I SA/Gl 1167/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędzia WSA Anna Rotter, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lutego 2026 r. sprawy ze skargi W. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 19 sierpnia 2025 r. nr SKO.4105.526.2023 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. 1. W. P. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z 19 sierpnia 2025 r., nr SKO.4105.526.2023, w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. 2. Stan sprawy. 2.1. Pismem z 6 lipca 2023 r. skarżąca zwróciła się do Urzędu Miasta C. - Wydziału Podatków i Opłat "o wydanie zaświadczenia potwierdzającego wymierzenie dla działki [...] C. ul. [...] i egzekwowanie podatku od nieruchomości za okres 1987-2022 od powierzchni 812 m w całości od użytków gruntowych B tereny mieszkaniowe". Dołączyła pismo, które jednocześnie skierowała do Wydziału Geodezji i Kartografii. 2.2. Prezydent Miasta C. postanowieniem z 7 lipca 2023 r., nr [...] odmówił wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem skarżącej. Jako podstawę prawną wskazał: art. 306c, art. 216, art. 168 § 2 i art. 169 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325, ze zm.; dalej: o.p.). W uzasadnieniu podał, że wydawanie zaświadczeń zostało opisane w dziale 8 Ordynacji podatkowej, w którym określono tryb wydawania oraz rodzaje zaświadczeń. Zauważył też, że zgodnie z art. 306 § 3 o.p. zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu wydania. Poza tym stwierdził, że z treści wniosku wynika, iż żądanie dotyczy informacji o wymiarze podatku potwierdzenia dokonania wpłat za lata 1987-2022, "co nie mieści się w/w paragrafie". 2.3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 19 sierpnia 2025 r. uchyliło w całości postanowienie organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Jako podstawę prawną wskazało: art. 233 § 2 w zw. z art. 239 oraz art. 306a, art. 306b i art. 306c o.p. Organ drugiej instancji zauważył, że art. 217 § 2 o.p. wymaga nie tylko, aby organ sporządził uzasadnienie, lecz również aby uzasadnienie to odnosiło się do okoliczności, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie faktyczne i prawne wydanego orzeczenia wymaga wskazania toku rozumowania organu (opartego o powołane w uzasadnieniu fakty i przepisy prawne) w celu wykazania prawidłowości wniosków, do których doszedł organ. Dalej Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił przekonująco dlaczego wydanie zaświadczenia zgodnego z treścią wniosku nie jest możliwe. Zawarcie w uzasadnieniu jednego zdania jest z całą pewnością niewystarczające. Zaznaczyło, że informacje dotyczące faktu opłacania podatku, czy też dotyczące wskazania od jakiej powierzchni był on opłacany, powinny znajdować się w ewidencjach gminy. Kolegium dodało, że jeżeli organ nie posiada informacji o treści odpowiadającej dokładnie treści wniosku powinien poinformować o tym stronę, w celu umożliwienia jej ewentualnej modyfikacji wniosku i wydania zaświadczenia. 2.4. W skardze do Sądu skarżąca podniosła, że uważa, iż jej wniosek o wydanie zaświadczenia został sformułowany w sposób pozwalający organowi na wydanie zaświadczenia zgodnie z treścią żądania i przepisami Ordynacji podatkowej. Wskazała, że oczekuje rozstrzygnięcia zgodnego z przepisami ustawy. W ocenie skarżącej przekazywanie przez Kolegium sprawy do organu pierwszej instancji po dwóch latach od przyjęcia zażalenia jest zbędną zwłoką. 2.5. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 4. Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylające postanowienie Prezydenta Miasta o odmowie wydania skarżącej zaświadczenia co do faktu opłacania podatku oraz wskazania powierzchni od której był on opłacany i przekazujące temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 233 § 2 w zw. z art. 239 o.p. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Na mocy 239 o.p. w sprawach nieuregulowanych do zażaleń odpowiednie zastosowanie mają przepisy dotyczące odwołań. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na specyfikę postępowania w ramach którego zapadło zaskarżone postanowienie, uregulowanego w dziale VIIIa Ordynacji podatkowej zatytułowanym "Zaświadczenia". Zgodnie z zawartym tam art. 306a § 1 o.p., organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie a stosownie do art. 306a § 2 o.p. czyni to jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Tak wydane zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania i wydaje się je w granicach żądania wnioskodawcy (art. 306a § 3 i 4 o.p.). Z kolei w myśl art. 306b § 1 o.p., w przypadkach, o których mowa w art. 306a § 2, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ podatkowy, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 306b § 2 o.p.). Z powyższego wynika więc uproszczony charakter postępowania w sprawie o wydanie zaświadczenia. Obowiązkiem organu jest zatem w pierwszej kolejności porównać treść żądania ze stanem rzeczy wynikającym z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W tym celu może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, na które to postępowanie składają się czynności materialno-techniczne. To postępowanie ma charakter pomocniczy, w sytuacji, gdy nie można ustalić stanu faktycznego lub prawnego objętego wnioskiem o wydanie zaświadczenia. W ramach tego postępowania organ bada jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane, a także czy dane te dotyczą stanu faktycznego bądź prawnego, którego poświadczenia żąda wnioskodawca (wyrok NSA z 21 marca 2014 r., II FSK 926/12; powoływane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). 5. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy stwierdzić trafność przyjętego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia. Choć w ramach postępowania w sprawie wydania zaświadczenia nie mają zastosowania zasady dotyczące gromadzenia dowodów, to nie zwalnia to organu podatkowego z obowiązku należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego podjętego rozstrzygnięcia, które zapada przecież w formie postanowienia (art. 217 § 2 o.p.). Jak wynika z akt sprawy, skarżąca złożyła do Prezydenta Miasta wniosek o wydanie zaświadczenia co do faktu opłacania podatku oraz wskazania powierzchni od której był on opłacany w latach 1987-2022. Organ pierwszej instancji, w istocie, nie wyjaśnił dlaczego odmówił skarżącej wydania zaświadczenia. Kolegium zasadnie stwierdziło więc naruszenie w tej mierze prawa przez Prezydenta Miasta. Organ drugiej instancji również trafnie zauważył, że informacje dotyczące faktu opłacania podatku oraz wskazania od jakiej powierzchni był on opłacany, powinny znajdować się w ewidencjach, ewentualnie rejestrach lub innych danych (por. art. 306b § 1 o.p.) Urzędu Miasta. 6. Trudno odmówić racji skarżącej, która wskazuje na zbędną zwłokę w tej sprawie. Szczególnie, jeżeli art. 306a § 5 o.p. stanowi, że zaświadczenie powinno zostać wydane nie później niż w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia. Sąd zauważa jednak, że specyfika sprawy, w której orzekał organ drugiej instancji nie pozwalała na wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, w tym przypadku wydania skarżącej zaświadczenia przez Kolegium. Jest bowiem oczywiste, że kompetencja organu administracji publicznej do wydania zaświadczenia nie może być przeniesiona na organ drugiej instancji rozpatrujący zażalenie na postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dysponuje ewidencjami, rejestracjami, czy danymi z którymi mogłoby skonfrontować treść żądania. Kolegium nie miało więc możliwości sanowania uchybień Prezydenta Miasta, który takimi materiałami dysponuje (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 27 stycznia 2016 r., I SA/Go 312/15; wyrok NSA z 27 marca 2009 r., II OSK 443/08). 7. Z tych też względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143) skargę oddalił.