I SA/Gl 1190/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym postanawia ustanowić dla skarżącego radcę prawnego. Przedmiotem skargi jest w tej sprawie decyzja wydana przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy umorzenia należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz na Fundusz Pracy. W skardze tej J. S. zwrócił się między innymi o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W ramach równolegle złożonego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 15 września 2015 r. skarżący doprecyzował, że chodzi o ustanowienie radcy prawnego, akcentując, że nie posiada środków na ustanowienie pełnomocnika z wyboru. Z treści oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną i synem. Żadne z nich nie posiada majątku. Jedynym źródłem dochodu w tym gospodarstwie pozostaje działalność gospodarcza prowadzona przez żonę skarżącego w wysokości 1200 zł netto. Do formularza dołączono dokumentację medyczną, z której wynika, że skarżący jest pod stałą kontrolą przychodni specjalistycznej. W dalszej kolejności, referendarz sądowy dwukrotnie (pisma z dnia 21 października 2015 r. i 9 listopada 2015 r.) zwracał się do skarżącego o nadesłanie dokumentacji źródłowej i złożenie wyjaśnień rozwiewających wątpliwości. Na gruncie tych czynności ustalono, co następuje. Skarżący i jego rodzina zamieszkuje w domu użyczonym przez ojca. Stałe, zdeklarowane przez wnioskodawcę, miesięczne opłaty wynoszą nominalnie 267,71 zł, przy czym – jak oświadczył ojciec skarżącego – zaległości z tego tytułu wynoszą 700 zł za okres ostatnich czterech miesięcy. J. S. zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej z dniem 30 czerwca 2014 r. Roczny przychód z tego tytułu opodatkowany ryczałtem wyniósł wówczas 11.183,96 zł. Dodatkowo w 2014 r. skarżący uzyskał wynagrodzenie ze stosunku pracy w kwocie 667,74 zł brutto. Przychód jego małżonki w tym samym okresie stanowił kwotę 9.588,91 zł brutto. W okresie od lipca do października 2015 r. przychód żony skarżącego wyniósł 5.409,00 zł. Przychód ten opodatkowany jest stawką ryczałtową w wysokości 5,5%. Dodatkowym źródłem dochodu w omawianym gospodarstwie był do 31 października 2015 r. zasiłek rodzinny w kwocie 106 zł. Po rozpoznaniu wniosku zważono, co następuje: W punkcie wyjścia należy w tym miejscu zwrócić uwagę skarżącego, że z uwagi na przedmiot postępowania przed sądem administracyjnym, jest w tej sprawie zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych i wydatków na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. e) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Przedmiot niniejszego wpadkowego postępowania został przez skarżącego ograniczony do ustanowienia radcy prawnego, co oznacza, że ubiega się on o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Przyznanie takiegoż prawa limitowane jest przesłanką majątkową wynikającą z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Na gruncie tego przepisu można skonstatować, że skarżącemu zostanie przyznane prawo pomocy we wnioskowanym zakresie, o ile wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Analiza dokumentacji źródłowej zgromadzonej w aktach tej sprawy musi skutkować konkluzją, że skarżący nie dysponuje środkami finansowymi, które umożliwiłyby mu umocowanie pełnomocnika procesowego z wyboru. W tym stanie rzeczy w pełni uzasadnione jest przyznanie mu wnioskowanego prawa pomocy. Za takim rozstrzygnięciem wniosku przemawia przede wszystkim fakt, że skarżący bez szeroko pojmowanej pomocy społecznej nie jest w stanie zbilansować wydatków swojego gospodarstwa domowego. Fakt przyznania jego rodzinie zasiłku rodzinnego sam przez się świadczy o tym, że dochodowość gospodarstwa domowego skarżącego kształtuje się poniżej kryterium dochodowego ustalonego w ustawie o świadczeniach rodzinnych. Oznacza to ni mniej ni więcej, że dochód na jednego członka rodziny J. S. stanowił - w dacie przyznania świadczenia pomocowego – kwotę poniżej 574 zł. Z analizy bieżących dokumentów wynika, że w chwili obecnej dochód ten również kształtuje się poniżej wspomnianego kryterium. W wyniku przywołanych wyżej wywodów zdecydowano o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, co też orzeczono na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.