I SA/Gl 1182/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia NSA Anna Wiciak, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.), Protokolant Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2007r. sprawy ze skargi J. i J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 13 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 2, art. 92, art. 143 § 1, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2,3, 4,5,6,7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz § [...] uchwały Rady Miasta C. z dnia [...]r., Nr [...] w sprawie stawek podatku od nieruchomości w 2006 r., Prezydent Miasta C. ustalił J. T. oraz J. T. na rok 2006 podatek od nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] w wysokości [...]zł. J. i J. T. wnieśli od tej decyzji odwołanie, w którym podnieśli, iż zgodnie z aktem notarialnym sporządzonym w [...]r. powierzchnia przedmiotowej nieruchomości wynosi [...]m2 tymczasem w zaskarżonej decyzji wskazano [...]m2. Na tej podstawie wnieśli o naliczenie podatku w prawidłowej wysokości, w oparciu o powierzchnię [...] m2 . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. nie uwzględniło odwołania i decyzją z dnia [...]r., nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 2 i art. 207 Ordynacji podatkowej oraz art. 2,3,4,5,6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C.. W uzasadnieniu tej decyzji organ drugiej instancji wskazał, iż jako podstawę opodatkowania przyjęto grunty o powierzchni [...]ha, zaś stawkę podatkową w wysokości [...]zł za 1 m2 (zgodnie z uchwałą Rady Miasta C. z dnia [...]r., Nr [...]). Odnosząc się do zarzutów odwołania organ ten wyjaśnił, iż zasadnicze znaczenie dla oceny zgodności z prawem decyzji organu pierwszej instancji miało ustalenie kompetencji organów podatkowych w odniesieniu do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, którą stanowi, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, powierzchnia gruntów. Jednocześnie, zdaniem organu, ustawodawca wyraźnie określił w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 110, poz. 1086 ze zm.), że podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zatem, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, powyższy stan prawny w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wskazuje na wiążący w postępowaniu podatkowym charakter danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, a w konsekwencji niedopuszczalność dokonywania odrębnych ustaleń w tym zakresie przez organy podatkowe. Organ drugiej instancji podniósł, iż z wypisu rejestru gruntów sporządzonego według stanu na dzień [...]r. wynika, że J. i J. T. są właścicielami działek o nr A, B, C o łącznej powierzchni [...]ha, położonych w C. przy ul. [...]. Podkreślił więc, iż przyjęcie za podstawę wymiaru podatku żądanej przez stronę powierzchni gruntu, innej niż ta która figuruje w rejestrze gruntów, byłoby w sposób oczywisty sprzeczne z prawem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło jednocześnie uwagę, iż kwestionowanie danych dotyczących powierzchni gruntów może odbywać się jedynie w odrębnym postępowaniu, zaś w przypadku ewentualnych rozbieżności między stanem faktycznym a danymi zawartymi w ewidencji gruntów, zdaniem tego organu, to na podatniku ciąży obowiązek doprowadzenia do ich zgodności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J. i J. T., posługując się w ogólnym zarysie argumentacją zawartą w odwołaniu, wnieśli o naliczenie podatku od nieruchomości o powierzchni [...]m2 zarzucając zaskarżonej decyzji rażące naruszenie Konstytucji RP, Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.) oraz art. 7, 8, 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie może być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zasadnicze znaczenie dla oceny zgodności z prawem tej decyzji ma ustalenie zakresu kompetencji organów podatkowych w odniesieniu do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, którą stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych – stanowi powierzchnia użytkowa budynków oraz powierzchnia gruntów. Ustawa ta nie przewiduje żadnej odrębnej procedury ustalania tych powierzchni. Równocześnie w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 ze zm.) ustawodawca wyraźnie określił, że "podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków" (art. 21). Powyższy stan prawny wskazuje w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości na wiążący charakter danych uwidocznionych w ewidencji gruntów i budynków w postępowaniu podatkowym, a co za tym idzie – na niedopuszczalność dokonania własnych, odrębnych ustaleń w zakresie tych danych przez organy podatkowe. Z tego powodu żądanie strony skarżącej, aby wymiar podatku od nieruchomości od nieruchomości organ dokonał w oparciu o własne, odrębne ustalenia, nie wynikające z ewidencji gruntów, jest całkowicie nieuzasadnione. Spełnienie tego żądania byłoby w sposób oczywisty sprzeczne z prawem. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji oparte zostały na aktualnych danych z ewidencji gruntów, czemu strona skarżący nie przeczy. Zarzuciła ona bowiem organom podatkowym nie uwzględnienie przy wymiarze podatku podziału nieruchomości, o czym miałby świadczyć "akt notarialny" (którego danych nie sprecyzowano). Tymczasem, kwestionowanie danych dotyczących powierzchni gruntów (stanowiących niezurbanizowane tereny niezabudowane) może odbywać się w odrębnym postępowaniu i dopóki to nie nastąpi, dopóty nie można skutecznie zarzucić organom podatkowym błędnych ustaleń co do wielkości i rodzaju gruntów. Do tego więc czasu dane z ewidencji muszą stanowić jedyną podstawę ustalenia wielkości powierzchni nieruchomości podlegającej opodatkowaniu, przy czym wskazać należy, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie odnosi wysokości podatku do danych wynikających z "aktów notarialnych". W zakresie wymiaru podatku, zaskarżona decyzja również odpowiada prawu. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Natomiast rada gminy określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że podatek ten nie mógł przekroczyć w 2006 r. od gruntów pozostałych – [...]zł od 1 m2 powierzchni. Tak więc zmiany wysokości stawek podatku od nieruchomości - ustalone Uchwałą Rady Miasta C. z dnia [...]r., nie przekraczają wielkości wskazanych w przepisie art. 5 ust. 1 cytowanej ustawy. Dokonane w ten sposób przez organ podatkowy pierwszej instancji obliczenie zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości obciążającego małżonków T. było prawidłowe. Nadto w rozpoznawanej sprawie, Kolegium Odwoławcze dokonało kontroli prawidłowości wyliczenia podatku i oparło się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Poczynione ustalenia nie były dowolne, lecz wynikały z dowodów zgromadzonych w sprawie. Odnosząc się do podnoszonego w skardze naruszenia Konstytucji RP, Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.) oraz art. 7, 8, 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, wyjaśnić należy, iż strona skarżąca nie wskazała rodzaju naruszonej zasady konstytucyjnej oraz na czym konkretnie miało polegać naruszenia międzynarodowej Konwencji. Wyjaśnić też należy, iż w postępowaniu podatkowym nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Tym niemniej Sąd nie dostrzegł naruszenia zastosowanych w niniejszej sprawie w procedurze podatkowej przepisów Ordynacji podatkowej. W rozpatrywanej sprawie niepodobna więc postawić zarzutu naruszenia prawa. Tylko zaś taki zarzut, należycie uzasadniony, mógłby stanowić podstawę do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Wobec tego Sąd oddalił skargę w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 września 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).