I SA/Gl 1120/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Paweł Kornacki (spr.), Bożena Miliczek-Ciszewska, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. 1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Zarządu Nieruchomości Komunalnych w J. (dalej: Dyrektor) z dnia [...] w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wobec W. R. (obecnie skarżącego). 2. Zaskarżona decyzja została wydana na gruncie następującego stanu sprawy. 2.1. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] nr [...] określił wobec skarżącego, właściciela nieruchomości położonej w J. przy ul. [...] (dawniej ul. [...]), wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące od lipca do grudnia 2013 r. po [...] zł, a więc łącznie za 2013 r. w kwocie [...] zł. Jednocześnie zobowiązał skarżącego do uiszczenia tejże opłaty w terminie do 22 dnia miesiąca, w którym uprawomocni się decyzja. W uzasadnieniu Dyrektor powołał się na art. 6m ust. 1, art. 6c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm. – dalej: u.c.p.g.). Stwierdził, że skarżący pomimo wezwania nie złożył deklaracji o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Powołał się także na fakty wynikające: a) z informacji z rejestru gruntów i budynków, wskazujących że właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest skarżący; b) informacji z ewidencji ludności, wskazującej że na przedmiotowej nieruchomości zameldowana jest jedna osoba (skarżący); c) z przesłuchania świadka, wskazującego, że skarżący sam zamieszkuje na w/w nieruchomości. W dalszej kolejności organ powołał się na art. 6o u.c.p.g. oraz przepisy prawa miejscowego precyzujące sposób ustalenia opłaty. 2.2. W lapidarnym odwołaniu od decyzji z dnia [...] skarżący podniósł, że "swoje śmieci będzie wywoził we własnym zakresie a nie przez Urząd Miasta". 2.3. Kolegium decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymało decyzję Dyrektora w mocy. W uzasadnieniu obszernie powołało się na regulacje u.c.p.g. Akcentując obowiązek właściciela nieruchomości sprowadzający się do złożenia stosownej deklaracji (art. 6m u.c.p.g.) Kolegium podniosło, iż argument odwołującego się, że swoje śmieci będzie wywoził we własnym zakresie nie może zostać uwzględniony. 3.1. W skardze skarżący wniósł o zmianę decyzji Kolegium. Wskazał, że Urząd Miasta doprowadził go do osadzenia w szpitalu [...] w latach 2005-2011. Podał, że prowadzi ekologiczne gospodarstwo, wolne od śmieci, ponieważ ich nie wytwarza (nie gotuje, nie ma żadnych mediów, nie słucha radia, nie pierze, nie prowadzi remontu). Przyznał, że jest zameldowany pod przedmiotowym adresem i opłaca "podatek z gospodarstwa" oraz opłaty od prądu i wody. Skarżący podniósł także, że nie pracuje (ma zakaz pracy), jest [...] i ma orzeczony stopień niepełnosprawności. Wreszcie nadmienił, że jeśli będzie wytwarzał odpady komunalne (nie roślinne) to zgłosi to do firmy oczyszczającej miasto. 3.2. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. 3.3. W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżącemu przyznano prawo pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia dla niego adwokata. 3.4. Podczas rozprawy pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził jak w skardze, wnosząc ponadto o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) podlega oddaleniu. 5. Na wstępie rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.c.p.g. właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku między innymi przez zbieranie powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie (pkt 3) oraz pozbywanie się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi (pkt 3b). Korelatem ostatnio wspomnianego obowiązku jest ciążący na gminie obowiązek zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 u.c.p.g.). Właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, są w związku z tym obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o czym stanowi już art. 6h u.c.p.g. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec (art. 6i pkt 1 u.c.p.g.). Właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust. 1 u.c.p.g.). W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (art. 6o u.c.p.g.). 6. Z akt administracyjnych kontrolowanej sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Mając to na względzie, organ pierwszej instancji był uprawniony, a zarazem zobowiązany, do wydania decyzji w oparciu o art. 6o u.c.p.g., a zatem do określenia skarżącemu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. 7. Bez znaczenia w tym zakresie pozostawały okoliczności wskazywane przez skarżącego w odwołaniu i w skardze, sprowadzające się do braku wytwarzania nieczystości, czy też chęci ich samodzielnego (bez udziału gminy) wywiezienia z posesji. Stosownie do art. 6i pkt 1 u.c.p.g. obowiązek uiszczenia opłaty w odniesieniu do nieruchomości zamieszkanych powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Powstanie tego obowiązku zostało zatem uzależnione od faktu samego zamieszkiwania na danej nieruchomości. W tej sytuacji, zasadnym było określenie skarżącemu, jako właścicielowi przedmiotowej nieruchomości, na której jest zameldowany i na której zamieszkuje - wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. 8. Nie mają znaczenia w tej sprawie także kwestie dotyczące stanu zdrowia skarżącego, czy jego niezdolności do pracy, jako że ustawodawca nie połączył z tymi faktami obowiązku ponoszenia spornej opłaty, czy też jej wysokości. 9. Sąd stosując art. 134 § 1 p.p.s.a. także z urzędu nie dopatrzył się wad zaskarżonej decyzji. Organy oparły się na wymienionych w decyzjach regulacjach ustawy oraz na stosownych przepisach aktów prawa miejscowego. 10. Mając to wszystko na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić. 11. W odniesieniu do wniosku pełnomocnika skarżącego, ustanowionego w ramach prawa pomocy, o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne, Sąd wskazuje, że nie zawarł w motywowanym wyroku rozstrzygnięcia dotyczącego tej kwestii, z uwagi na to, że stosownie do art. 250 oraz 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego na zasadzie prawa pomocy przyznaje się za wykonane zastępstwo prawne, co oznacza, że następuje to po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie i przez wydanie odrębnego postanowienia, od którego służą stosowne środki zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., GSK 1412/04, Lex nr 799727; postanowienie WSA w Krakowie z dnia 24 października 2014 r., I SA/Kr 1024/13, Lex nr 1538897; postanowienie WSA w Opolu z dnia 13 marca 2014 r., II SA/Op 444/13, Lex nr 1443615).