I SA/Gl 1219/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia środków pieniężnych z zabezpieczonego rachunku bankowego p o s t a n a w i a skargę odrzucić Pismem z dnia 11 września 2015 r. A Sp. z o.o. w C. (dalej jako Spółka albo skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C., wskazane w sentencji postanowienia, odmawiające zwolnienia środków pieniężnych z zabezpieczenia bankowego. Skarżąca wskazała, że w postanowieniu tym zostało zawarte pouczenie, że na postanowienie nie przysługuje zażalenie. Tym samym działając na podstawie art. 52 P.p.s.a. pismem z dnia 13 lipca 2015 r. wezwała Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. do usunięcia naruszenia prawa, jednakże wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Należy zwrócić uwagę, że w odniesieniu do postępowań egzekucyjnych i zabezpieczających ustawodawca wyraźnie ograniczył zakres kognicji sądów administracyjnych wskazując w pkt 3 ww. przepisu jedynie postanowienia, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Tak zredagowany przepis nie pozostawia zatem wątpliwości interpretacyjnych co do zakresu kontroli dokonywanej przez sądy administracyjne orzeczeń wydanych w postępowaniu egzekucyjnym. W niniejszej sprawie skarżąca domaga się kontroli przez sąd administracyjny postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia środków pieniężnych z zabezpieczonego rachunku bankowego. Jednocześnie z treści skargi wynika, że w ocenie skarżącej wydane postanowienie spełnia przesłankę z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., albowiem przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie skarżąca działając w oparciu o treść art. 52 P.p.s.a. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Podstawą prawną wydanego przez organ egzekucyjny postanowienia był art. 166a u.p.e.a. Komentowany przepis nie określa formy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie wyrażenia lub odmowy wyrażenia zgody na dokonanie wypłaty z zajętego w celu zabezpieczenia rachunku bankowego. Niemniej jednak podkreślić należy, że w zakresie formy rozstrzygnięć wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym, regulacja zawarta w art. 17 § 1 zd. 1 u.p.e.a. przyjmuje domniemanie wydawania postanowienia. Przepis ten stanowi, że rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia, o ile przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej. W judykaturze akcentuje się, że ma on zastosowanie w szczególności w przypadkach, gdy ustawa expressis verbis wymaga od organu przedstawienia "stanowiska", a także w tych sytuacjach, gdy ustawa wymaga wyrażenia "zgody" na dokonanie pewnych czynności w postępowaniu egzekucyjnym (por. np. wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 374/08 z 13 stycznia 2009 r.). Sąd pragnie zauważyć, że na kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienie nie służy zażalenie, co wyłącza możliwość zastosowania w niniejszej sprawie art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie sugestia skarżącej wynikająca z wezwania organu egzekucyjnego na podstawie art. 52 P.p.s.a. do usunięcia naruszenia prawa, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia bądź to z aktem bądź czynnością, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Należy przypomnieć, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie ww. przepisu podlegają akty i czynności inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a., a więc nie mające charakteru decyzji lub postanowień, co wyklucza zastosowanie ww. przepisu w niniejszej sprawie. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd odrzuci skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, przy czym w myśl § 3 tego przepisu postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w sentencji.