I SA/Gl 1164/11

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek, podkreślił, że ma na utrzymaniu konkubinę i dwójkę dzieci. Zaznaczył przy tym, że dochód rodziny ogranicza się do jego wynagrodzenia w wysokości 1057 zł netto oraz do zasiłku rodzinnego otrzymywanego przez konkubinę, wynoszącego 150 zł netto. Skarżący wyliczył też konieczne miesięczne wydatki, uwzględniając opłaty za mieszkanie (628 zł), za "media" (129 zł) oraz za przedszkole (15 zł), i podniósł, iż po ich poniesieniu pozostaje mu tylko kwota 109 zł na członka rodziny. We wniosku nie wskazano żadnego majątku, załączono doń natomiast kserokopię zaświadczenia w sprawie wspomnianego wynagrodzenia za pracę oraz zaświadczenia, według którego konkubina wnioskodawcy jest od dnia 25 czerwca 2010 r. zarejestrowana jako osoba bezrobotna i od dnia 27 grudnia 2010 r. nie ma prawa do zasiłku. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie rozpoznającego wniosek skarżący w wystarczającym stopniu dowiódł, że w jego przypadku powyższa przesłanka została spełniona, przy czym konkluzja taka nie wymaga wzywania go do nadesłania dodatkowych dokumentów źródłowych. Te dokumenty, które dołączono do wniosku, potwierdzają bowiem jego oświadczenia co do wysokości uzyskiwanego dochodu oraz bezrobocia jego konkubiny. Pokrywają się także z ustaleniami organów egzekucyjnych, odzwierciedlonych w aktach postępowania egzekucyjnego (zob. np. protokół o stanie majątkowym zobowiązanego, k. 29 akt egzekucyjnych). Przyjąć zatem w szczególności wypada, że skarżący dysponuje tylko takim dochodem, jak wskazany we wniosku. Dochód ów jest zaś niewielki, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżący ma na utrzymaniu rodzinę oraz stoi przed koniecznością spłaty egzekwowanych od niego należności. Wnioskodawca bezsprzecznie nie jest zatem w stanie pokryć zarówno wszystkich niezbędnych kosztów życiowych, jak i kosztów sądowych, choćby w najmniejszej znanej prawu wysokości. Teza taka jest oczywista i nie wymaga dalszych ustaleń, np. w zakresie środków przeznaczanych na utrzymanie gospodarstwa domowego. Niezależnie od tej kwestii nie może przecież ulegać wątpliwości, iż każdy dodatkowy wydatek może wiązać się z uszczerbkiem utrzymania koniecznego dla skarżącego i jej rodziny. Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.