I SA/Gl 1173/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Asesor WSA Piotr Pyszny, Protokolant specjalista Agnieszka Rogowska-Bil, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Z. S.A. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 3 lipca 2023 r. nr SKO.FP/41.4/248/2023/12057 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi Z. S.A. w G. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach wydana w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2017 r. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Pismem z dnia 30 grudnia 2022 r. Spółka zwróciła się z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2017 r. w wysokości 93.093,00 zł, powołując w uzasadnieniu wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, który uznał, że "art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Spółka wyjaśniła, że nieruchomości objęte wnioskiem nie wykorzystywała do prowadzonej działalności gospodarczej. Spółka dokonała korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2017 r., wskazując w niej niższą kwotę podatku od tej uiszczonej. 2. Prezydent Miasta Z. (dalej również "organ pierwszej instancji") decyzją z dnia 29 marca 2023 r., wydaną na podstawie m.in. art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., dalej "o.p.") oraz art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 70 wg. brzmienia z 2017 r., dalej "u.p.o.l."), odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 93.093,00 zł. 3. W odwołaniu od tej decyzji Spółka zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 a ust. 1 pkt 3 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. w związku z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że sam fakt posiadania nieruchomości przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest decydujący dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w sytuacji gdy w wyroku z dnia 24 lutego 2021 r. (sygn. akt 39/19) TK uznał, że o związaniu gruntów, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej nie może decydować wyłącznie ich posiadanie przez przedsiębiorcę; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego: a) art. 122, 187 § 1 i art. 191 o.p. polegające na błędnym ustaleniu, że nieruchomości, które nie są i nie były faktycznie wykorzystywane w 2017 r. przez Spółkę są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej; b) art. 210 § 4 o.p. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia, które wskazywałoby brak spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 240 § 1 o.p. oraz błędne uzasadnienie prawne w zakresie w jakim organ uznał, że sam fakt posiadania nieruchomości prowadzi de facto do konieczności opodatkowania najwyższą stawką podatku od nieruchomości, co stoi w oczywistej sprzeczności z tezą oraz uzasadnieniem wyroku TK z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt 39/19. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej również "organ odwoławczy") decyzją z dnia 3 lipca 2023 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego nie można w oparciu o wyrok Trybunału Konstytucyjnego wywodzić, że skoro nieruchomość Spółki w 2017 r. nie była fizycznie zajęta na działalność gospodarczą, to nie była ona również związana z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. W orzeczeniu TK uznał za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów i budynków niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej wyłącznie ze względu na ich posiadanie przez przedsiębiorców lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Organ odwoławczy wskazał, że zwrot "niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi" ma znaczenie szersze i odnosi się do sytuacji, gdy dany obiekt budowlany nie może być potencjalnie wykorzystywany obecnie, jak również w przyszłości. Dodatkowo organ zastrzegł, iż kwestie związane z zastosowaniem obniżonej stawki z uwagi na zły stan techniczny budynku zostały uregulowane w art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. i sprowadzają je wyłącznie do sytuacji, gdy w odniesieniu do budynków, budowli lub ich części została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich część z użytkowania. Zatem nawet generalny remont nieruchomości nie uprawnia do zastosowania stawki dla budynków pozostałych. Na podstawie materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że nieruchomość objęta deklaracją na podatek od nieruchomości nie ma charakteru mieszkalnego, nie zachodzą również inne przesłanki, o których mowa w art. 1a ust. 2a u.p.o.l. Argumentował, że dla powiązania nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest wymagane jej zajęcie na działalność gospodarczą. Podkreślił, że sporna nieruchomość jest częścią przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, a okoliczność podnoszona przez Spółkę, że w 2017 r. nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej nie zmienia jej zasadniczego przeznaczenia. Zgodnie z wpisem do KRS przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej i to w szerokim zakresie. Spółka jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., przy czym związek spornych nieruchomości z działalnością gospodarczą Spółki nie opiera się wyłącznie na fakcie ich posiadania przez przedsiębiorę, ale także na możliwości ich wykorzystania w działalności gospodarczej. Należące do Spółki grunty, budynki i budowle położone w Z. objęte wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty zostały przez nią ujęte w ewidencji środków trwałych i podlegały amortyzacji. Część nieruchomości w 2017 r. była przedmiotem najmu innemu podmiotowi. Biorąc zatem pod uwagę cechy faktyczne spornych przedmiotów opodatkowania położonych w Z. (grunty obejmujące działki numer [...] i [...], na których znajduje się parking, zakład produkcyjny i budynek biurowo administracyjny przy ul. [...]; budynki administracyjne, hale, magazyny i warsztaty położone przy ul. [...] oraz [...], a także budowle) i rodzaj prowadzonej działalności, nie ulega wątpliwości, że budynki i budowle, nawet jeśli nie były przez Spółkę używane, miały co najmniej potencjalny związek z działalnością gospodarczą. Organ podkreślił, że podatek od nieruchomości nie nawiązuje w swojej konstrukcji do efektów ekonomicznych - nie ma znaczenia, jak intensywnie wykorzystywane są nieruchomości i jakie przynosi to efekty gospodarcze. Niewykorzystywanie w danej chwili nieruchomości lub jej części do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych. Zarzuciła: I. naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez błędną wykładnię polegają na nieuwzględnieniu przez organ odwoławczy w toku postępowania wyroku Trybunał Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. (sygn. akt SK 39/19) i uznaniu, że sam fakt posiadania nieruchomości przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest decydujący dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w sytuacji gdy z ww. wyroku wynika, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej nie może decydować wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę; II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 122, art. 187 § 1, art. 191 o.p. polegające na błędnym ustaleniu, że nieruchomości, które nie są faktycznie wykorzystywane i nie były wykorzystywane w 2017 r. przez Spółkę są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej; 2) art. 210 § 4 o.p. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia, które wskazywałoby brak spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 240 § 1 o.p. oraz błędne uzasadnienie prawne w zakresie w jakim organ odwoławczy uznał, że sam fakt posiadania nieruchomości prowadzi de facto do konieczności opodatkowania najwyższą stawką podatku od nieruchomości, co stoi w oczywistej sprzeczności z tezą oraz uzasadnieniem wyroku TK z dnia 24 lutego 2021 r. (sygn. SK 39/19). 6. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Spór w sprawie dotyczy stawki opodatkowania wskazanych we wniosku o stwierdzenie nadpłaty gruntów, budynków i budowli, które Skarżąca nie wykorzystywała w 2017 r. WSA w Gliwicach rozstrzygał już sprawy ze skargi Skarżącej w analogicznych sprawach, stąd Sąd w dalszej części uzasadnienia posłuży się również argumentacją zawartą w tych orzeczeniach (wyroki o sygn. akt: I SA/Gl 956/22 i I SA/Gl 957/22). W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a i wokół tej definicji koncentruje się spór w niniejszej sprawie. Wykładnia pojęcia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" była przedmiotem licznych wypowiedzi w literaturze i w orzecznictwie. Przedstawiciele doktryny wskazywali, że zgodnie z brzmieniem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkami przewidzianymi w art. 1a ust. 2a u.p.o.l., są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą) nieruchomości skutkuje więc tym, że dany budynek, budowla czy grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zwracano przy tym uwagę, że definicja ta wymaga doprecyzowania, przede wszystkim poprzez wskazanie, że nieruchomości te służą lub mogą służyć choćby pośrednio prowadzonej działalności gospodarczej (zob. L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek Leśny. Komentarz, Warszawa 2008, s. 48 i nast.). W orzecznictwie wielokrotnie wyrażano pogląd, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli lub gruntu skutkować musi uznaniem tych kategorii za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1349/14; z dnia 23 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1398/13 (wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15 stwierdził, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Trybunał zwrócił uwagę, że "(...) samo prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie jest relewantne dla opodatkowania gruntu stawką podatkową od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (...). Zważywszy na ratio legis stosowania podwyższonej stawki, jaką jest potencjalna możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystania danych gruntów, niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanego gruntu, którego współposiadaczem pozostaje osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą". Przywołany wyrok dotyczył problemu opodatkowania podatkiem od nieruchomości osoby fizycznej jako współposiadacza gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei w wyroku z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że: "Art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." Obecnie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględnienie rozumienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego oznacza, że dla przyjęcia spełnienia relacji związania gruntu, budynku, czy też budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest wystarczające wyłącznie kryterium posiadania gruntu, budynku, czy też budowli (por. m.in. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 303/21). W wyroku z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4061/21 stwierdzono, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: (1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1967 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740), w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub (2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub (3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn. są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Użyty w wyroku TK z dnia 24 lutego 2021 r., SK 39/19, zwrot "nie są wykorzystywane i nie mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej", należy tłumaczyć w taki sposób, że podwyższona stawka opodatkowania nie będzie mogła znaleźć zastosowania w przypadku wystąpienia obiektywnej i niezależnej od przedsiębiorcy, a także niedającej się przewidzieć przeszkody całkowicie uniemożliwiającej prowadzenie lub kontynuowanie działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 4049/21), co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. W ocenie Sądu przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. został prawidłowo zinterpretowany przez organy obu instancji jako podstawa uznania w realiach rozpatrywanej sprawy, że nieruchomości objęte wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty podlegają opodatkowaniu według stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak już wyżej wskazano, w przypadku, gdy – tak jak w realiach niniejszej sprawy - przedmiot działalności danego przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie danej działalności gospodarczej uznać należy, że istnieje związek z tą działalnością, a jednocześnie nie ma przy tym znaczenia, czy nieruchomość ta jest wykorzystywana na prowadzenie tej działalności (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1/21). O związaniu spornych obiektów z prowadzeniem działalności gospodarczej świadczy jednocześnie to, że budynki, grunty i budowle będące przedmiotem wniosku o stwierdzenie nadpłaty były ujęte w 2017 r. w ewidencji środków trwałych spółki, Skarżąca dokonywała odpisów amortyzacyjnych od tych budynków i budowli, zaś wydatki związane z utrzymaniem ww. nieruchomości stanowiły dla spółki w tymże roku koszty prowadzonej działalności. Sporne obiekty niewątpliwie stanowiły część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c., a przedmiotem działalności Skarżącej jest m.in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi. Część nieruchomości w 2017 r. była przedmiotem najmu innemu podmiotowi. Prawidłowo organ odwoławczy skonstatował, że biorąc zatem pod uwagę cechy faktyczne spornych przedmiotów opodatkowania, położonych w Z. (grunty obejmujące działki numer [...] i [...], na których znajdują się: parking, zakład produkcyjny i budynek biurowo- administracyjny, budynki administracyjne, budynki warsztatowe, magazyny, hale a także budowle) i rodzaj prowadzonej działalności, nie ulega wątpliwości, że budynki i budowle, nawet jeśli nie były przez Skarżącą używane, miały co najmniej potencjalny związek z działalnością gospodarczą. Bezsporne jest przy tym, że w odniesieniu do budynków i budowli lub ich części nie została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 p.b. ani też decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Nie ulega też wątpliwości, że omawiane budynki nie są budynkami mieszkalnymi. W ewidencji gruntów i budynków nieruchomość została bowiem sklasyfikowana jako tereny przemysłowe (Ba) zabudowane budynkami oznaczonymi jako budynki: przemysłowe, biurowe, magazynowe oraz pozostałe budynki niemieszkalne. Za opodatkowaniem według stawek niższych nie przemawia także okoliczność, że nieruchomość pozostająca w posiadaniu przedsiębiorcy nie generuje żadnych przychodów. Wyroki TK z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 oraz z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15 nie podważają majątkowego charakteru podatku od nieruchomości. Nadal aktualne jest ugruntowane w judykaturze stanowisko, że – jak wskazano m.in. w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 10 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 825/20 - konstrukcja podatku od nieruchomości ma charakter majątkowy (rzeczowy), a nie przychodowy, bowiem nie nawiązuje do wpływów z nieruchomości. Dla przyjęcia powyższego nieistotna jest okoliczność faktycznego wykorzystywania, sposób czy intensywność tego wykorzystywania, a nawet rodzaj tytułu prawnego przysługującego przedsiębiorcy. Nie jest też ważne czy przedmiot opodatkowania przynosi jakiekolwiek dochody. Podatek ten (jego konstrukcja) skupia się na samej własności lub posiadaniu gruntów, budynków i budowli, użytkowaniu wieczystym gruntów. Także sposób określenia podstawy opodatkowania w oparciu o pewne fizyczne parametry cechujące poszczególne rodzaje nieruchomości w ustawie tej wymienione, jak powierzchnia użytkowa budynków, powierzchnia gruntów, wartość początkowa budowli, wskazuje wyraźnie na majątkowy, a nie przychodowy charakter tego podatku. Miejscem, w którym pojawia się element charakterystyczny dla podatków przychodowych jest przepis określający stawki podatku. Wyższe stawki określone są dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Jednak nie zmienia to charakteru tej daniny co do zasady, gdyż uzależnia się obowiązek płacenia podatku według wyższej stawki tylko od potencjalnych możliwości osiągania przychodów z budynku (gruntu), a nie stawek zróżnicowanych według wielkości rzeczywistych przychodów (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1031/09). Jak więc wykazano powyżej przyjęta przez organy obu instancji kwalifikacja spornych obiektów implikująca właściwą stawkę podatkową jest zasadna, wobec czego wszelkie zarzuty skargi zmierzające do zanegowania związku omawianych obiektów z działalnością gospodarczą uznać należało za bezpodstawne. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 210 § 4 o.p., gdyż uzasadnienie faktyczne zawiera wszystkie elementy wynikające z treści tego przepisu. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) oddalił skargę.