I SA/Gl 1142/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. określającą A Sp. z o.o. w R. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie [...] zł. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że wnosi o wstrzymanie wykonalności decyzji w części odpowiadającej wartości przedmiotu zaskarżenia, tj. [...] zł, ponieważ uiszczenie tej kwoty na tym etapie postępowania doprowadzi do znacznego zubożenia skarżącej, co konsekwencji spowodowałby trudne do odwrócenia skutki lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżąca podniosła, że "przedsiębiorstwo skarżącej nie przynosi zysków, celem jest w szczególności działalność dla dobra publicznego tj. prowadzenie [...]". Zwróciła uwagę, że konieczność uiszczenia ww. kwoty wpłynie w sposób znaczący na jej stan finansowy, tym bardziej, iż prowadzi tożsamy spór dotyczący podatku od nieruchomości za lata 2013 - 2015, co w konsekwencji zagraża koniecznością uregulowania kwoty ponad [...] zł. Do skargi skarżąca dołączyła rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia do 31 lipca 2016 r. oraz od 1 stycznia do 31 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), sąd po przekazaniu mu skargi może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać następnie należy, że inicjatywa do wskazania na istnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu przysługuje stronie skarżącej, która winna taki stan rzeczy uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie jej twierdzeń Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów. Zaakcentowania wymaga że szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tj. wskazanie, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 116/12). W ocenie Sądu skarżąca, będąca spółką prawa handlowego nie uprawdopodobniła w treści złożonego wniosku konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Jedynie stwierdziła, że uiszczenie spornej kwoty na tym etapie postępowania doprowadzi do jej znacznego zubożenia oraz poinformowała, że prowadzona przez nią działalność nie przynosi zysków. Dla potwierdzenia swoich twierdzeń strona skarżąca przedstawiła rachunek zysków i strat za okres od stycznia do sierpnia 2016 r. oraz od stycznia do lipca 2017 r. Zwróciła dodatkowo uwagę, że prowadzi tożsamy spór dotyczący podatku od nieruchomości za lata 2013 – 2015, w związku z czym może dojść do konieczności uregulowania kwoty ponad [...] zł. Z przedłożonego przez skarżącą rachunku zysków i strat wynika, że poniesiona przez Spółkę strata w okresie od stycznia do lipca 2016 r. wyniosła [...] zł, a w okresie od stycznia do lipca 2017 r. [...] zł. Należy jednak zauważyć, że sam fakt wygenerowania straty w określonym przedziale czasu nie uzasadnia wstrzymania wykonania poddanej sądowej kontroli decyzji, bowiem strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej (por. postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I GZ 105/12). Ponadto podkreślenia wymaga, że do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie przez Sąd aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym Spółki. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi odbywać się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych Spółka nie przedłożyła. Nie można tym samym zweryfikować, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GZ 639/15). W kontekście powyższego Sąd zauważa, że przedstawiony przez skarżącą rachunek zysków i strat nie pozwala na precyzyjne ustalenie jej sytuacji majątkowej. W oparciu o przedłożony dokument nie jest bowiem możliwe ustalenie, czy skarżąca ma problemy z terminowym regulowaniem swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów, w oparciu o które możliwe byłoby ustalenie wartości środków pieniężnych będących w posiadaniu Spółki (np. wyciągów z rachunków bankowych). Z uwagi na powyższe Sąd nie ma możliwości ustalenia, czy wykonanie objętej skargą decyzji, nakładającej obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości za 2016 r. skutkować będzie takim uszczerbkiem w środkach skarżącej, który spowoduje zachwianie jej płynności finansowej. Końcowo należy zaznaczyć, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego, jednak co do zasady, nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny. Ponadto, w sytuacji wygrania sporu sądowego skarżącej zostaną zwrócone wszelkie kwoty pieniężne. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie uprawdopodobniono występowania realnych i rzeczywistych przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Co istotne, również z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby takie przesłanki w sprawie występowały. Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji Sąd wskazuje, że decyzje organu pierwszej instancji – co do zasady – nie podlegają wykonaniu, dlatego też nie można było orzec w rozpatrywanej sprawie o wstrzymaniu wykonania decyzji wydanej przez organ pierwszoinstancyjny (art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa; t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.