I SA/Gl 1140/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie WSA Bożena Pindel (spr.), Bożena Suleja, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi T. G. i K. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez pełnomocnika podatników K. G. i T. G. – adwokata P. Ł., od postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] Nr [...], na podstawie którego pozostawiono podanie o przywrócenie terminu do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. bez rozpatrzenia, Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Pismem z dnia 4 stycznia 2012 r. adwokat P. Ł. – powołując się na złożone do akt pełnomocnictwo udzielone przez K. i T. G. – zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o przywrócenie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2005 oraz złożył w sprawie wnioski dowodowe. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia [...] pozostawił złożony przez P. Ł. o wniosek bez rozpatrzenia uznając, że ze złożonych do akt pełnomocnictw nie wynika umocowanie do reprezentacji podatników. Dyrektor Izby Skarbowej w K. rozpoznając zażalenie, w postanowieniu z dnia [...] uznał, że skoro pełnomocnik podatników wezwany do uzupełnienia braku formalnego nie przedłożył pełnomocnictwa do reprezentowania strony przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w S., to organ I instancji słusznie przyjął, że podatnicy nie byli reprezentowani przez pełnomocnika w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy przez ten organ (nie doszło do uchybień procesowych w zakresie pominięcia udziału pełnomocnika). W piśmie procesowym z dnia 12 marca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej złożył wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 504/12, wydanym w sprawie ze skargi K. i T. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Wymienionym wyrokiem Sąd uchylił zaskarżoną decyzję wskazując w uzasadnieniu za zasadny zarzut pominięcia pełnomocnika podatników P. Ł. w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu, dotyczącym określenia podatnikom wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2005. Zdaniem organu przedmiotowy wyrok, w części dotyczącej oceny czy adwokat P. Ł. był umocowany do reprezentowania podatników, zapadł w tożsamym stanie faktycznym i prawnym. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 26 marca 2013 r. nie wyrazili zgody na zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 punkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie z przyczyn wskazanych w tym przepisie następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu. W szczególności przepis ten daje podstawę do zawieszenia postępowania z powodu skierowania, w wyniku innej sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym. W ocenie Sądu taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, gdyż do Naczelnego Sądu Administracyjnego została skierowana skarga kasacyjna w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 504/12. Wymieniona sprawa dotyczy określenia podatnikom wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2005, zaś Sąd uchylając decyzję organu II instancji uznał za uzasadniony zarzut pominięcia pełnomocnika skarżących w osobie adwokata P. Ł. w postępowaniu toczącym się po wydaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji kasacyjnej i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Pełnomocnictwo to zostało złożone wraz z odwołaniem sporządzanym przez tego pełnomocnika. W ocenie Sądu zamiar stron, aby ustanowiony pełnomocnik reprezentował ich w całym dalszym postępowaniu podatkowym da się z tego dokumentu, w powiązaniu z żądaniem odwołania, odkodować. Skoro bowiem pełnomocnik wniósł w odwołaniu o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, to zapewne zamierzał brać w nim udział i takie było oczekiwanie podatników. Przedmiotowa natomiast sprawa dotyczy wniosku pełnomocnika skarżących działającego na podstawie tego samego pełnomocnictwa z dnia 22 lipca 2010 r., w którym domaga się przywrócenie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2005 oraz złożenia w sprawie wniosków dowodowych. W obu sprawach wyłoniły się analogiczne wątpliwości merytoryczne, zatem można dostrzec związek merytoryczny pomiędzy tymi sprawami. W ocenie Sądu, należy podkreślić, że art. 125 § 1 punkt 1 p.p.s.a. umożliwia sądowi administracyjnemu zawieszenie postępowania, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Owe "decydujące znaczenie" jest konsekwencją użycia przez ustawodawcę w analizowanym przepisie p.p.s.a. zwrotu "zależy". Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że przy wykładni pojęcia "zależy" użytego przez ustawodawcę w art. 125 § 1 punkt 1 p.p.s.a. systemowa wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że jednym z kluczowych zadań Naczelnego Sądu Administracyjnego jest nie tylko kontrola orzecznictwa wojewódzkich sądów administracyjnych w konkretnych sprawach, ale także dbałość i stanie na straży jednolitości wykładni prawa administracyjnego. Ochrona wskazanej przez ustawodawcę wartości, jaką jest jednolitość orzecznictwa sądowoadministracyjnego, powinna być zatem uwzględniona przy wykładni art. 125 § 1 punkt 1 p.p.s.a. w stanie faktycznym i prawnym rozpoznawanej sprawy. Tym samym w ocenie Sądu spełniona została przesłanka wskazana w art. 125 § 1 punkt 1 p.p.s.a. umożliwiająca Sądowi zawieszenie postępowania z urzędu. Mając powyższe na uwadze, uwzględniając nadto względy natury słusznościowej oraz ekonomii procesowej, Sąd na podstawie ww. przepisu orzekł jak w sentencji postanowienia.