I SA/Gl 1151/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Protokolant Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi U. T. i A. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia zawiesić postępowanie. U. T. i A. T. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] NR [...] określającej A. i U. T. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok w kwocie 41.234,00 zł, tj. w wysokości odmiennej od zeznanej w kwocie 5.068,00 zł. W toku rozprawy w dniu 12 czerwca 2012 r. skarżący A.T. wniósł o zawieszenie postępowania, na uzasadnienie czego wskazał, iż w sprawie zobowiązania podatkowego Z. B., w której przedmiotem sporu są te same co w niniejszej sprawie faktury dotyczące wydatków w kwocie ponad 252.000,00 zł, zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o sygn. I SA/Gl 90/11 w dniu 11 maja 2011 r., który nie jest jeszcze prawomocny, gdyż skargi kasacyjnej nie rozpoznał jeszcze Naczelny Sąd Administracyjny. Pełnomocnik organu przyłączył się do wniosku skarżącego, wskazując, że rzeczywiście rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależy od wyniku postępowania kasacyjnego, zawisłego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ze skargi Z. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r., Poz. 270), sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. W niniejszej sprawie, wniosek taki złożony został zgodnie przez biorące udział w postępowaniu sądowo-administracyjnym strony. Sąd uznał ponadto, iż powyższy wniosek nie zmierza ani do obejścia prawa, ani też do pozostawienia w obrocie prawnym aktu, który dotknięty byłby wadą nieważności. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.