I SA/Gl 1120/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, , , po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz strony skarżącej kwotę 480,00 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] , znak: [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] r. [...], znak: [...] odmawiającą J. G. (dalej: skarżący) umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za okres od 07/1997 do 08/1998. Na decyzję z dnia [...] r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie na podstawie art. 145a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego w szczególności podnosił, że zobowiązanie skarżącego względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za okres od 07/1997 do 08/1998 uległo przedawnieniu, zatem organ winien z urzędu uwzględnić zarzut przedawnienia oraz umorzyć postępowanie. Odpowiadając na skargę pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania sądowego i wskazał, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych uchylił decyzje: z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. i umorzył postępowanie z wniosku skarżącego o umorzenie należności z tytułu składek. Następnie w piśmie z dnia 4 grudnia 2017 r. pełnomocnik organu podał, że decyzja z dnia [...] r. wydana w ramach uwzględnienia skargi nie została zaskarżona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Wskazuje się, że użycie przez ustawodawcę zwrotu normatywnego "stało się bezprzedmiotowe" oznacza, iż chodzi tutaj o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowoadministracyjnego – po wniesieniu skargi do sądu (por. B. Dauter, Komentarz do art. 161 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wersja elektroniczna LEX). Umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego na mocy tego przepisu następuje w szczególności w sytuacji, gdy w toku tego postępowania przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia (sąd administracyjny pozbawiony zostaje przedmiotu kontroli). Zgodnie zaś z art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. W rozpatrywanej sprawie, już po wniesieniu skargi, organ wydał decyzję, mocą której uchylił zarówno zaskarżoną do tut. Sądu decyzję z dnia [...] r., jak i decyzję wydaną w pierwszej instancji w dniu [...] r. Jednocześnie organ umorzył postępowanie w sprawie wniosku skarżącego o umorzenie należności z tytułu składek, wskazując, iż zadłużenie skarżącego z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za okres od 07/1997 do 08/1998 uległo przedawnieniu. Zaistniała sytuacja sprawiła, że zaskarżone rozstrzygnięcie wyeliminowane zostało z obrotu prawnego. Tym samym uznać należało, że odpadła przyczyna będąca podstawą wniesienia skargi. Okoliczność ta sprawia, że postępowanie sądowoadministracyjne, zainicjowane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe. W związku z powyższym na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Stosownie z kolei do art. 201 § 1 P.p.s.a., w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a., skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania. W rozpatrywanej sprawie obejmuje to koszty zastępstwa procesowego. Ustalając wysokość kosztów zastępstwa wzięto pod uwagę treść § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800), zgodnie z którym stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej sprawie wynosi 480 zł. Jednocześnie należy podkreślić, że brak było podstaw do doliczenia do kosztów postępowania wpisu od skargi w kwocie 100 zł, gdyż wpis ten uiszczony został wraz z wniesieniem skargi jako nienależny – skarżący nie miał obowiązku uiszczania w niniejszej sprawie kosztów sądowych na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. e) P.p.s.a. Ponadto, powyższy wpis od skargi został zwrócony pełnomocnikowi na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 października 2017 r. Zaznaczyć również należy, że brak było w niniejszej sprawie podstaw do doliczenia do kosztów postępowania opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, uiszczonej przez pełnomocnika skarżącego. Na mocy bowiem art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1827) w sprawach ubezpieczenia społecznego jest ona nienależna (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 979/16, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie zaś z art. 200 P.p.s.a. przez koszty podlegające zwrotowi należy rozumieć koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a. o kosztach orzeczono jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.