I SA/Gl 1148/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędziowie WSA Wojciech Gapiński, Teresa Randak (spr.), Protokolant Dominika Zabielska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia 19 lutego 2016 r., uzupełnionym w dniu 21 kwietnia 2016 r., A Sp. z o.o. zwróciła się o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od składników majątku otrzymanych w związku z przekształceniem zakładu budżetowego w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Interpretacją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając z upoważnienia Ministra Finansów, stwierdził, że stanowisko A przedstawione w powyższym wniosku w zakresie: - środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych sfinansowanych dotacją - było nieprawidłowe, - środków trwałych (budynków) nabytych przez Spółkę w formie aportu a przekazanych uprzednio przez gminę zakładowi budżetowemu w trwały zarząd – było prawidłowe, - prawa wieczystego użytkowania nabytych przez Spółkę w formie aportu a przekazanych uprzednio przez gminę zakładowi budżetowemu w trwały zarząd – było nieprawidłowe. Powyższa interpretacja została doręczona skarżącej w dniu 2 maja 2016 r. Pismem z dnia 17 maja 2016 r., złożonym osobiście w siedzibie organu interpretacyjnego w dniu 18 maja 2016 r., skarżąca wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ interpretacyjny pismem z dnia 17 czerwca 2016 r. poinformował skarżącą, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, na podstawie art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") wniosła o uznanie, że uchybienie terminu do wezwania do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło bez winy skarżącej i uchylenie zaskarżonej interpretacji. W uzasadnieniu wskazała, że w dniu 2 maja 2016 r., tj. w czasie tzw. "długiego weekendu", w trakcie którego wszyscy pracownicy administracyjni skarżącej przebywali na urlopach pozostawiono awizo przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. W tym samym dniu pracownik punktu sprzedaży biletów skarżącej odebrał w placówce pocztowej powyższą przesyłkę, jednakże przekazał ją do spółki dopiero w dniu 4 maja 2016 r. Pracownik ten nie przekazał przy tym informacji o dacie odbioru przesyłki co skutkowało nabiciem prezentaty wpływu z datą 4 maja 2016 r., nie zaś jak powinno być z datą 2 maja 2016 r. Tym samym do uchybienia terminu doszło bez winy skarżącej, albowiem obliczyła ona 14 dniowy termin od daty 4 maja 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku merytorycznego rozpoznania – o jej oddalenie. Wskazał, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. W pierwszej kolejności należało rozstrzygnąć, czy w ogóle doszło do naruszenia terminu do wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Art. 52 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a. określa bowiem regułę, że w przypadku interpretacji indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.) skargę do sądu "można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa". W rozpatrywanej poza sporem jest fakt odebrania przesyłki zawierającej zaskarżoną interpretację przez pracownika skarżącej w dniu 2 maja 2016 r. Termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa upłynął zatem w dniu 16 maja 2016 r. Wezwanie zostało zaś złożone osobiście w organie interpretacyjnym w dniu 18 maja 2016 r., czyli dwa dni po terminie ustawowym. Sąd pragnie jednak zauważyć, że z dniem 15 sierpnia 2015 r. ustawodawca złagodził skutki nieterminowego wezwania organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa. Według art. 52 § 3 zdanie drugie p.p.s.a.: "Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę". Jak wskazano w uzasadnieniu projektu nowelizacji, istotą zmiany polegało na przesądzeniu, że to sąd jest właściwy do przywrócenia terminu do wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sąd zobligowany jest zatem zawsze rozważyć, czy naruszenie terminu doszło z winy strony skarżącej. Przy tym w uzasadnieniu projektu wskazano, że Sąd nie będzie w tej materii wydawał odrębnego rozstrzygnięcia, a uznanie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego, będzie skutkowało merytorycznym rozpoznaniem skargi (zob. uzasadnienie do przedstawionego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej projektu ustawy o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, http://orka.sejm.gov.pl/Druki7ka.nsf/0/D19D22B3A179A839C1257BD400425C1F/%24File/1633.pdf). W niniejszej sprawie skarżąca upatruje brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi w nieprzekazaniu przez pracownika, który odebrał przesyłkę zawierającą zaskarżoną interpretację o dacie jej odbioru co skutkowało przybiciem prezentaty wpływu na dzień 4 maja 2016 r., nie zaś 2 maja 2016 r. Uchybienie terminu nastąpiło zatem wskutek błędnego oznaczenia daty wpływu przez pracownika spółki. Błąd ten był na tyle istotny, że skarżąca złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po terminie. Zdaniem Sądu, wskazana przez pełnomocnika okoliczność w żaden sposób nie usprawiedliwia nieterminowanego dokonania czynności. W orzecznictwie zauważa się, że: "Uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te zatem muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (zob. postanowienie NSA z dnia 21 lutego 2012 r., II GZ 56/12, LEX nr 1116284). W rozpatrywanej sprawie uchybienie terminu wynikało z niedbałości strony, a dokładnie ze złej organizacji pracy związanej z przekazywaniem informacji i korespondencji wewnątrz spółki. Nie można zatem stwierdzić, że uchybienie terminu spowodowane było zdarzeniem niezależnym od strony. Uchybienie terminu do wniesienia wezwania nastąpiło zatem z winy strony. Sąd nie mógł zatem złagodzić skutków nadania wezwania niezgodnie z terminem i rozpoznać skargi stosownie do treści art. 52 § 3 zdanie drugie p.p.s.a. Z tego powodu skargę należało uznać za niedopuszczalną, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.