I SA/Gl 1195/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, , , po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia zawiesić postępowanie sądowe; Skargą inicjującą postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie A S.A. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wskazaną w sentencji, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C.. Podstawą prawną wydania tej decyzji były między innymi: art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.). Pismem procesowym z dnia 29 listopada 2010 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania sądowego w tej sprawie. Stwierdził bowiem, że rozstrzygnięcie tej sprawy zależy od wyniku postępowań toczących się przed Trybunałem Konstytucyjnym, co daje podstawę do zawieszenia postępowania w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a. Pełnomocnik wyjaśnił dalej, że przed Trybunałem zawisły sprawy dotyczące spornej tutaj materii, w tym ze skargi konstytucyjnej B S.A. (sygn. akt SK 21/07, dotycząca zbadania zgodności z Konstytucją RP art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) oraz w związku z pytaniem prawnym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (sygn. akt I SA/Gl 110/09). Ten ostatni przedstawił Trybunałowi wątpliwości związane ze zgodnością ww. przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z art. 217 w zw. z art. 84 i art. 2 ustawy zasadniczej. Sprawę zarejestrowano w Trybunale pod sygn. akt P 33/09. Pełnomocnik strony skarżącej zaakcentował nadto, że w dniu 23 września 2010 r. A S.A. złożyła skargę konstytucyjną dotyczącą spornej tutaj materii. Organ podatkowy pismem z dnia 20 grudnia 2010 r., odpowiadając na złożony w tej sprawie wniosek strony skarżącej, podniósł, iż w świetle dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych, kwestia opodatkowania linii telekomunikacyjnych nie budzi wątpliwości i dlatego brak jest podstaw do zawieszenia postępowania sądowego w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W punkcie wyjścia należy zwrócić uwagę, że w myśl art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Jednakowoż w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie wyraził zgody na zawieszenie postępowania i dlatego Sąd rozważył zawieszenie postępowania z urzędu, stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu. Taka sytuacja zachodzi w niniejszym postępowaniu, ponieważ w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 110/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 1 czerwca 2009 r. przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne dotyczące zgodności art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. - o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) z art. 217 w związku z art. 84 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sprawę zarejestrowano w Trybunale pod sygn. akt P 33/09. Dodatkowo, na co zwrócił uwagę pełnomocnik strony skarżącej, przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się postępowanie ze skargi konstytucyjnej B S.A. (sygn. akt SK 21/07) o zbadanie zgodności art. 1 a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z art. 64 ust. 1 i 3, art. 20, art. 22, art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, oraz zgodności art. 4 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z art. 64 ust. 1 i 3, art. 64 ust. 1, 2 i 3 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Sąd uznał, że rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny zarówno wyżej wskazanego pytania prawnego, jak również skargi konstytucyjnej B S.A. będzie miało istotne znaczenie dla niniejszego postępowania, wszak podstawa prawna zaskarżonej obecnie decyzji jest przedmiotem badania w obu postępowaniach zawisłych przed Trybunałem. Przyjęto zatem, że zapadłe obecnie rozstrzygnięcie wniosku strony skarżącej jest uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. Szczególnie względem tej ostatniej przesłanki należy odnotować, – w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym – że "zawieszenie postępowania sądowoadminsitracyjnego w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego nie powinno być traktowane jako naruszenie zasady ekonomii procesowej. Pierwszą bowiem zasadą i to zasadą naczelną, jest zasada państwa prawa. W państwie prawa liczą się przede wszystkim: stabilność orzecznicza sądów administracyjnego, trwałość i nienaruszalność prawomocnych wyroków, spójność systemu prawnego i konstytucyjna eliminacja aktów normatywnych" (z uzasadnienia postanowienia z dnia 13 kwietnia 2010 r. w sprawie I GSK 746/09, LEX nr 578948). Przywołane wyżej "stabilność orzecznicza sądów administracyjnych" oraz "trwałość i nienaruszalność prawomocnych wyroków", jako elementy mające istotne znaczenia dla funkcjonowania państwa prawa, wymagają tutaj poczynienia kilku uwag, a to z powodu oświadczenia organu odwoławczego zawartego w piśmie procesowym z dnia 20 grudnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., przywołując uprzednio szereg wyroków sądów administracyjnych, odnotowało bowiem, że telekomunikacyjne linie kablowe stanowią budowle i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ocenie organu stanowisko to jest ugruntowane. Sąd poczynił jednakże pewne ustalenia w odniesieniu do najnowszego orzecznictwa sądów administracyjnych, których wyroki przywołało SKO w Cz., jako przykłady świadczące o ugruntowanym orzecznictwie w spornej tutaj materii. Analiza przeprowadzona na gruncie zbioru orzeczeń (www. orzeczenia.nsa.gov.pl) pozwoliła przyjąć, że gros z tych sądów powzięło wątpliwość co do dotychczasowej linii orzeczniczej. W wielu bowiem sprawach, w których przedmiotem sporu jest opodatkowanie ww. linii kablowych, wydano postanowienia o zawieszeniu postępowania w związku z akcentowanymi wyżej skargą konstytucyjną w sprawie SK 21/07 i pytaniem prawnym w sprawie P 33/09 (przykładowo patrz: postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt III SA/Po 531/10; postanowienie WSA w Krakowie z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1469/10; postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 10 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 551/10). Wypada nadto zaznaczyć, że tutejszy Sąd (w składzie orzekającym w sprawie I SA/Gl 110/09; sygn. Trybunału – P 33/09) wyrobił sobie pogląd prawny w kwestii niezgodności z ustawą zasadniczą przepisów wskazanych w pytaniu prawnym w postanowieniu z dnia 1 czerwca 2009 r. Tylko bowiem w ten sposób Sąd mógł wystąpić w trybie art. 193 Konstytucji RP z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Spełnienie takiego warunku kontroli konkretnej konstytucyjności i legalności prawa sygnalizował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1785/06 (publ. LEX nr 469215). Jednocześnie, co jest tutaj znamienne, istnieje związek między niniejszą sprawą a tą, w której Sąd wystąpił o kontrolę konstytucyjności przepisów. Związek ten jest realny, faktyczny i bezpośredni (patrz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt II GZ 249/08). Poczynione wyżej spostrzeżenia mogą świadczyć o tym, że orzecznictwo sądów administracyjnych ewoluuje i co więcej, proces ten nie zawsze jest wynikiem działalności ustawodawcy. Za przykład można wskazać tutaj kwestię opodatkowania podziemnych wyrobisk górniczych (patrz uchwały NSA: z dnia 18 grudnia 1997 r. sygn. akt FPK 24/97, ONSA 1998, nr 2, s. 46; z dnia 29 listopada 1999 r. sygn. akt FPK 3/99, ONSA 2000, Nr 2, s. 59; z dnia 2 lipca 2001 r. sygn. akt FPS 2/01, ONSA 2002, nr 1, s. 2). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie zachodzi podstawa faktyczna do zawieszenia postępowania, dlatego też na mocy art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.