I SA/Gl 1158/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędziowie WSA Bożena Pindel (spr.), Bożena Suleja, Protokolant Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2013 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej SKO lub Kolegium), działając na podstawie art. 208 w związku z art. 233 § 1 punkt 1, art. 235, art. 247 § 1 punkt 3, art. 248 § 1, § 2 punkt 1 oraz art. 128, art. 220 i art. 223 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., obecnie t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej Ordynacja podatkowa) utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] Nr [...], w sprawie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] (NR [...]) określającej podatniczce D. S. wysokość nadpłaconego podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2011. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym. Organ I instancji Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] określił D. S. wysokość nadpłaconego podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2011, od której strona wniosła odwołanie. Kolegium stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia ww. odwołania, uznając w trakcie rozpatrywania sprawy, że decyzja organu I instancji może być dotknięta wadą określoną w art. 247 § 1 punkt 3 Ordynacji podatkowej polegającej na wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Ustalenie to skutkowało wydaniem postanowienia z dnia [...] o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji organu I instancji z dnia [...] r. W dniu 30 marca 2012 r. do Kolegium wpłynęło pismo z Urzędu Miasta C., w którym poinformowano SKO, że przy kompletowaniu akt sprawy popełniono pomyłkę i błędnie podpięto kserokopie zwrotnych potwierdzeń odbioru. W rzeczywistości decyzja z dnia [...] została doręczona podatniczce w dniu 4 stycznia 2012 r., zatem wniesione odwołania przez stronę w dniu 18 stycznia 2012 r., zostało dokonane z zachowaniem 14-dniowego terminu. Decyzją z dnia [...] Kolegium umorzyło jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta C. z [...] w sprawie określenia wysokości nadpłaconego podatku od nieruchomości za lata 2006-2011 i dokonania jego zwrotu, wobec uznania, że decyzja organu I instancji nie stała się ostateczna. Strona wniosła zażalenie na to postanowienie, w którym obok stwierdzenia o zachowaniu terminu do wniesienia odwołania, konsekwentnie podniosła szereg argumentów związanych ze sprawami własności posiadanych nieruchomości. Decyzją z dnia [...] Kolegium utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...], informując stronę, że umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności nie zamyka jej drogi do weryfikacji decyzji wymiarowej z dnia [...], która zostania rozpoznana w trybie odwoławczym. Strona złożyła skargę na decyzję SKO, podnosząc argumenty nie związane z zaskarżoną decyzją, lecz skierowane przeciwko rzekomym błędom przy oznaczeniach nieruchomości i dotyczące decyzji z dnia [...]. W podsumowaniu swoich wywodów skarżąca domagała się wypłaty odsetek od nadpłaconego w latach 2006 – 2011 podatku. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie powołując się w całości na argumentację podniesioną w uzasadnieniu decyzji organu I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Wskazana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie. W niniejszej sprawie SKO, postanowieniem z dnia [...], wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji organu I instancji z dnia [...]. W ocenie organu decyzja była ostateczna wobec uznania wniesionego przez stronę odwołania z uchybieniem 14- dniowego terminu. Po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności organ I instancji ustalił ostatecznie, że strona wniosła odwołanie od decyzji z dnia [...] w terminie, nadając mu dalszy bieg. SKO na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej umorzyło postępowanie uznając, że decyzja z dnia [...] nie jest ostateczna, zatem postępowanie o stwierdzenie jej nieważności jest bezprzedmiotowe. Dokonując kontroli we wskazanym obszarze Sąd nie stwierdził, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa procesowego oraz zasad postępowania. Wszczęcie postępowania w trybie art. 247 § 1 punkt 3 Ordynacji podatkowej oznacza uruchomienie trybu nadzwyczajnego, które jest możliwe tylko wówczas gdy decyzja podatkowa będąca jej przedmiotem jest ostateczna, a więc taka, od której nie przysługują żadne środki odwoławcze. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ przyznał, że na skutek omyłki potraktował odwołanie skarżącej od decyzji z dnia [...] jako wniesione po terminie, a w rzeczywistości środek zaskarżenia od decyzji organu I instancji był skutecznie wniesiony i sprawie nadano dalszy bieg. Zatem wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] nie mogło być kontynuowane bowiem odpadła przesłanka wymagana dyspozycją przepisu art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą możliwe jest ewentualne stwierdzenie nieważności jedynie decyzji ostatecznej. Ostateczność decyzji rozstrzygającej sprawę na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej – jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji – jest uzasadniona niekonkurencyjnością środków zaskarżenia i dróg weryfikacji decyzji podatkowych. Dopuszczalność zatem stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie, w której wydano decyzję nieostateczną, prowadziłaby do "konkurencji" pomiędzy odwołaniem od decyzji, a stwierdzeniem jej nieważności. Byłoby to sprzeczne z zasadą dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 127 Ordynacji podatkowej. Zakres kompetencji organu odwoławczego jest szerszy niż organu przeprowadzającego weryfikację w trybie nadzwyczajnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2000 r. sygn. akt III SA 2619/99, w: Ordynacja Podatkowa pod red. H. Dzwonkowskiego, Warszawa 2011, str. 1382). W tym stanie sprawy Kolegium prawidłowo uznało, że dalsze prowadzenie postępowania w trybie nadzwyczajnym stało się bezprzedmiotowe, zatem nie było możliwe wydanie decyzji rozstrzygającej co do istoty. Wydanie decyzji w trybie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej wywołało skutek procesowy w postaci zakończenia postępowania bez jego merytorycznego zakończenia, co było uzasadnione wobec nadania biegu decyzji z dnia [...] w trybie odwoławczym. W tej sytuacji skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.