I SA/Gl 1191/15

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w sprawie o sygn. I SA/Gl 1203/10 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać adwokat D. S. wynagrodzenie od Skarbu Państwa w kwocie 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 27,60 zł) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2015 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy, ustanawiając mu adwokata, którym ostatecznie wyznaczona została adwokat D. S. Pełnomocnikowi temu przyznano wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z uwzględnieniem czynności dokonanych w postępowaniu w pierwszej instancji (postanowienie z dnia 15 czerwca 2016 r.), po czym pismem z dnia 22 czerwca 2016 r. przesłał on opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wnosząc o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych, z oświadczeniem, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części. Dnia 11 lipca 2016 r. Sędzia sprawozdawca stwierdził, że wspomniana opinia została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności. Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801, dalej powoływanego jako rozporządzenie) celem rozpoznania wniosku należy sięgnąć po przepisy tego aktu prawnego. Przepis ów stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Wypada mieć przy tym na względzie, że pojęcie instancji występuje w rozporządzeniu w specyficznym znaczeniu, w szczególności w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia pośród czynności należących do drugiej instancji wymieniono wszak sporządzenie o opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, które przecież nie prowadzi do uruchomienia tego etapu postępowania. Niemniej pełnomocnik, który otrzymał już wynagrodzenie za pierwszą instancję, w niniejszej sprawie tego rodzaju czynności dokonał, zaś Sędzia sprawozdawca uznał, że uczynił to z zachowaniem zasad należytej staranności, toteż zachodzą podstawy do przyznania wynagrodzenia również w tym zakresie. W myśl przywołanego § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – w przypadku, gdy, jak w rozpatrywanej sprawie, sprawę prowadził ten sam adwokat – stawka maksymalna opłaty wynosi 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1. W świetle uzasadnienia prawomocnego postanowienia z dnia 15 czerwca 2016 r. nie ulega wątpliwości, że chodzi o stawkę wskazaną w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia dla spraw innych niż wymienione w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a i b rozporządzenia, wynoszącą 480 zł. 50% tej kwoty to 240 zł. Według § 4 opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej (ust. 1), a ustalenie jej w wysokości wyższej, lecz nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (ust. 2). W ocenie rozpoznającego wniosek w sprawie nie wystąpiły ostatnio wymienione okoliczności uzasadniające podwyższenie opłaty. Sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie wiązało się z ponadprzeciętnym nakładem pracy, skoro pełnomocnik nie musiał w tym celu stawić się w Sądzie i mógł ograniczyć się do podzielenia argumentacji zawartej w orzeczeniu, z którego zaskarżenia zrezygnował. W oczywisty sposób taka czynność nie przyczynia się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, która zresztą została załatwiona orzeczeniem o charakterze procesowym. Dlatego opłatę ustalono w wysokości połowy opłaty maksymalnej, czyli w kwocie 120 zł. Wedle § 4 ust. 3 rozporządzenia opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, tj. o 23% (27,60 zł). Wobec powyższego na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 4 ust. 1, 2 i 3, § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b oraz § 22 rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.