić), doręczona została skarżącemu w dniu 10 stycznia 2013 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach sprawy. Skarżący nie złożył jednak wymaganego formularza, co uniemożliwia nadanie jego wnioskowi o prawo pomocy dalszego biegu. Skarżący nie uczynił bowiem zadość wymogowi z art. 252 § 2 P.p.s.a., co skutkować musi zastosowaniem rygoru z art. 257 P.p.s.a., tj. pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Z wyżej wymienionych względów, na podstawie wskazanych przepisów i przy zastosowaniu art. 260 oraz art. 16 § 2 P.p.s.a., orzeczono zatem jak w sentencji postanowienia.