I SA/Gl 1204/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędzia WSA Teresa Randak, Protokolant Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 i z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami), art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. nr 122, poz. 593 z późniejszymi zmianami) oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 1991 roku, nr 36, poz. 161 z późniejszymi zmianami), umorzyło postępowanie zażaleniowe. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Prezydent Miasta B. nie uwzględnił zarzutów wniesionych przez stronę skarżącą w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Na powyższe postanowienie "A" S.A. wniosły zażalenie. Przed rozpoznaniem zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] roku, nr [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w związku z uregulowaniem przez zobowiązanego zaległości podatkowych objętych tytułami wykonawczymi będącymi podstawą wszczęcia egzekucji administracyjnej. Z związku z powyższym postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe i dlatego też na mocy art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy umorzył to postępowanie. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "A" S.A. w W. domagały się uchylenia w całości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] roku. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciły : - naruszenie prawa materialnego – poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 105 K.p.a., - naruszenie art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. – poprzez pozbawienie strony skarżącej ochrony prawnej jaką przewiduje art. 33 i art. 34 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu skargi Spółka podkreśliła, iż fakt umorzenia przez Prezydenta Miasta B. postępowania egzekucyjnego nie oznacza, że postępowanie zażaleniowe dotyczące postanowienia w przedmiocie oddalenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne stało się bezprzedmiotowe. Wskazała, iż "fakt niezgodnego z prawem wszczęcia postępowania egzekucyjnego skutkuje faktycznie umorzeniem prowadzonego postępowania, ale dla Spółki w przedmiotowej sprawie istotna jest także dyspozycja art. 64c § 3 ustawy, który stanowi, iż w przypadku niezgodnego z prawem wszczęcia postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny nie pobiera od zobowiązanego kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania, a pobrane zwraca z odsetkami ustawowymi". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 64c § 7 ustawy egzekucyjnej organ egzekucyjny wydaje postanowienie w prawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu jeżeli koszty te obciążają wierzyciela. Jest to jednak odrębne postępowanie, które może się toczyć z inicjatywy zobowiązanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie będące przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia należy w pierwszej kolejności przywołać treść art. 138 § 1 pkt 3 (w związku z art. 144) Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z jego brzmieniem postępowanie odwoławcze może zakończyć się decyzją o umorzeniu postępowania odwoławczego, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Przepis ten nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego (zażaleniowego), wobec czego w każdej indywidualnej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości mając na uwadze treść art. 105 § 1 K.p.a., który upoważnia organ do umorzenia postępowania, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Ustalenie istnienia tej przesłanki stwarza obowiązek zakończenia postępowania w danej instancji przez jego umorzenie, ponieważ nie będzie wtedy podstaw do rozstrzygnięcia co do jej istoty. Dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s. 461). W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu, umorzenie postępowania zażaleniowego nastąpiło z powodu bezprzedmiotowości tego postępowania. Okoliczności dotyczące bezprzedmiotowości postępowania zostały jednoznacznie wykazane uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, w którym stwierdzono, iż postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Prezydent Miasta B. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko zobowiązanej Spółce, wszczęte na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] roku. Skoro zatem postępowanie egzekucyjne zostało umorzone przez organ egzekucyjny przed rozpatrzeniem przez organ odwoławczy zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, to ich rozpatrzenie stało się bezprzedmiotowe, a więc wydanie merytorycznego postanowienia stało się zbędne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 1997 roku, sygn. akt I SA/Ka 401/97 – opubl. w Systemie Informacji Prawnej "LEX", poz. 30864). Tym samym umorzenie postępowania zażaleniowego wobec jego bezprzedmiotowości na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego należy uznać za w pełni uzasadnione. Wskazać także należy, że argumenty organu odwoławczego dotyczące kosztów egzekucyjnych są trafne i przedstawione zostały w sposób wyczerpujący. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 późniejszymi zmianami), orzekł jak w sentencji wyroku.