I SA/Gl 118/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Madej (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej – umorzenia zaległości podatkowej w kwestii wniosku skarżącego z dnia 26 listopada 2009 r. o przyznanie prawa pomocy. p o s t a n a w i a pozostawić wniosek bez rozpoznania. W ramach skargi z dnia 26 listopada 2009 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika. Referendarz sądowy wezwał skarżącego do złożenia tego wniosku na urzędowym formularzu w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to zostało doręczone w dniu 12 lutego 2010 r., jednak nie zostało wykonane w zakreślonym terminie, wobec czego zarządzeniem z dnia 4 marca 2010 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania. Skarżący złożył w terminie sprzeciw od tego zarządzenia, jednocześnie przedkładając wypełniony przez siebie formularz PPF z wnioskiem o jego "przyjęcie". Przesyłkę zawierająca oba te pisma nadano w dniu 2 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Nie ulega przy tym wątpliwości, że Sąd na wspomnianym posiedzeniu orzeka zawsze w formie postanowienia, co wynika pośrednio z końcowej części przywołanego przepisu, w której mowa jest o zażaleniu przysługującym od takiego postanowienia, jak i z faktu, iż Sąd nie wydaje zarządzeń. Stosownie z kolei do art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, przy czym niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 P.p.s.a. (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008/5/74). Skoro zaś tak, to na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a. należy wezwać do uzupełniania tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 P.p.s.a. Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż termin wyznaczony na wykonanie wezwania w tej materii upłynął bezskutecznie z dniem 19 lutego 2010 r. (piątek). W związku z powyższym Sąd, stosując art. 257 P.p.s.a., zobowiązany był orzec jak w sentencji. Na marginesie zastrzec wypada, że rozstrzygnięcie takie nie pociągnie za sobą negatywnych konsekwencji procesowych dla skarżącego. Po uprawomocnieniu się niniejszego postanowienia wniosek o przyznanie prawa pomocy, złożony jednocześnie ze sprzeciwem, zostanie bowiem – jako wniosek ponowny – przekazany referendarzowi sądowemu celem rozpoznania .