I SA/Gl 1169/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, , , po rozpoznaniu w dniu 23 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Minister Finansów – organ upoważniony do wydania interpretacji – Dyrektor Izby Skarbowej w K. wydał w dniu [...] interpretację indywidualną o nr [...]. Organ interpretacyjny stwierdził w niej, że stanowisko M. W. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej w formie osobowej spółki prawa handlowego (powstałej w wyniku przekształcenia spółki z o.o.), pełnych odpisów amortyzacyjnych, dokonywanych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych – jest nieprawidłowe. Interpretacja powyższa, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa i udzieleniu przez organ odpowiedzi na to wezwanie, została zaskarżona przez M. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Odpowiadając na skargę, organ interpretacyjny wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie z kolei do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpatrywanej sprawie skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wniesiona została z uchybieniem terminu, co skutkować musi jej odrzuceniem. Z analizy akt sprawy wynika, iż zaskarżona interpretacja doręczona została skarżącemu w dniu 3 czerwca 2013 r. W dniu 10 czerwca 2013 r. skarżący wniósł do organu (data nadania) wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (wpływ do organu: 13 czerwca 2013 r.). Pismem z dnia 21 czerwca 2013 r. organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (stwierdzając brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji). Przesyłka zawierająca odpowiedź organu, adresowana do skarżącego, awizowana była po raz pierwszy w dniu 25 czerwca 2013 r. z powodu nieobecności adresata (o czym umieszczono zawiadomienie w skrzynce pocztowej), po raz drugi zaś – awizowano ją w dniu 3 lipca 2013 r. Niepodjętą przesyłkę zwrócono nadawcy w dniu 10 lipca 2013 r. Skarga do sądu na powyższą interpretację wniesiona została w dniu 9 sierpnia 2013 r. (data nadania). Wskazać należy, iż z uwagi na treść art. 150 § 1 - § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej: O.p., odnoszącego się do doręczeń przesyłek przez organy podatkowe, doręczenie zastępcze przesyłki zawierającej odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło w niniejszej sprawie z dniem 9 lipca 2013 r., to jest z upływem 14 – dniowego okresu przechowywania przez pocztę przesyłki, licząc od dnia jej pierwszego awizowania. Zgodnie bowiem z art. 150 § 1 pkt 1 O.p., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zgodnie z art. 150 § 1a O.p., adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Natomiast art. 150 § 2 O.p. przewiduje, że zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Powyższy przepis statuuje tzw. fikcję doręczenia i jest w swej istocie zbieżny z regulacją, zawartą w procedurze sądowoadministracyjnej (art. 73 P.p.s.a.). Z kolei na mocy art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego – dopisek Sądu) można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2 P.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skoro zatem w rozpatrywanej sprawie odpowiedź organu interpretacyjnego na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczona została zastępczo skarżącemu z dniem 9 lipca 2013 r. (tzw. fikcja doręczenia), winien on wnieść skargę do sądu na interpretację podatkową najpóźniej w dniu 8 sierpnia 2013 r., aby zmieścić się w trzydziestodniowym terminie, o którym mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a. Ponieważ skarga wniesiona została dopiero w dniu 9 sierpnia 2013 r., nie został zachowany przewidziany prawem trzydziestodniowy termin na dokonanie tej czynności. Zaistniała sytuacja obliguje Sąd do odrzucenia skargi. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.