I SA/Gl 1160/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, , , po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a przywrócić skarżącej termin do wniesienia skargi. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] określającą I. O. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na ten podatek w kwocie [...] zł. Przesyłka zawierająca powyższą decyzję została dwukrotnie awizowana, tj. w dniu [...] r. oraz w dniu [...] r., a następnie w dniu [...] r. została zwrócona do nadawcy jako nie podjęta w terminie. W dniu [...] 2010 r. (data nadania) podatniczka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach – za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K. – skargę na decyzję z dnia [...] r. nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W treści uzasadnienia wskazała, że nie otrzymała nigdy powyższej decyzji, wysłanej w [...] 2010 r., ani też zawiadomienia o jej pozostawieniu w urzędzie pocztowym. Dodała, iż odbiera pocztę w sposób bardzo skrupulatny z uwagi na znajdujące się w toku postępowania sądowe i nie ma możliwości, aby przesyłka nie została przez nią podjęta. Zaznaczyła także, iż we [...] 2010 r. decyzję powyższą wysłano do niej "rzekomo po raz drugi". Zgodnie z informacją umieszczoną na awizie udała się na pocztę, gdzie dowiedziała się, że przesyłkę odesłano już do nadawcy. Ustaliła przy tym, iż przesyłka pochodziła z Izby Skarbowej w K.. Podatniczka udała się do organu podatkowego, gdzie dowiedziała się o wydanej decyzji. Wyraziła przy tym swoje zdziwienie faktem, iż decyzja podatkowa została jej ponownie przesłana, albowiem pracownik organu podatkowego poinformował ją, że organ przyjął fikcję doręczenia decyzji już w [...] 2010 r. Odpowiadając na skargę organ wniósł o nieuwzględnienie wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz o odrzucenie skargi. Organ podniósł, iż doręczenie decyzji w niniejszej sprawie nastąpiło zgodnie z wymogami art. 150 § 1 pkt 1, § 1a oraz § 2 ustawy – Ordynacja podatkowa. Ponieważ pierwsze awizowanie przesyłki zawierającej decyzję miało miejsce w dniu 1 czerwca 2010 r., jej doręczenie zastępcze (wskutek niepodjęcia przesyłki) nastąpiło Sygn. akt I SA/Gl 1160/10 w dniu [...] 2010 r. a termin przewidziany do wniesienia skargi upłynął bezskutecznie z dniem [...] 2010 r. Organ zaznaczył jednocześnie, że po tej dacie nie były podejmowane żadne próby powtórnego doręczenia decyzji. Wyjaśnił, iż we wrześniu 2010 r. do podatniczki wysłane zostało pismo z dnia [...] 2010r. dotyczące przekazania akt egzekucyjnych do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w C., które zwrócono nadawcy w dniu [...] 2010 r. Podatniczka bezpodstawnie zatem domniemywa, że we [...] 2010 r. była do niej ponownie wysyłana decyzja, stanowiąca przedmiot skargi. Z akt administracyjnych wynika, iż w dniu 20 września 2010 r. I. O. zgłosiła się do Izby Skarbowej w K., gdzie wydana została jej kserokopia decyzji z dnia [...] r. nr [...], której nie odebrała w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie jednakże z art. 87 § 3 P.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W piśmie takim, zgodnie z art. 87 § 2 P.p.s.a., należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dopełnić czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 cytowanej ostatnio ustawy). Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, należy uznać, iż wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony we wskazanym terminie siedmiodniowym. Przyjmując bowiem najbardziej korzystną dla strony interpretację, trzeba stwierdzić, iż przyczyna uchybienia terminu – którą w niniejszej sprawie stanowił brak wiedzy podatniczki o wydaniu decyzji organu drugiej instancji – ustała z chwilą doręczenia jej kserokopii tej decyzji w siedzibie organu podatkowego, czyli w dniu [...] 2010r. Wniosek o przywrócenie terminu nadany został natomiast w dniu [...] Sygn. akt I SA/Gl 1160/10 2010 r. a zatem w terminie, o którym mowa w art. 87 P.p.s.a. Nadto skarżąca dopełniła uchybionej czynności, tj. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożyła skargę. Zaistniała sytuacja umożliwiła dokonanie merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu skarżąca uprawdopodobniła, że niemożność terminowego złożenia skargi zaistniała na skutek okoliczności przez nią niezawinionych. Sąd uznał bowiem, iż wskazana przez nią przeszkoda - kwestia prawidłowości doręczenia przesyłki poleconej zawierającej decyzję, która spowodowała niedotrzymanie terminu - była od skarżącej niezależna i nawet przy dochowaniu najwyższej staranności nie mogła ona w terminie dopełnić czynności procesowej. Kierując się doświadczeniem życiowym należy tutaj zaznaczyć, że istnieje prawdopodobieństwo nieotrzymania awiza przez adresata. Doświadczenie to wskazuje, że poczta nie zawsze przestrzega standardów wyznaczonych przez prawo, co zmniejsza pewność dotarcia przesyłki. Nie ulega przy tym wątpliwości, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminowi do wniesienia skargi niewątpliwie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.