I SA/Gl 1181/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Mikosz, Sędzia NSA Przemysław Dumana, Asesor WSA Teresa Randak (sprawozdawca), Protokolant Anna Halabowska, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi D. i M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej - umorzenia zaległości podatkowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. odmówił D i M. małżonkom M. umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1997 w wysokości [...] zł., umarzając jednocześnie odsetki za zwłokę z tytułu tej zaległości w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż w wyniku pierwotnego rozstrzygnięcia z dnia [...] r. nr [...] odmawiającego umorzenia w całości zaległości podatkowych za lata 1995 – 1997 wraz z odsetkami od tych zaległości, utrzymanego przez Dyrektora Izby Skarbowej, a następnie zaskarżonego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, nastąpiło uchylenie decyzji organu odwoławczego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 932/03. Powtórna decyzja, po uchyleniu decyzji z dnia [...] r. została także uchylona przez organ odwoławczy ze wskazaniem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ustalenia przesłanek określonych w art. 67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm. ). W następnej kolejności, organ wskazał, że przedmiotowe zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych powstały w okresie, kiedy podatnik prowadził działalność gospodarczą i kiedy osiągał dochody z tego tytułu od [...] zł. w roku 1997 do kwoty [...] zł. w 1996 r. Protokoły o stanie majątkowym podatników wykazały, że podatnik jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy oraz że nie posiada prawa do zasiłku, a z podatniczką rozwiązano umowę o pracę w związku z osiągnięciem uprawnienia do świadczenia przedemerytalnego, na które przeszła z dniem [...] 2004. Z tytułu tego świadczenia podatniczka osiąga dochody w wysokości netto [...] zł. miesięcznie, a ponadto z tytułu zatrudnienia w ramach [...] etatu wynagrodzenie ryczałtowe miesięczne w wysokości brutto [...] zł. Podatnicy mieszkają w mieszkaniu spółdzielczym, nie posiadają ruchomości, nieruchomości oraz innych praw majątkowych. Na utrzymaniu podatników pozostaje dwójka dorosłych dzieci : syn w wieku [...] lat ( niepracujący ), córka w wieku [...] lat ( studiująca ). W dalszej części uzasadnienia, organ podatkowy podniósł, że mając na uwadze trudną sytuacje finansowo – majątkową podatników zastosował wobec podatników preferencję podatkową umarzając zaległość podatkową za 1996 r. wraz z odsetkami w kwocie odpowiednio [...] zł. i [...] zł. Biorąc pod uwagę obecną trudną sytuację umorzono też podatnikom odsetki za zaległość podatkową z 1997 r. w wysokości [...] zł. Odmowa umorzenia natomiast zaległości podatkowej za 1997 r. w kwocie [...] zł. wynikała z konieczności uwzględnienia zarówno ważnego interesu podatników, jak i interesu publicznego. Dokonane umorzenia za 1996 r. i odsetek od zaległości za 1997 r. zadość czynią przesłance ważnego interesu podatnika, a dokonanie także umorzenia należności podatkowej za 1997 r. de facto sprzeczne byłoby z zasadą ważnego interesu społecznego i byłoby niesprawiedliwe wobec innych podatników będących także w trudnej sytuacji majątkowo – finansowej, a regulujących należności podatkowe lub ich część. Wskazując, że podatnicy na przestrzeni minionych lat nie dokonali żadnych wpłat na poczet zaległości podatkowych, także w czasie, gdy sytuacja finansowa, a zwłaszcza osiągane dochody były korzystne, organ uznał, że zachowanie z jednej strony przesłanki ważnego interesu podatnika, z drugiej zaś interesu społecznego uzasadnia umorzenie odsetek za zwłokę z tytułu zaległości, stanowiących kwotę prawie dwukrotnie przewyższającą tę zaległość i odmowę umorzenia zaległości podatkowej za 1997 r. Organ podniósł, że umorzenie tej zaległości przesądzałoby o trwałym pozbawieniu budżetu państwa tego dochodu, a nie jest wykluczona sytuacja, że podatnik podejmie pracę, tym bardziej że nie utracił on możliwości zarobkowania i powinien zintensyfikować starania w celu podjęcia zatrudnienia. Organ podatkowy wskazał także, iż można skorzystać z innej ulgi np. rozłożenia na raty zaległości podatkowej. W kontekście udzielonych już podatnikom ulg, organ podatkowy uznał, że umorzenie kolejnej zaległości oznaczałoby rezygnację organu z należności, która przysługuje budżetowi państwa, a z którego finansowane są ogólne potrzeby społeczne, w tym także potrzeby osób pozostających w trudnej sytuacji majątkowej, nie posiadających żadnych źródeł utrzymania i będących w znacznie gorszym położeniu niż podatnicy. Od decyzji organu pierwszej instancji podatnicy wnieśli odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w K., zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie: 1) prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretacje art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej i przyjęcie, że umorzenie zaległości podatkowej za 1997 r. byłoby zbyt daleko idącą preferencją i godziłoby w interes publiczny, 2) prawa procesowego, a w szczególności art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ) poprzez wydanie decyzji nie uwzględniającej oceny prawnej i wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu odwołania przestawiono dotychczasowy przebieg postępowania podatkowego, a także sytuację finansową i materialną oraz rodzinną podatników, nie kwestionując w tym względzie ustaleń organu pierwszej instancji. Przedmiotem sporu i różnej oceny była zasadność odmowy umorzenia zobowiązania podatkowego, przy czym odwołujący się wskazali, że miesięcznie czteroosobowa rodzina posiada dochody w wysokości [...] zł., co oznacza, że na jedną osobę przypada kwota nieco powyżej [...] zł. miesięcznie. Biorąc pod uwagę stałe opłaty, w tym czynsz, ciepłą wodę, energię elektryczną i telefon, podatnicy podnieśli, że kwota ta jest znikoma i niewystarczająca na zaspokojenie jej podstawowych potrzeb życiowych. Zdaniem odwołujących się, sytuacja materialna rodziny przesądza o tym, że nie są w stanie uregulować należności przypadającej budżetowi państwa z tytułu zaległości w podatku dochodowym za 1997 r. i że spełniają zarówno przesłankę ważnego interesu podatnika jak i interesu społecznego, gdyż wyegzekwowanie kwoty w wysokości [...] zł. oznaczać będzie de facto konieczność korzystania z pomocy społecznej. Zdaniem odwołujących się organ podatkowy dokonał błędnej interpretacji art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem odwołujących się, organ odmawiając umorzenia zaległości podatkowej, nie wykonał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdyż nie uwzględnił rzeczywistych konsekwencji uregulowania zaległości podatkowej dla bytu rodziny , a także nie uwzględnił zaleceń Sądu, co do przebiegu rozumowania w odniesieniu do istnienia przesłanek wynikających z treści art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej, a także wskazania dokonania oceny sytuacji podatnika w dniu rozstrzygania o udzielaniu ulgi, a nie sytuacji w której znajdowali się wiele lat temu. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie udzielania podatnikom ulg, a następnie wskazano, że pomimo stwierdzenia ważnego interesu podatnika, organ podatkowy nie miał obowiązku umorzenia całości zaległości należnych budżetowi państwa. Wskazując na okoliczności powstania zaległości podatkowej, a zwłaszcza na brak szczególnych okoliczności losowych, usprawiedliwionych względami społecznymi, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż udzielenie ulgi w formie umorzenia całej należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r. oraz odsetek za zwłokę z tytułu zaległości za 1997 r. na łączną kwotę [...] zł. stanowiło preferencyjne potraktowanie podatników i że oceniając wniosek o kolejne umorzenie organ podatkowy zachował równowagę pomiędzy ważnym interesem podatnika, a interesem publicznym. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę na brak jakiejkolwiek dobrowolnej wpłaty z tytułu tej zaległości od 1997 r., a także braku zainteresowania podatników jakąkolwiek inną formą ulgi, pomimo informacji organu o takiej możliwości w decyzjach wydawanych przez organ pierwszej instancji. Oceniając zatem całokształt okoliczności sprawy, a więc zarówno sytuację materialno – finansową, jak i rodzinną podatników oraz biorąc pod uwagę okoliczności powstania zaległości, organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji zasadnie odmówił umorzenia zaległości podatkowej za 1997 r. – przy ogólnej kwocie umorzeń [...] zł. – a więc nie naruszył prawa, gdyż istnienie ważnego interesu podatnika nie przesądza o obowiązku zastosowania ulgi, w pełnym zakresie wnioskowanym przez podatników, a daje uprawnienie organowi do wydania decyzji uznaniowej, uwzględniającej zarówno jego interes, jak i obowiązek organów odpowiedzialnych za realizację dochodów budżetu państwa, a w szerszym kontekście za zabezpieczenie w tym budżecie środków finansowych na pokrycie wydatków na cele społeczne, z których korzysta ogół społeczeństwa i których ciągłość musi być zapewniona. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, podatnicy wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący zarzucili organowi odwoławczemu naruszenie: 1) prawa materialnego, poprzez niewłaściwą interpretacje art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej i przyjęcie, że umorzenie zaległości podatkowej za 1997 r. byłoby zbyt daleko idącą preferencją i godziłoby w interes publiczny, 2) przepisów postępowania, poprzez nieprawidłową ocenę okoliczności faktycznych i naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i uznanie, że są one niewystarczające do umorzenia w całości zaległości podatkowych, 3) prawa procesowego, a w szczególności art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ) poprzez wydanie decyzji nie uwzględniającej oceny prawnej i wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu skargi przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie udzielenia skarżącym ulg oraz sytuację materialno – finansową skarżących, a także zaprezentowano pogląd dotyczący zastosowania art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej, uznając, że w ustalonym stanie faktycznym, organ zobowiązany był do umorzenia zaległości podatkowej, gdyż ocenie organów podlega tylko stan faktyczny i okoliczności w chwili wydawania decyzji o umorzeniu zaległości, a ponadto organ związany był prawną oceną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Pozostałe argumenty skargi i wywody były tożsame z argumentami i wywodami odwołania, nie uwzględnionymi przez organ odwoławczy. Skarżący wnieśli o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji, 2) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, 3) zwolnienie od kosztów sądowych. Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje. Skarga zasadna nie jest. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem. W sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydana decyzja narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) uchyla decyzję w części lub całości. Uchylenie decyzji następuje w przypadku, gdy doszło do naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogły by uzasadniać jej uchylenie. Spór dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy w ustalonym stanie faktycznym sprawy ( stan ten jest bezsporny ) organy podatkowe zobowiązane były do uwzględnienia w całości wniosku skarżących o umorzenie zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę z tytułu tej zaległości? Odpowiedź na tak postawione pytanie, należy zdaniem Sądu poprzedzić analizą treści art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym " w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę (...)". Z treści tego przepisu wynika, ze postępowanie w sprawie udzielenia ulgi jest postępowaniem dwuetapowym, obejmującym w pierwszym etapie określenie przesłanek umorzenia, w drugim zaś podjęcie decyzji w zakresie uznania administracyjnego, co do ewentualnego umorzenia zaległości i odsetek za zwłokę. Rozróżnienie tych etapów jest o tyle istotne, w ocenie Sądu, że od ustalenia w sprawie istnienia przesłanek lub ich nieistnienia zależy dalszy etap postępowania. W sytuacji bowiem, gdy organ ustali, że w sprawie nie występuje żadna z przesłanek wymienionych w tym przepisie zobowiązany jest do podjęcia decyzji w sprawie odmowy uwzględnienia wniosku, gdyż tylko ważny interes podatnika lub interes społeczny przesądzić może o zastosowaniu wobec podatnika ulgi. W tym miejscu należy zauważyć, że zakres uznania administracyjnego nie jest uprawnieniem nieograniczonym, gdyż jest związane, czy też jest uprawnieniem pochodnym wynikającym z ustalenia przesłanek określonych w treści wskazanego art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej. Użycie przez Ustawodawcę ogólnych zwrotów: "ważny interes podatnika", "interes publiczny" stwarza konieczność dokonania przez organ szerokiej oceny różnych wartości, w tym również systemu ocen pozaprawnych. Granice swobodnego uznania wyznacza zarówno ważny interes podatnika, jak i interes publiczny, co wiąże się z koniecznością odpowiedzi przez organ na pytanie – czy w konkretnym przypadku udzielenie ulgi lub też domaganie się spełnienia obowiązku podatkowego nie będzie sprzeczne z ważnym interesem podatnika lub też z interesem publicznym. Organ zatem zobowiązany jest do wyważenia tych interesów, w taki sposób, żeby podjęta decyzja uwzględniała przesłanki art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej, a przede wszystkim żeby w sposób nie budzący wątpliwości wskazywała – w konkretnej sprawie – na ich istnienie lub ich brak. W rozpatrywanej sprawie, organy podatkowe obu instancji stwierdziły, oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, że skarżący są w trudnej sytuacji materialnej, że ich dochód miesięczny jest w wysokości przewyższającej niewiele kwotę [...] zł., a zatem, że w sprawie występuje przesłanka ważnego interesu podatnika. Oceniając jednak sposób powstania zaległości, a zwłaszcza nie regulowanie zobowiązań podatkowych w czasie, kiedy dochody skarżących były wysokie i wynosiły kwotę przewyższającą [...] zł. rocznie, a także fakt, iż skarżący – pomimo pouczeń organu pierwszej instancji – nie wyrazili woli skorzystania z jakiejkolwiek innej ulgi, mniej restrykcyjnej dla budżetu państwa, a także nie podjęli żadnej nawet najmniejszej próby dobrowolnego uregulowania zaległości, organy uznały, że nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego, i rozstrzygnięcie oparły na pierwszej z wymienionych przesłanek. Zdaniem Sądu, oceniając zgromadzony materiał dowodowy, organy nie przekroczyły zasady swobodnej jego oceny, uwzględniając obecną sytuację skarżących i kwalifikując ją do ważnego interesu podatnika. Istnienie braku interesu publicznego w rozpatrywanej sprawie organy przyjęły opierając się na ewentualnych możliwościach, co prawda potencjalnych jakie mogą wystąpić w przyszłości, a w ocenie Sądu wywiedziony wniosek znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym. Skarżący jest w chwili obecnej osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, jednakże, jak słusznie zauważył organ, z możliwością podjęcia pracy. Niepracujący, a będący na utrzymaniu skarżących 25 letni syn także może podjąć pracę i odciążyć budżet domowy. Umorzenie natomiast należności oznaczałoby zgodnie z treścią art. 59 Ordynacji podatkowej wygaśnięcie zobowiązania podatkowego, a więc trwałą rezygnację z należności budżetu państwa, nawet w przypadku , gdyby okazało się, że sytuacja finansowy, czy dochodowa np. na skutek podjęcia pracy przez skarżącego uległa poprawie. Zdaniem Sądu organy podatkowe oceniając istnienie przesłanek, zasadnie przyjęły, że występuje przesłanka ważnego interesu podatnika i stosując ją udzieliły ulgi w spłacie zaległości za 1996 i odsetek od zaległości za 1996 i 1997 r. skarżącym na łączną kwotę przekraczającą [...] zł., odmawiając jednocześnie umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. w kwocie [...] zł. Porównując te dwie wartości, a więc wysokość udzielonej ulgi i wysokość odmowy jej udzielenia, nie sposób nie zauważyć, że organy w ramach przysługującego im uznania administracyjnego, w znacznej części zwolniły skarżących z obowiązku świadczenia na rzecz budżetu państwa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony został pogląd, iż kontroli nie podlega uznanie samo w sobie, ale kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 09.01.2002 w sprawie III S.A. 830/00). Potwierdza to również doktryna. Wskazuje się, iż ocenie może podlegać legalność działania organu podatkowego, a nie natomiast zasadność i celowość odmowy (por. J. Kotecki – Odmowa umorzenia zaległości podatkowej – uznaniowość decyzji organów podatkowych, Doradca podatkowy, t. 2, 2000/3/58). Kontrolą sądu objęto zatem tę część postępowania administracyjnego, która odnosi się do ustalenia przez organy podatkowe faktu istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie ulgi przewidzianej w art. 67 § 1 O.p. Sąd stwierdził, co wcześniej podkreślono, iż w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia wymienionego przepisu przez błędną interpretację pojęć "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny". Nie sposób zgodzić się z poglądem zaprezentowanym w skardze, iż sytuacja skarżących obligowała organ do umorzenia w całości zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu tej zaległości. Jak już podkreślono, stwierdzenie istnienia przesłanki określonej w treści art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej nie nakłada na ten organ obowiązku uwzględnienia w całości żądania strony, organ bowiem zgodnie z tym przepisem "może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę", co oznacza że organowi przysługuje prawo uznania, a więc prawo do wydania zarówno negatywnej decyzji, jak i decyzji przyznającej częściową ulgę bądź też decyzji uwzględniającej w całości wniosek strony, a więc umarzającej zarówno zaległość podatkową jak i odsetki. Tak też było w rozpatrywanej sprawie, gdzie organ umorzył odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł, odmawiając umorzenia zaległości podatkowej w kwocie [...] zł. Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie organów podatkowych, w tym zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej nie narusza prawa, a tylko taki zarzut właściwie uzasadniony mógłby stanowić podstawę uchylenia przez Sąd decyzji. Należy bowiem podkreślić, że Sąd ocenia legalność działania organów administracji, a więc zgodność ich działania z prawem, pozostawiając poza merytorycznym rozstrzygnięciem celowość czy zasadność działań tej administracji. Nie jest także trafny zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ) poprzez wydanie decyzji nie uwzględniającej oceny prawnej i wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 23 kwietnia 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 932/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że przeprowadzona ocena materiału dowodowego wykraczała poza zasadę swobodnej jego oceny, w odniesieniu do określenia przesłanek wynikających z treści art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd wskazał ponadto, że w przypadku ponownego podtrzymania stanowiska w zakresie braku przesłanek i odmowy z tego tytułu umorzenia zaległości podatkowych i odsetek organy podatkowe zobowiązane są do podania faktycznych motywów takiego rozstrzygnięcia. Sąd uchylając poprzednią decyzję w rozpatrywanym obecnie przedmiocie zobowiązał organy do przeprowadzenie postępowania dowodowego, a zwłaszcza oceny istnienia przesłanek wynikających z treści wskazanego przepisu, nie przesądzając rozstrzygnięcia co do meritum. Zatem zarzut, że organy podatkowe nie uwzględniły oceny prawnej Sądu w postępowaniu należy uznać za pozbawiony podstaw, zwłaszcza w kontekście stwierdzenia przez organy, że w sprawie została spełniona przesłanka "ważnego interesu podatnika". Sąd rozstrzygając wyraźnie bowiem sformułował pogląd, że w sprawie z zakresu uznania administracyjnego, nie samo uznanie podlega ocenie Sądu, a kwestia , czy decyzja została podjęta z zachowaniem reguł postępowania podatkowego. Taki sam pogląd wyraża skład orzekający w rozpatrywanej sprawie, co zostało sformułowane we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia. Dokonując zatem w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259) kontroli zaskarżonych decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł interpretacyjnych ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia. Sąd uznał również – jak wykazano wyżej – że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnień zaskarżonych decyzji i stwierdził ich zgodność z przepisami prawa. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.