I SA/Gl 1209/13

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 października 2013 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a zwolnić skarżącą od kosztów sądowych. Pełnomocnik skarżącej, będąca jej siostrą, wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych. Według wniosku strona mieszka w domu pomocy społecznej i większą część swojej emerytury w wysokości 1.118,80 zł przeznacza na opłacenie należności za pobyt w tej placówce, wynoszącej 861,22 zł. Reszta świadczenia, wraz z zasiłkiem pielęgnacyjnym z tytułu niepełnosprawności, tj. kwota 410,58 zł, wydatkowana jest na zakup leków i środków higieny osobistej. Według wniosku skarżąca jest osobą samotną, nieposiadającą żadnego majątku. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie rozpoznającego wniosek w przypadku skarżącej przesłanka ta została spełniona, przy czym można to stwierdzić na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych, bez potrzeby wzywania pełnomocnika strony do nadesłania dodatkowych dokumentów źródłowych. Materiał ten potwierdza bowiem oświadczenia zawarte we wniosku. Wysokość emerytury skarżącej, a także wysokość za pobyt w domu opieki wynika m.in. z wyciągu z rachunku bankowego, za pomocą którego płatności te są realizowane. Z kolei stan zdrowia skarżącej i jej sytuację osobistą obrazują orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 9 lipca 2012 r. (według niego skarżącą jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wymagającą stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji) oraz dokumentacja medyczna (w jej świetle w 2011 r. skarżąca była hospitalizowana i przyjęta do leczenia jako osoba bezdomna, "głęboko otępiała, skrajnie nieporadna", od lat cierpiąca na poważną chorobę alkoholową). Nie ulega wątpliwości, że informacje tam zamieszczone wykluczają możliwość, iż ów stan rzeczy uległ poprawie w ostatnim czasie, a tym samym konieczność uaktualnienia dokumentacji. W tych ramach można poprzestać na spostrzeżeniu, iż w przywołanym orzeczeniu z dnia 9 lipca 2012 r. skarżąca została uznana za osobę niepełnosprawną na stałe. Bezsprzecznie wnioskodawczyni nie dysponuje środkami pozwalającymi jej choćby w części pokryć koszty sądowe bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Kwota, która pozostaje po opłaceniu pobytu w domu opieki, jest wszak istotnie niewielka i może wystarczyć wyłącznie na opłacenie niezbędnych wydatków. Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.