I SA/Gl 1127/13

PostanowienieWSA w Gliwicach2013-11-05

Skład orzekający: Gabriel Radecki

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarżący wykazali, że nie są w stanie ponieść żadnych kosztów postępowania, co jest przesłanką do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym?
Ratio decidendi
Skarżący nie wykazali, że nie są w stanie ponieść żadnych kosztów postępowania, co jest warunkiem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Nie przedłożyli wszystkich wymaganych dokumentów, a z tych, które złożyli, nie wynika brak środków na pokrycie kosztów, zwłaszcza w niewielkiej wysokości wpisu od skargi, biorąc pod uwagę ich stałe dochody i pozostałą kwotę po odliczeniu wydatków.
Stan faktyczny
Skarżący wnieśli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wnioskodawcy otrzymują stałe dochody z emerytury i renty, posiadają samochód, dom i nieruchomość rolną, a także spłacają kredyt hipoteczny. Referendarz sądowy wezwał ich do uzupełnienia wniosku o szereg dokumentów dotyczących dochodów, wydatków i majątku. Skarżący złożyli część dokumentów, ale nie wszystkie wymagane.
Rozstrzygnięcie
Odmówiono przyznania prawa pomocy skarżącym M. P. i B. P.

Pełny tekst orzeczenia

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. Ł., M. P. i B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego w kwestii wniosku skarżących M. P. i B. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy skarżącym M. P. i B. P. Wszyscy skarżący w sprawie wnieśli o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Skarżący M. P. i B. P. – będący małżeństwem – złożyli swój wniosek na odrębnym formularzu PPF. Ten wniosek stanowi przedmiot rozpoznania w niniejszym postanowieniu. W świetle jego treści wnioskodawca otrzymuje emeryturę w kwocie 2498,53 zł netto, a wnioskodawczyni rentę i zasiłek pielęgnacyjny w kwotach odpowiednio 1083,36 zł i 153 zł netto. Mowa w niej również o obciążeniach, szczególnie związanych ze spłatą kredytu hipotecznego ("ponad 1000 zł miesięcznie"). We wniosku nie wskazano żadnego wartościowego majątku, poza samochodem osobowym oraz domem i nieruchomością rolną o powierzchni 2,87 ha. Referendarz sądowy wezwał skarżących do uzupełnienia danych zawartych we wniosku w terminie 7 dni poprzez nadesłanie: zaświadczenia wymieniającego wszystkie osoby zameldowane pod adresem miejsca ich zamieszkania, dokumentów wskazujących wysokość wszelkich dochodów uzyskiwanych przez nich i przez osoby pozostające z nimi w gospodarstwie domowym, w tym kserokopii potwierdzenia renty wypłaconej skarżącej, wyciągów z wszelkich rachunków bankowych posiadanych przez nich i przez osoby pozostające z nimi w gospodarstwie domowym, zaświadczenia banku wskazującego wysokość miesięcznej raty kredytu spłacanego przez nich w okresie ostatnich trzech miesięcy oraz sumę zaległości już spłaconych i tych, które pozostają jeszcze do zapłaty, lub innego dokumentu, z którego wynikałyby te dane, np. harmonogramu spłaty należności kredytowych, zaświadczenia wydanego we właściwym urzędzie gminy o dochodowości posiadanego przez nich gospodarstwa rolnego oraz zaświadczenia właściwej agencji na temat dopłaty związanych z tym gospodarstwem, kopii faktur lub rachunków obrazujących aktualną wysokość wydatków związanych z utrzymaniem gospodarstwa domowego oraz dokumentów potwierdzających zapłatę tych należności, ewentualnie zaległości w tym zakresie. Ustosunkowując się do wezwania, skarżący złożyli kolejne oświadczenia i dokumenty, czy też nierzadko ich fragmenty, które jednak w znacznej części nie nawiązują do treści wezwania. Spośród dokumentów źródłowych objętych wezwaniem przedłożono w szczególności: roczne obliczenie podatku skarżącemu przez organ rentowy (wcześniej przedstawiono kopie wspólnego zeznania podatkowego skarżących za ubiegły rok, w którym skarżąca wykazała przychód ze świadczenia z ubezpieczenia społecznego w kwocie 13.315 zł), potwierdzenie uiszczenia raty kredytu w kwocie 1000 zł i należności za energię elektryczną w kwocie 244 zł, potwierdzenia wypłaty emerytury skarżącego i zasiłku pielęgnacyjnego skarżącej, a także pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 17 sierpnia 2009 r. informujące o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 7 września 2009 r. Wpis od skargi, obliczony na podstawie przyjętej w sprawie wartości przedmiotu zaskarżenia (zarządzeniem z dnia 25 września 2013 r., k. 90 akt, uznano, że wartość tę stanowi kwota 1208 zł), wynosi w sprawie 100 zł. Mając na względzie powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym – czyli w myśl art. 245 § 2 P.p.s.a. obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub innego profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie wspomnianego faktu, przedstawiając – z własnej inicjatywy lub na wezwanie – stosowną dokumentację źródłową. Odnosząc te uwagi do rozpoznawanej sprawy, stwierdzić trzeba, że skarżący M. P. i B. P. nie wykazali, iż w ich sytuacji powyższa przesłanka została spełniona. Przede wszystkim nie nadesłali oni bowiem wszystkich materiałów wymienionych w wezwaniu do uzupełnienia danych zawartych we wniosku, pomijając tak istotne dowody jak np. dokumenty potwierdzające wypłatę renty skarżącej czy wskazujących dochodowość prowadzonego przez nich gospodarstwa rolnego, w tym ewentualnych łączących się z tym dopłat. W tym ostatnim zakresie przedłożono tylko pismo agencji wypłacającej dopłaty, pochodzące sprzed kilku lat i niezawierające jakiejkolwiek informacji, której dotyczyło wezwanie. Doniosłe znaczenie ma jednak również to, że z tych dokumentów, które nadesłano, oraz z oświadczeń wnioskodawców, nie wynika, by nie mieli oni środków na pokrycie kosztów postępowania, zwłaszcza w tak niewielkiej wysokości, jak koszty należne w niniejszej sprawie, najniższe spośród znanych w postępowaniu sąowoadministracyjnym. Uzyskują oni bowiem stałe dochody, które, nawet po odliczeniu wydatków – wbrew wezwaniu udokumentowanych zresztą jedynie częściowo – powinien wystarczyć na opłacenie zarówno podstawowych wydatków życiowych, jak i wspomnianych, niewielkich kosztów. Po uiszczeniu najpoważniejszego wykazanego kosztu, tj. raty kredytu w wysokości 1000 zł, do ich dyspozycji z zadeklarowanej sumy dochodu (łącznie 3734,89 zł) pozostaje kwota 2634,89 zł. Wpis od skargi nie stanowi nawet 4% tej kwoty. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło