I SA/Gl 1180/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 18 lipca 2024 r., nr SKO.F/41.4/493/2024/9187 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. postanawia odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zaskarżoną decyzją z dnia 18 lipca 2024 r., nr SKO.F/41.4/493/2024/9187 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 6 lutego 2024 r., nr [...] ustalającą B.B., M.B. i skarżącemu J.B. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2021 r. w wysokości 15.049 zł. Do skargi na powyższą decyzję organu odwoławczego skarżący załączył jeden odpis tej skargi oraz dowód uiszczenia wpisu od innej swej skargi. Na podstawie zarządzeń Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 2 października 2024 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków skargi wniesionej w niniejszej sprawie poprzez nadesłanie jednego dodatkowego odpisu tej skargi oraz uiszczenie wpisu od tej skargi. W wezwaniach tych zakreślono termin siedmiodniowy. Wskazano też, że bezskuteczny upływ tego terminu skutkował będzie odrzuceniem skargi. Wezwania te skierowano do skarżącego na adres podany w skardze. Ich doręczenie miało następujący przebieg. W dniu 10 października 2024 r. przesyłka ta została złożona w placówce pocztowej, a w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego umieszczono zawiadomienie o możliwości jej odbioru. W dniu 18 października 2024 r. pozostawiono zawiadomienie powtórne. W dniu 28 października 2024 r. przesyłkę zwrócono jako niepodjętą w terminie. Skarżący jak dotąd nie uiścił wpisu od skargi ani nie przedłożył dodatkowego jej odpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu wskutek nieuzupełnienia wspomnianych jej braków. Wyjaśnienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od wskazania, że stosownie do art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2024 r., poz. 935), następnie powoływanej w skrócie: "p.p.s.a.", w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z kolei w świetle art. 33 § 1 p.p.s.a. osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. W okolicznościach analizowanego przypadku jest niewątpliwe, że wynik postępowania sądowego dotyczy interesu prawnego nie tylko skarżącego, lecz również dwóch pozostałych podatników. Wszak także oni są adresatami wydanej decyzji. To również na nich ciąży więc obowiązek wykonania zobowiązania z tej decyzji wynikającego. Ma to istotne znaczenie z punktu widzenia warunków, jakie powinna spełniać wniesiona skarga. Zgodnie bowiem z art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony, a więc także do skargi, należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Niespełnienie tego wymogu skutkuje niemożnością nadania skardze prawidłowego biegu (zob. w szczególności uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, która jest dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie natomiast do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a. Jeżeli jednak pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. Ponadto uwadze nie może umknąć, że od skargi pobiera się wpis (art. 230 p.p.s.a.), a sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 zd. 1 p.p.s.a.). W tym przypadku przewodniczący wzywa jednak wnoszącego pismo, by pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga - jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 zd. 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że wskazane terminy (zarówno do uiszczenia wpisu od skargi, jak i do uzupełnienia braku formalnego skargi) zostały określone w ustawie i wynoszą siedem dni, a ich bezskuteczny upływ obliguje sąd do odrzucenia skargi. Powinność taka zaistniała również w analizowanym przypadku. Przyczyną tego stanu rzeczy jest konieczność uznania, że skutek doręczenia skarżącemu takich wezwań nastąpił w dniu 24 października 2024 r. w trybie przewidzianym w art. 73 p.p.s.a. Przepis ten ma zastosowanie w razie niemożności dokonania doręczenia adresatowi ani bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do osób fizycznych – stanowi art. 67 § 1 p.p.s.a., ani za pośrednictwem osoby uprawnionej zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.). O wykonaniu tych czynności w niniejszej sprawie świadczą adnotacje operatora pocztowego umieszczone na zwróconej przesyłce (na zwrotnym potwierdzeniu jej odbioru i kopercie, w której ją wysłano). Zgodnie z nimi przesyłkę tę pozostawiono w placówce pocztowej, a w skrzynce odbiorczej adresata umieszczono zawiadomienie o możliwości jej odbioru. Po raz pierwszy dokonano tego w dniu 10 października 2024 r., powtórnie – w dniu 18 października 2024 r., a w dniu 28 października 2024 r. przesyłkę tę zwrócono nadawcy jako niepodjętą w terminie. Powyższe oznacza, że czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 24 października 2024 r., a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu. W rezultacie ostatnim dniem siedmiodniowego terminu do wykonania wezwania do uiszczenia wpisu od skargi oraz wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi był czwartek 31 października 2024 r. Jako że termin ten upłynął bezskutecznie, skargę należało odrzucić stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a.