I SA/Gl 1140/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółka Jawna w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 16 czerwca 2005r. strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. W piśmie z dnia [...] 2005r. Sąd wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie do podpisania skargi. Wezwanie doręczono na wskazany w skardze adres w dniu [...] 2005r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Pomimo prawidłowego wezwania, braki skargi nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwanej dalej PSA, sąd odrzuca skargę, jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Wskazać przy tym należy, iż brak dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie do podpisania skargi, jest niewątpliwie jej brakiem formalnym. Zgodnie bowiem z art. 30 § 1 ustawy z dnia 30 września 2000r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. nr 94, poz. 1037 ze zm.) umowa spółki jawnej może przewidywać, że wspólnik jest pozbawiony prawa reprezentowania spółki albo że jest uprawniony do jej reprezentowania tylko łącznie z innym wspólnikiem lub prokurentem. Z uwagi na fakt, iż spółka jawna podlega wpisowi do rejestru sądowego, zapis w tymże rejestrze obrazuje sposób reprezentacji w danej spółce i pozwala na dokonanie oceny, czy dana osoba posiada umocowanie do reprezentowania spółki. Brakiem formalnym skargi jest również nie wskazanie w niej wartości przedmiotu zaskarżenia w sytuacji, gdy skarga podlega wpisowi stosunkowemu, a to po myśli art. 215 § 1 PSA, zgodnie z którym w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Mając zatem na uwadze podniesione wyżej okoliczności, orzeczono jak w sentencji, w oparciu o wskazane wyżej przepisy i przy zastosowaniu art. 58 § 3 cytowanej ustawy.